|

عروس کرملین

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

عروس تحت‌فشار زیادی بود: او بود که زندگی یک خانواده را به کلی تغییر داده و به این راه کشانده بود. او با استالینی در کرملین زندگی می‌کرد که از او بدش می‌آمد. باوجود اینها او مجبور بود تا زمان به‌دنیاآمدن دومین کودکش در آنجا بماند. با این حال کار همسرش که در حد وزیر بود به او امکانات زیادی می‌داد؛ خانه‌ای با ردیفی از اتاق‌های پی‌درپی. پنجره‌ها را با پرده‌های دوردیف و رنگی پوشاند. در آنها کاناپه‌ها و میزها و صندلی‌هایی قرار داشت. در هرجایی برای ارتباطات استالین سیم‌های تلفن کشیده بودند. نگهبانان حتی یک سرفه کوچک را هم می‌شنیدند و می‌دانستند که چه موقع از کدام اتاق به کدام اتاق رفت. آن طبقه به دوبخش تقسیم می‌شد؛ یکی برای استالین و دیگری برای خانواده‌اش؛ سه‌اتاق که در آنها از کودکان نگهداری می‌شد و پر از اسباب‌بازی و بالش‌های زردوزی شده بود. اما بخش خود استالین تقریبا شبیه به اتاق مردگان بود؛ اتاقی برای خواب و خوراک در صورت لزوم و یک دفتر. استالین از این می‌ترسید که مسمومش کنند. بنابراین آشپزهایی را تعیین کرد و از آنها خواست جلو رویش برای او غذا درست کنند.طی سال‌های نخست ازدواج، وقت کافی برای توجه به دکوراسیون داخل آپارتمان یا رفتن به فعالیت‌های تفریحی نداشت. نظام جدید در آستانه بن‌بست بود زیرا از هرطرف محاصره شده بود. ارتش لهستان، روسیه سفید، اوکراین و غرب همه انتظار فروپاشی‌اش را می‌کشیدند. نخستین فرزندشان «واسیلی» سال1921 بود که به دنیا آمد؛ یعنی تقریبا پنج‌ماه از ازدواجشان گذشته بود. آیا این فرزند ثمره یک تمایل متقابل بود؟ کمی بعد از اینکه وضع حمل کرد، استالین، نادیا را به‌عنوان منشی لنین به‌کار گمارد. این یک مانور استراتژیک بود. او می‌توانست نقش مهمی در مساله جانشینی او داشته باشد. در عمل نیز منشی جدید خبری را شنید که می‌توانست به زندگی سیاسی همسرش خاتمه دهد. لنین نامه‌ای به شورای حزب کمونیسم نوشت که به «وصیت‌نامه» شهرت پیدا کرد. در آن استالین از کار برکنار شده بود. حتی او را با عناوین وحشی، خائن و ظالم توصیف کرده بود. آیا وظیفه داشت او را از آن مطلع کند؟ ابتدا طبق اخلاق بلشویکی به این فکر افتاد که اصلا اطلاعاتش را بروز ندهد. اما بعد تصمیم گرفت به استالین هشدار دهد. اما این یک هشدار آشکار و نهایی بود. نادیا در شرایط سختی قرار گرفته بود. باید بین دوشخصیت برجسته در تاریخ معاصر روسیه یکی را انتخاب می‌کرد. در نهایت کاری کرد که به استالین فرصت پیشنهاد و عذرخواهی از لنین داده شد. به این‌وسیله شوهرش از حمله بقیه اعضای دفتر سیاسی در امان ماند. موقعیت به نفع او تغییر کرد و توانست سرانجام خودش را به‌عنوان یک سامان‌دهنده درجه‌یک مراسم تدفین لنین در سال1924 ظاهر کند. جمهوری سوسیالیستی جدید به‌صورت کامل از کرملین مدیریت می‌شد. این دژ جدا از شهر بود و هیچ ارتباطی با مردم اطرافش نداشت. معاونان لنین با همسران و فرزندانشان و حتی خانواده همسرانشان در آنجا زندگی می‌کردند و برای خود دنیایی داشتند. این وضعیت در دوران استالین نیز استمرار پیدا کرد. چنین دنیایی به‌شدت نسبت به مشاجرات بین افراد، بین زوج‌ها و دوستی‌هایی که بین‌شان بود، واکنش نشان می‌داد. طبعا زنان در این میان نقش مهمی را بازی می‌کردند و حتی در هدایت دولت نیز تاثیرگذار بودند. آنها بودند که برخی مشاجرات را تشدید و در مقابل برخی آشتی‌ها را برقرار می‌کردند. نقش کروبسکایا و علیلیوف‌ها در این میان واقعا تعیین‌کننده بود. به مرور زمان نزدیکی بین این خانواده‌ها بیشتر می‌شد. گاه این روابط به یک جلسه دربسته و مسدود شباهت پیدا می‌کرد که برای بسیاری از آنها ناراحت‌کننده بود. نادیا از بودن در کرملین رنج می‌کشید و روحیه‌اش به‌شدت افت کرده بود. استالین می‌دید که در بسیاری از مواقع ساکت است. مسخره اینکه اطرافیانش غالبا بالای 50سال داشتند و هیچ‌یک به دیگری اعتماد نمی‌کرد. دوست داشت به او وقتی برای تحصیل داده می‌شد و می‌توانست از زندگی‌اش لذت ببرد. باید زیر سلطه عشق انقلابی و یک‌دنده‌اش می‌بود. مردی که حتی رفقایش هم او را تحمل نمی‌کردند. به این ترتیب بود که «اسواتلانا» متولد شد. سال1926 بود که دومین فرزندشان به دنیا آمد. استالین خودپسند و سحرکننده دیگر موضوعیتی نداشت. با این حال تمام تلاش خود را می‌کرد تا نادیا را به جهت مادی هم که شده راضی کند. هوس‌های این زن برایش حکم یک فرمان را داشت. نادیا در وضعیتی زندگی می‌کرد که هرگز پدر و مادرش تصورش را هم نمی‌کردند. به‌رغم اینکه هیچ دغدغه مادی نداشت، پیوسته دامن‌های قدیمی‌اش را به عشق دوران کودکی می‌پوشید. برعکس اصولی که به آن اعتقاد داشت از آشپز و مربیان و خدمتکاران استفاده می‌کرد. می‌توانست هرگونه غذایی را که میل دارد درخواست کند. فورا برایش حاضر می‌کردند. می‌توانست برای دیدن هر فیلمی یا نمایشنامه‌ای درخواست بلیت کند. کرملین در عمل برای او به یک زندان طلایی عجیب تبدیل شده بود. او گاه تلاش می‌کرد به یکی از تمایلات جوانی‌اش پاسخ بدهد. بنابراین در یکی از اتومبیل‌های اشرافی کرملین دوری می‌زد. در بعضی‌شان پرده‌ها را هم کنار می‌زد. به‌طور خاص از خودرو بیوک و رویزرویس و پاکارد خوشش می‌آمد و شخصا آنها را برمی‌گزید.
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.