|

پیشنهاد فردا

جنبش دانشجویی ایران بخش مهمی از جنبش سیاسی منتهی به انقلاب است و دانشکده پلی‌تکنیک تهران (دانشگاه امیرکبیر کنونی) نیز یکی از پایگاه‌های مهم این جنبش بود و به همین دلیل نیز دوبار تا مرز انحلال پیش رفت. کتاب «جنبش دانشجویی پلی‌تکنیک تهران» تالیف عباس عبدی، از یک سو دغدغه این نویسنده در پاسخ به این پرسش جامعه‌شناسی تاریخی است که چرا در ایران انقلاب شد و چرا اسلامی؟ و از سوی دیگر علاقه و ایفای دین نسبت به دانشگاه پلی‌تکنیک تهران است که خود نیز عضوی از دانشجویان سیاسی این دانشگاه بوده، از این‌رو کوشیده پاسخ به پرسش‌های دغدغه اول خود را از طریق تحلیل جنبش دانشجویی پلی‌تکنیک به‌دست آورد. هرچند تاکید نویسنده بر بخش اسلامی این جنبش دانشجویی است ولی تا آنجا که شرایط و امکانات اجازه داده سایر گرایش‌ها را نیز در تحلیل خود لحاظ کرده است. بخش اصلی این کتاب چهار فصل است که چهار مقطع کلی را در بر می‌گیرد. فصل اول به سال‌های 42-38 می‌پردازد. این مقطع، زمان فعالیت‌های آشکار و علنی است. فصل دوم، اتفاقات سال‌های 48-42 را پوشش می‌دهد؛ دوره‌ای که دانشگاه آرام است و نظام استبدادی همه‌جا حاکم شده و گویی تمامی مشکلات حل شده است. ولی بعد‌ها مشخص می‌شود این سکوت، سکوت معنا‌داری بوده و مقدمه‌ای شده برای اتفاقات بعدی. تجزیه و تحلیل رخداد‌های 52-48 فصل سوم این کتاب را تشکیل می‌دهد؛ مقطعی که در آن فورانی رخ می‌دهد و باعث رشد وسیع جنبش دانشجویی می‌شود و از دل آن جنبش چریکی بیرون می‌آید. فصل چهارم هم دوره‌ای را شرح می‌دهد که در آن جنبش دانشجویی از انحصار چپ‌ها خارج می‌شود و بسط پیدا می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.