|

اعدام ضدانقلاب

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

بعد از چندماه، انقلاب جای پای خود را محکم کرد. آنجا بود که نادیا فهمید جنگ چه چیزهایی را از او گرفته است: «در جریان انقلاب خیلی بزرگ شدم. واقعا رشد کردم. من ساده‌ام. مشکل این است که من خشن شده‌ام. زود عصبانی می‌شوم. شاید سنم که بالا برود بهبود پیدا کنم.» آن زمان 17سال داشت. می‌گوید: «10کیلو وزن کم کرده‌ام. مجبور شدم زیر دامنم لباس بپوشم وگرنه می‌افتاد. تا آنجا لاغر شده‌ام که مردم می‌گویند نکند عاشق باشی.» ابتدای دوران دولت شوروی توام با هرج‌ومرج بود. «سفیدها»* نیمی از کشور را در دست داشتند؛ کسانی که دولت جدید را نپذیرفته و همچنان به تزار نیکلای‌دوم وفادار مانده بودند؛ به‌خصوص شهر تزاریتسم یا همان استالینگراد آینده. استالین مامور محاصره این شهر شد. باید شهر را تسلیم می‌کرد. در حالی که در یک اتاقک آهنی نشسته بود عملیات را رهبری می‌کرد. فیودور و نادیا هم در کنارش بودند؛ یعنی منشی و تایپیست او. استالین برای خود یک مقر فرماندهی کل ساخته بود. نیروهای پلیس را سازماندهی کرد. طرفداران ضدانقلاب را شناسایی کرد و به جوخه اعدام سپرد. مکان استقرار او در واقع یک سالن بزرگ بود که در گذشته به یک خواننده کولی تعلق داشت. به محض اینکه به آنجا رسید، آن را با پرده‌ای از حریر آبی روشن پوشاند. این حادثه در ذهن آن دانش‌آموز 17ساله تاثیر زیادی داشت. اما هنوز آن قهرمانی را که وقتی تنها شش‌سال داشت او را از امواج نجات داده بود، در ذهن داشت. اما به مرور احساس می‌کرد روبه‌روی غولی ایستاده که سرنوشت امپراتوری روسیه به او گره خورده و در آن نقش یک قهرمان را بازی می‌کند. طبیعتا باید جادو می‌شد. یک‌سال بعد از درگیری با این شرایط جنگی بود که آنها به هنگام بازگشت به مسکو پایتخت جدید اتحاد جماهیرشوروی، تصمیم گرفتند به‌صورت رسمی ازدواج کنند. نادیا هنوز طبق قوانین خانواده در اتحادجماهیرشوروی به سن بلوغ نرسیده بود. اما این اتفاق در دورانی سخت بود. * سفید‌ها: ‌روسیه سفید، طرفداران نظام تزاری. ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.