|

عطف کتاب

ساکن طبقه وسط «برف و شیروانی داغ» عنوان مجموعه شعری از محمدهادی کریمی است که این‌روزها در نشر نگاه منتشر شده است. کریمی که پیش از این به‌عنوان فیلمنامه‌نویس و کارگردان شناخته شده بود، در اولین دفتر شعرش حدود 60 شعر را منتشر کرده است؛ شعرهایی که برخی از آنها پیش از این در فیلمنامه‌های او هم آمده بودند. از جمله برخی شعرهایی که متعلق به فیلم سینمایی «برف روی شیروانی داغ» هستند و از جمله ویژگی‌ آنها تصویری‌بودن‌شان است. در یکی از شعرهای این مجموعه با نام «غریزی» می‌خوانیم: «در صف/ که می‌ایستم/ به نفر قبل از خود حسادت می‌کنم، همیشه/ این یک اقرار است/ که با میل خود می‌نویسم/ و گمانم/ یک امر کاملا غریزی/ همه به نفرات قبل از خود حسادت می‌کنند/ به‌خصوص در صف‌های طولانی/ یا پشت چراغ‌های قرمز/ اما جز آنها به کسان دیگری هم حسادت دارم/ روز آخر تعطیلات/ وقت تسویه‌حساب با هتل، مسافرخانه/ که کلید اتاقت را به دیگری می‌دهند/ به نفر بعد از خود حسادت می‌کنم/ آن هم باز همیشه/ اشتیاق زودرسیدن/ و افسوس زود‌رفتن/ همیشه گریبان مرا می‌گیرد/ و نمی‌دانم غریزی است یا...؟». عشق، انتظار، رویا، کابوس و خاطره از مضامین عمده شعرهای این مجموعه‌اند و از نکات قابل‌توجه آن هم اینکه برخی از شعرها به کسانی مثل ژاک پره‌ور، آریوبرزن، شیخ اشراق سهروردی، ابن عربی، جبران خلیل جبران و... تقدیم شده‌اند. در شعر دیگری از این مجموعه با نام «حربا» می‌خوانیم: «شب‌کور، دید لبخندت را/ وقتی، زنده‌به‌گورت می‌کرد/ جلاد، فرو ماند از این لبخند/ وقتی که به چاه سرنگونت می‌کرد/ خفاش، می‌خواست تو را تعذیب کند/ با خشم و قیاس/ فرمان بنوشت: / حربا، باید به «روز» تبعید شود/ خفاش نداشت/ که آفتاب‌پرست/ در «روز» به وصل می‌رسد/ بیزار است/ ز شب/ دژخیم، به چاه سرنگونت کرد/ از چاه، تو سربلند، بر ماه شدی». و جنون دور نبود «سپیدار نوسال گواه است» دفتر شعری است از ماه‌گل مهر که این کتاب هم به‌تازگی توسط موسسه انتشارات نگاه به چاپ رسیده است. شعرهایی که در این مجموعه آمده‌اند همگی شعرهای سال 1390 شاعرند و غالبا شعرهایی کوتاه هستند. زبان شعرهای این مجموعه زبانی ساده است و اکثرا موقعیت‌هایی ساده و ملموس را توصیف کرده‌اند. در یکی از شعرهای این مجموعه با نام «کاش می‌دانستی...» می‌خوانیم: «لب‌هایت بی‌وقفه می‌گویند و گاه/ به‌هم فشرده می‌شوند/ دندان‌هایت پیدایند و گاه/ به هم می‌سایند/ چشمانت در حدقه برافروخته خود می‌چرخند و گاه/ خیره می‌مانند/ دست‌هایت در هوا می‌رقصند و گاه/ نشانه تاکیدند/ صدایت چون هوهوی باد از پنجره وجودم می‌گذرد و گاه/ گوشم را قلقلک می‌دهد./ کلامت مثل واژه‌های نامفهوم زبانی از یاد رفته است/ کاش می‌دانستی،/ دیگر حرف‌هایت را نمی‌شنوم./ من فکر فرداهای دور هستم/ که آوازم را از بلندترین سپیدارها پرواز دهم/ دیگر صدایت را نمی‌شنوم/ کاش می‌دانستی...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.