داستانی از محمد محمدعلی
داستان ناتمام
خبرنگار: در این بخش کمی از داستان جدیدتان بگویید. گویا کار متفاوتی است و اسم بلندی هم دارد. محمدعلی: این اواخر اغلب داستانهای من بلند بوده. اینیکی هم که کوتاه است اسم بلندی دارد. «وقتی عشق با «د» شروع میشه و پوچی اجباری به «س» سرخوشی ختم میشه، خواننده حوالی داستانی نگوییم پستمدرن بلکه غیرعادی پرسه میزنه». قبول دارم گاهی اسم طولانی خودش را به متن تحمیل میکند، اما چاره چیست؟ گاهی یک چیزهایی دستبهدست هم میدهند تا یک کارهایی بشود یا نشود. عصر تحمیل و تحمل است دیگر. این داستان هم چنین بود که راوی من سطوری را در یک پیام فیسبوکی دید و چون نام نویسنده زیرش نیامده بود با اجازه خودش آن سطور را در قالب داستانی ریخت. بعد تصاویر و «د»ها کار خودشان را شروع کردهاند. سه سال مردودی دوره دبستان و دبیرستان و مسمومیت شدید در دوره نظاموظیفه با سم د.د.ت هریک نشانهای شد. گاهی نشانهها چنان در ذهن میمانند که تا ننویسیشان هضمش نمیکنی. «د» یا دال، دوازدهمین حرف الفبای فارسی است. اما فقط این نیست. «د» خیلی جاهای دیگر هم بهکار میرود. دال از دبستان تا دانشگاه و دادگاه و دارالتأدیب و خلاصه همهجا با ما هست. نگاه
کنید به نمرهبندی درسها از دبیرستان تا دانشگاه و دهها جای دیگر. «د» خیلی جاها نشانه ردی و مردودی هم هست و آدمهای این داستانِ من هم در واقعیت بیرونی ناغافل انگار مردود شدهاند و دل مرا به درد آوردهاند. دو خانواده را در نظر بگیرید. این دو خانواده را من نویسنده تا حدودی میشناسم اما راوی داستان و بالطبع خوانندگان نمیشناسند و من هم بنا ندارم بیشتر از آنچه به راوی گفتم اطلاعات بدهم که او هم به خوانندگان منتقل کند. در طرح اولیه داستان مادری، دختربچهای دارد به نام دارنوش و پدری پسربچهای دارد به نام داریوش که در شهری از شهرهای ایران و شاید هم تهران آرامآرام بزرگ میشوند تا به سن ازدواج میرسند. این مادر و پدر مثل اغلب مادر و پدرها نگران فرزندان خود هستند. راوی میگوید: مادر به دخترش میگه: دِ بخور تو مدرسه دلغشه نگیری و دل و دماغ درس خوندن داشته باشی. پدر به پسرش میگه: دِ آنقدر نخور. پاشو بدو مدرسه دیرمیشهها. دِ دَکوپوزتو درست کن. من میگویم دهسالی میگذرد. راوی میگوید: مادر به دخترش میگه: دِ دِ دِ چه دورهزمونهای شده. مدادچشم من کو؟ دستبندِ من تو دست تو چه میکنه دختر؟ پدر به پسرش میگه: دِ دِ
دِ چه دورهزمونهای شده. این بوی دود و دَم و دخانیات چیه از در و دیوار اتاقت به دماغم میخوره؟ من میگویم همین «د»ها نقطه اشتراک که نه نشان میدهد بستگی فرهنگی دارند این دو خانواده. راوی اما میگوید: مادر به دخترش میگه: دیپلم گرفتنت که دلیل نمیشه دَمدَمی شی و سر از دانسینگ درآری و دِکلته دانتل بپوشی. پدر که پاپی پسر میشه پسر میگه: دِ داد آدمو درمیاری پدر من. دیشب با دوستام دو دست دابلنا زدیم و بعدم گفتیم بریم دَدَر و دُنگی دونگی یه دوری زدیم تا دارآباد و دمی زدیم به خمره... همین... دختر به مادرش میگه: دوازده سالم که نیست مادر من. هیجدهسال دارم و داخل آدمم و دست دوستی با پسرا دادن و دیدار که داد و هوار نداره. اونم نه از این دربوداغون و دَمدستیا و دودوزه بازا... درست و درمون، دست و دلباز... پسر به پدرش میگه: آدم دَبه د. د. ت سربکشه، دست کنه توی دوشاخه پیریز برق، بهتر از اینه که از در و دیوار ملت بالا... والا... دختر به مادرش میگه: داد آدمو درمیاریگیر دوزار دهشاهی میدی به آدم... بخدا. پسر به پدرش میگه: دستوردار پدر من. دست من بود همه این... دُمبریده رو میدادم دادستانی دومینیکن دخلشونو
بیاره. دختر به مادرش میگه: من که از این دافای دلِیدلِی و دادار دودوری دَریوَری نیستم که یککاره به دمپای دامنم گیربدن و دم در وزرا از دستبند و دادسرا بترسونن. پسر به پدرش میگه: داد نزدم، دَم در گوشش گفتم داداش، قارداش، دِ داریگیر میدی از کدوم دنده پاشدی امروز برادر؟ اینکه دماسبی نیست کهداری دولاپهنا حساب میکنی با ما. من میگویم لابد مادر و پدر همزمان میگویند: عجب! و داستانِ راوی ادامه پیدا میکند. پدر به پسرش میگه: دِ وقت زن گرفتنته. مادر به دخترش میگه: دِ وقت شوهر کردنته. راوی اینجا میگوید: این مادر و پدر همدیگه رو نمیشناختند، اما چون هر دو در یک فرهنگ و آداب و رسوم بودند با دیدن این لحن عاصی فرزندان خود به این نتیجه میرسند که جوانهای دلبندشان باید سر و سامونی بگیرند. والا کاری دست خودشون میدن. اما چطوری؟ هر دوشون کارمند دونپایه بودند و دستشون به دهنشون نمیرسید تا بچهها را دانشگاه بفرستند و سه، چهار سالی سرشون رو گرم کنند. پس جز غصه خوردن و سپردن بچهها به دست تقدیر کاری نمیتونستند بکنند. مادر به دخترش میگه: حیف که دامادی پولدار، دکتر دندونپزشکی یا داروسازی، حتا مغازهداری،
دکانداری چیزی دور و برمون نداریم. پدر به پسرش میگه: حیف که عروسی پولدار، دوشیزهای دوراندیش و خانهدار، دست به دوختودوز دور و برمون نداریم. من میگویم انگار بعد از این درد و دلکردنها، دیدار دختر و پسر با امدادهای کیهانی میسر میشود و در همان دیدار اول ناگهان آن دو جوان یک دل نه، بلکه صددل عاشق هم میشوند و داستان دُور میگیرد و پیش میرود... دلبر که با «د» شروع میشود... دلداده هم... دیدن با «د» شروع میشود، دل سپردن هم... دیوانگی با «د» شروع میشود و دوستداشتن هم... و اینگونه بود که مثل دیگر داستانهای عشقی، تقدیر دست آندو را در دست هم نهاد... دور از ذهن هم نیست که دلزدگی و دلمردگی و دودلی هم با «د» شروع میشود. دوری در دوشنبهبازاری نه چندان دور هم با «د» شروع میشود. دروغ و دودستگی هم در تلفن با «دِ بگو نیستم... دِ بگو نیستم» با «د» شروع میشود. داغو دلشکستن هم با «د» شروع میشود... و اینگونه است که درد هم با «د» شروع میشود، درمان هم. دوستتدارم هم با «د» شروع میشود، دلتنگی هم. همچنان که دیدار مجدد و دردودلکردن هم... سرانجام در یک فاصله زمانی دوساله داریوش خدمت سربازی میرود و دارنوش،
اندکی بیشتر از اندکی دمخورِ دوخت و دوز میشود و دستپُختش را دوره میکند و آشپزی یاد میگیرد. اما هنوز بهرغم تلاش برای وصال درآمدی و دادوستدی ندارند و شغلی دستوپا نکردهاند. گویی پدر و مادر هیچکاره بودند در این میان. خون دل میخوردند در نداری و دونپایگی. دو دلداده بیگناه هم در این دوران اسیر دنیای دَدصفت بودند تا آنکه روزی، دختر در ادامه رویاهاش... راوی اما میگوید: دارنوش میگه: میدونی داماد با «د» شروع میشه؟ بیا بعد عروسی، ماهعسل بریم دانمارک یه دست دومینو بازی کنیم. داریوش میگه: میدونی دِ ندارم با «د» شروع میشه؟ دستهگل عروس و سفره عقد و بزک دوزک حالا هیچی، ده مدل غذای شام رو چه کنم؟ از زیرش درنمیرم و دونهمتی نیست. خودت میدونی بنده هم دهقانزادهام و داد و دَهش ندارم که بریز و بپاش کنم اما دستودلبازم. دانمارک ندیدهم، دابلنا بلدم، دومینو دیدهم و شیرینی دانمارکی هم به روی چشم، اما تهِ تهش، دورِ دور تا دارآباد میریم و برمیگردیم. دارنوش میگه: پس دست مردونه بده دهنبین و دهندریده نباشی. داریوش میگه: تو هم قول بده تا دنیا دنیاست دهنلق و دنیاپرست نباشی. دارنوش میگه: داماد جان
اخلاقیات سرجای خودش، نداریم نداریم که نمیشه... عروسی بیدایره دنبک و دیدهبوسی نمیشه، دستی بجنبون، رهنی، اجارهای، دیرام دارام کوچولویی راه بنداز تا منم دیگ و دیگبر و دسته هونگ بیارم برات. جهیزیه با «ج» شروع میشه. دغدغه خریدش و دقمرگ شدنم با «د» شروع میشه. داریوش میگه: داماد سرخونه بشو که نیستم. خودمون اجارهنشینیم. دفعالوقت نمیکنم، دستتنگی امونم رو بریده دختر. دارنوش میگه: نه تو درهم دینار و دلار داری نه من. پاشو بریم دربند دو تا چای دیشلمه بخوریم و در این شب دیجور، دریاچه قو گوش کنیم و خواب درهم و دینار و دلار که نه، خواب شاهزاده و اودت رو ببینیم. میدونی؟ اودت هم «د» داره. داریوش میگه: از وقتی این بابا، بابا شده همهش میگه دَنگ و دونگ هم با «د» شروع میشه. دودوزه بازی و دوبهشکی هم توش نداره. دارنوش میگه: از وقتی این مامان، مامانم شده همهش میگه زندگی دَنگی دونگی هیچ هم بد نیست. اگه دیرجوشی و دیرباوری نیاره. داریوش میگه: با این دلشدگی و دلدادگی و بیدرهم و دیناری شدیم دوال پای هم. نه «د» دارایی و نه «د» دولتی ما رو یاری میده و نه دال ملتی. دلافکار و دلافشار، دلاک هم شدهایم از دم
غروب روی این دشکچه و تخت، زیر این دار و درخت. دارنوش میگه: دِ دستت رو بکش کنار. حالا تا روز دامادی دستکجی و دستدرازی نداریمها. نشنیدی گفتهاند: یا دست دوستی نده و دست نگه دار، یا تا ته خط حرمت این دست نگهدار. داریوش میگه: برای دستگرمی بیا دیماه، دستبجنبونیم اتواستاپ بریم دهات داغستان دهری بشیم، یه جای دنج گیر بیاریم و دَمکنی بخریم برای دَمپختک و دُلمه بادمجون. دارنوش میگه: دَدَموای. این داغستان راه نداره به بخش دایمان بیمارستان دی؟ دِدِی داماد، دَماسنجت بالا رفته این دمدمای صبح و سرازیری دربند و تجریش. داریوش میگه: بازم هول شدی زبونت گرفت؟ دِ دال بده دختر. دایمان چیه دیگه؟ دارنوش میگه: تو که خودت از من بدتری. دایمان همون زایمانه دیگه. داریوش میگه: دُماسبی رو باز کن بذار باد بخوره. من میگم بیا «د» رو بیخیال شیم و بریم طرف سین سلامتی و دوسره بار بزنیم. بیدادا و دَدِه غم بشریت بخوریم و دِلیدِلی کنیم شاید «خ» خدای بزرگ به دادمون برسه. نشنیدی میگن هر آنکس که دندان دهد نان دهد؟ دارنوش میگه: مثلا چی بگیم که سرش سین باشه و سلامتی بیاره؟ داریوش میگه: سلامتی سین که سه تا دندونه ریز داره
اما، سروصدا هم نمیکنه تا به اون ساق سربههوا برسه. دارنوش میگه: دِ دست بردار. سلامتی اونایی که داغونن و تو داغستون، سفره هفتسین میچینن از این سر تا اون سر و دوری و دوستی حالیشون نیس. داریوش میگه: سلامتی اونایی که گوشه دِلولن و سربهسرکسی نمیذارن و بد کسی رو هم نمیخوان. دارنوش میگه: باز که دالت میگیره... دِلول چیه؟ سلول... راوی اما... میگوید: چون از این دختر و پسر چیز بیشتری نمیدونم ناچارم پایان را با طرح چند سوال بر عهده خواننده بگذارم. آیا این دختر و پسر بیکار و بیپول و اسیر زندانِ روزگارِ قدار و بیمحبتی و بیهمتی خود و دیگران با هم ازدواج میکنند؟ آیا این دختر و پسر دلخوش و سرخوش بالاخره به سر و سامانی میرسند؟ سرپرستان این دختر و پسر آیا سرانجام دست به کار میشوند و سر و سامانی بهشان میدهند؟ و... خبرنگار: من تمام کتابهای شما را خواندهام. چنین رویکردی به داستان در آثار شما سراغ ندارم. اغلب ساده و سرراست، اما حالا گویی دارید سربهسر خواننده میگذارید. محمدعلی: اگر خواندهاید که نیاز به گفتن ندارد و قبلا هم داستانهایی با پیرنگ باز نوشتهام. نگاه کنید به رمان «نقش پنهان» 1370، حتا در
چاپ اول رمان «باورهای خیس یک مرده» 1376، در پایان رمان، سه صفحه سفید نقطهچین شده گذاشتم تا خواننده احساس کند در حال خواندن دفترچه یادداشت نویسنده است و احیانا اگر خودش هم خواست، چیزی بنویسد. یا در رمان «برهنه در باد»1379، بحث ساختگی بودن مضمون جزو ساخت داستان قرار میگیرد... اما اینجا سعی کردهام علاوه بر آن شگردهای ساختاری، بحث زبان و دایره لغات محدود را پیش بکشم مثل دارایی و نداری این دختر و پسر که انگار از دل کلمهها شروع میشود. دالِ قافیه در اینجا دستوبال آدمهای داستان را میبندد. یک چهارچوب تنگ و تُرُش پیش روی خواننده دیوار میشود و تنگی قافیه طنز و شوخطبعی پدید میآورد. این شیوه هدف نیست. امکان است. در این امکان اما نمیدانم چرا سرنوشت این دختر و پسر بیپناهِ سرخوش و در عین حال واقعگرا فراموشم نمیشود و مرا یاد دالهای داستانی میاندازد که سالها پیش نوشتهام. در آن درام خانوادگی روزی خواهر و برادری پرورشگاهی به جان آمده از تعلیقهای طولانی زندگی و تعلقخاطر فراوان بههم، به این نتیجه میرسند... بچه مثبتهای بیدستمالِ یزدی به جایی نمیرسند. پس زاغسیاه مرد بدطینت و نزولخواری را که پدر و
مادرشان را به خاک سیاه نشانده بود و در عین حال نظری هم به دختر داشت چوب میزنند. او را با کیف پرپول، حوالی بانک دولتآباد یا هر بانک دیگری غافلگیر میکنند. در گوشهای خلوت پول مورد نیاز خود را برمیدارند و بقیه را به صاحبش برمیگردانند تا به خارج بگریزند و زندگی جدیدی را شروع کنند، اما شوربختانه قاچاقچی راهنما هم ناتو از آب در میآید و در میانه راه نارو میزند و آن دختر و پسر ناچار میشوند او را از پا درآورند و سرانجام راهی زندان شوند... خبرنگار: صریح بگویم. در بخشهایی از داستان احساس میکردم از سرناچاری بعضی چیزها را وارد داستان کردهاید... مثلا همین دِ. دِ. ت که خواص حشرهکشی دارد و هیچ ربطی به کلیت داستان ندارد. محمدعلی: صحبت از زندگیکردن با نشانههاست. در دوره نظاموظیفه (1350-1349) هنگامی که سپاه ترویج و آبادانی بودم با این سَم آشنا شدم. ناچار بودم اتاق خودم و دیگر اتاقهای روستای محل خدمتم را در منطقه سردشت در نوار مرزی ایران و سلیمانیه با این سم پاکسازی کنم. یادم نمیرود چند روزی هیچ پرندهای حوالی پرچین بالکن اتاقم نیامد. خودم هم چند روزی مسموم شدم. نگاه کنید به داستان کوتاه «بشود یا نشود» در
مجموعه «دریغ از روبهرو»1376، راوی این ماده سمی را از دهن من کش رفته و بهکار برده است. خبرنگار: از خلال صحبتتان به نظر میرسد به تمامه این «راوی» را مثل یک چیز جدا از خودتان باور کردهاید و به کار میبرید. کشور دومینیکن و شیرینی دانمارکی هم کار او بود و از دهان شما کش رفته بود؟ محمدعلی: بعید نیست. جمهوری دومینیکن حوالی دریای کاراییب است با حدود دهمیلیون نفر جمعیت اسپانیاییزبان. از سال 1930 تا 1961 تحت حکومت دیکتاتوری (رافائل تروخیلو) دوران سیاهی را پشتسر گذاشته است و این دوران در ادبیات جهان از جمله رمان «مقلدها» اثر گراهام گرین، «پاییز پدرسالار» اثر گابریل گارسیا مارکز، «سور بز» اثر ماریو بارگاس یوسا و خیلیهای دیگر دیده میشود. در هر صورت من آنجا را ندیدهام، اما دانمارک کشوری است با سیستم مشروطه پادشاهی در شمال اروپا. این کشور از نظر کمبودن اختلاف درآمد مردم در رتبه اول جهان و از نظر درآمد سالانه در رتبه هفتم جهان قرار دارد و به عنوان کشوری با کمترین فساد اداری در جهان مشهور است. شیرینی دانمارکی اما چیز دیگری است. خوانندگان اگر بخواهند حاضرآمادهاش را بخرند و ساکن تهران هم باشند، میتوانند به
چند شیرینیفروشی معروف از جمله کافه قنادی فرانسه در خیابان انقلاب، حوالی سینما دیانا یا سپیده مراجعه کنند و من بارها طی سالیان همین دارنوش و داریوش را آنجا دیدهام. آنها از مناطقی میآمدند که محل تفریحشان اغلب همان حوالی بود. گاهی که مثلا کتابی از جلوی دانشگاه تهران میخریدند یا سینمایی میرفتند و دیگر پولی نداشتند با حسرت از پشت شیشههای قدی، به درون کافه قنادی نگاه میکردند و من کتابهای کنار پیادهرو را رها میکردم و پیش میرفتم و به هوای پرسیدن حال و احوال پدر و مادرشان، که از سربند فیلم «خانه سیاه است» فروغ در تبریز میشناختمشان، به یک نسکافه و شیرینی دعوتشان میکردم. آنها هم برای دختر و دامادم که مدتی در دانمارک زندگی کردند، آرزوی سلامتی میکردند... خبرنگار: یعنی شما این دو شخصیت داستان را میشناسید؟ واقعی هستند؟ محمدعلی: من که عرض کردم. راوی از دهان من کش رفته. اما عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها... مصرع دوم «الا یا ایهاالساقی ادرکاسا و ناولها»، اولین بیت دیوان حافظ شیرازی است. بعضیها اعتقاد دارند که مصرع اول این بیت را یزیدابنمعاویه، خلیفه اموی سروده و حافظ از او کش رفته است. بعضی دیگر
از حافظشناسان هم خلاف این نظر را دارند. من اهلیتی برای اظهارنظر قطعی ندارم، اما حافظی که من میشناسم مثل «شاملویی که من میشناسم»1393، هیچ بعید نیست وقتی پای زیباییشناسی هنر شعر به میان آید از دوست و دشمن وام بگیرد و اثر خود را طوری ارتقا بدهد که هیچکس یاد یزیدابنمعاویه نیفتد. به نظر من کار هنر و هنرمند همین است که به مضامین مستعمل و ناقص امکان بازسازی بدهد. عشق مضمونی است که از دیرباز درباره آن نوشتهاند. به همین دو جوان، داریوش و دارنوش نگاه کنید. چه رابطه خواهر برادری باشد چه غیر آن، طفلکیها انگار عشق افلاطونی را گذاشتهاند تو جیب کوچکه ساعتیشان. یک تراژدی است واقعا. در تراژدی همه حق دارند و به نوعی بیگناهاند و با این حال یکی که او هم حق دارد کشته میشود یا لطمه شدیدی میبیند. واقعیت این است که یادم نیست این دو جوان همان دختر و پسری باشند که آن قاچاقچی آدم را کشتند یا به زندان رفتند. راوی وسوسه شده بود آنها را میانه راه عبور از مرز سردشت به سلیمانیه سربهنیست کند، من پشیمانش کردم. چون نمیدانستم آن قاچاقچی بر پایه ضرورتی میخواسته نارو بزند یا ذاتا بدطینت بوده است و این میانه چه کسی مقصر یا
اندکی کمتر یا بیشتر حق دارد. خبرنگار: با این حساب سایر ماجراهایی هم که در طول حرفزدنتان از داستان گفتید عناصری هستند که در ساختار نشانهشناختی ذهن شما مفاهیم خودشان را دارند و باید توضیح داده شوند. مثل اشاره شما به اپرای دریاچه قو یا کلمه دوالپا که برای ما کمتر شناخته شده است. محمدعلی: قصه دریاچه قو را معلوم نیست چه کسی نوشته. شاید مثل بیشتر قصههای کهن در طول سالیان و به مرور تکمیل شده. اما موزیک باله آن را چایکوفسکی روسی ساخته و بر همین اساس این قصه اینهمه مشهور شده. شاهزادهای چهارسال کوچکتر از داریوشِ بیستوپنجساله داستان ما میباید طبق سنت دختری را به همسری برگزیند. در حالی که مردد و بیمناک است و هنوز کسی را دوست ندارد یا زیر سر نگذاشته است. قدمزنان میرود طرف دریاچهای و نگاهش میافتد به قوی بسیار زیبایی که توسط چندین قوی دیگر احاطه شده... در گرگومیش غروب آفتاب ملکه قوها ناگهان به زنی زیبا به نام اودت تبدیل میشود و... (نمیخواهم یکباره بپرم وسط دریاچه قو، اما دارنوش داستان ما بدون لکنتزبان و پاهای طاووسوارش، بقیه اندام و چهرهاش مثل اودت زیبا بود و مثل یک قو بهراستی پاک و معصوم)،
شاهزاده میفهمد جادوگری بدطینت و بدخواه، اودت و دیگر دخترکان ندیمه او را به قوهایی تبدیل کرده که تنها در طول شب میتوانند به صورت انسان درآیند و دریاچه هم در حقیقت چیزی نیست جز اشک چشم پدران و مادران آن دخترکان. استعارهها بیان مجازی برپایه تشبیه هستند که در آن یکی از دوطرف تشبیه (مشبه یا مشبهبه) حذف شده باشند. مثل گفتههای من و ما که گاه پوشیده و غیرصریح بر زبان میآیند. باری... اودت به شاهزاده میگوید... اگر مرد خوشقلبی به او ابراز عشق کند، طلسم جادوگر باطل میشود و اودت به صورت انسان درمیآید، اما پیش از آنکه شاهزاده بتواند عشق خود را آشکار کند، جادوگرِ بدطینت (تو بخوان قاچاقچی ناروزن) به قوها فرمان رقص میدهد. محیط را آنقدر شلوغ میکند تا مانع تماس اودت و شاهزاده میشود و با طلسمی دیگر دختر خود را به نام اُدیل که او هم در نامش مثل اودت، «د» دارد (تو بخوان دارنوش) به شکل اُودت در میآورد و شاهزاده جوان ما گول میخورد و به جای اُودت، اُدیل را انتخاب میکند و قسم میخورد هرگز از او جدا نشود. اودت واقعی که در جایی مخفی شده و شاهد این صحنه است اندوهناک به سمت دریاچه میرود و شاهزاده تازه متوجه حیله
جادوگر میشود و برای اودت توضیح میدهد و اودت او را میبخشد... که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها... جادوگر گوش سالم شاهزاده را میکشد و یادآوری میکند که او یعنی شاهزاده به ادیل ابراز عشق کرده و سوگند وفاداری خورده است. اما شاهزاده چون شاهزاده است و امکانات فوقالعادهای دارد، دست در دست محبوبش وارد دریاچه میشود و طلسم جادوگر را باطل میکند و همه قوهای آن دریاچه به انسان تبدیل میشوند. ندیمهها، جادوگر و دخترش را به دریاچه پرت میکنند و داستان پایانی خوش مییابد. معنی دوالپا را اغلب میدانند. اما برای احتیاط گفتنی است... در فرهنگ عوام، موجودی خیالی است که پای دراز و باریک، مانند تسمه دارد و چون در بیابان کسی را ببیند، با فریب بر دوش او سوار میشود و پاهایش را بر بدن آن بینوا میپیچد و از او جدا نمیشود. تا حدودی مثل جادوگر دریاچه قو که بند کرده بود به شاهزاده که باید دختر مرا بگیری، یا سرنوشتی که داریوش و دارنوش دچارش بودند. من فکر نمیکنم داریوش از دوالپا غیراز معنی چسبندگیاش معنای دیگری در ذهن خود داشته است. او احساس میکرد سرنوشت (ارثی یا غیرارثی) ناخواسته کاری کرده که احساس کنند روی دست هم
ماندهاند و کنه هم شدهاند، در حالی که طبق شواهد موجود نزد من همدیگر را دوست داشتهاند و در یک فضای خالی و مسدود قرار گرفتهاند... خبرنگار: گمانم باید منتظر باشیم تا داستان شما را بعد از چاپ بخوانیم و ببینیم این توضیحات شما چه کمکی به فهم ما از داستان خواهد کرد. اساسا لزوم این حرفها چه بود؟ اگرچه هنوز هم حس میکنم دارید چیزی را هجو میکنید. شما تمام داستان را به شیوهای دیگر گفتید یا من خیال میکنم که این کار را کردهاید. در پایان این بخش صحبت دیگری ندارید؟ محمدعلی: درباره داغستان هم چیزی را باید اضافه کنم. داریوش نمیدانسته داغستان یکی از جمهوریهای خودمختار فدراسیون روسیه و در خاور قفقاز و ساحل باختری دریاچه خزر است. داغستانیها طفلکیها اصلا دَهری نیستند. اغلب شافعی و شیعهمذهب هستند. بعید هم نیست داریوش و دارنوش ویدیویی از شب عروسی یک داغستانی دیده باشند که در آن مدعوین به حد افراط مینوشیدند و در حال شادمانی، دیوانهبازی در میآوردند. داستان دارد نوشته میشود. به همین دلیل اگر نویسنده آن سطور فیسبوکی پیدا شود، خودش هم میآید درون این طرح داستانی و به نسبت سهمش حقش را خواهد گرفت.
اردیبهشت 1393 ونکوور
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.