|

در بین زنان کرملین

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

اما سوسو نپذیرفت. یک کشاورز ساده نمی‌توانست در سطح مطلوبی بوده و با زندگی حرفه‌ای در آن سطح همخوانی داشته باشد. از اینها گذشته او خود را در بین زنان بانفوذ کرملین چگونه می‌دید؟ کسانی که عادت‌های اشرافی داشتند و به آنجا رفت‌وآمد می‌کردند. دختر علیلیوف‌ها اما جوان و زیبا و در دسترس بود. بنابراین او را برگزید. انقلاب در سال1917 پیروزی بزرگی را محقق کرده بود. سال بعد، لنین دولت جدید را تشکیل داد. استالین کمیساریای اقوام را تاسیس کرد و برادر نادیا یعنی فیودور علیلیوف را به‌عنوان رییس آن برگماشت. همان زمان نادیا را هم به‌عنوان تایپیست خود منصوب کرد. این هم افتخاری برای والدین و هم نخستین رابطه در خارج از منزل بود. نادیا ظریف و آرام بود و با همان زن ایده‌آلی که استالین در نظر داشت، مطابقت می‌کرد. دوران سخت تبعید را تجربه نکرده بود و اقامت‌های طولانی در زندان نداشت. او را هرطور که می‌خواست، می‌توانست تربیت کند. او یک دوشیزه بود و استالین برایش تنها مرد زندگی به شمار می‌رفت. استالین نخستین مسوولیت‌های این دختر جوان را به او واگذار کرد و به او نوعی استقلال مادی داد. علاقه‌مندی این نوجوان نسبت به مردی که تجسم پاکباختگی کمونیستی بود، شکل گرفت. در نظرش استالین یک سردار نمونه بود. حال آنکه او تنها گرگی در لباس یک بره بود. یک چیز استالین را نگران می‌کرد: رفتارهای مادر نادیا ثبات نداشت. چندبار شوهرش را ترک کرد تا «زندگی خاص» خودش را داشته باشد. برایش خانه‌داری و مادری کافی نبود. آیا این اراده استقلال‌طلبانه یک میراث باطنی بود که به دخترش هم سرایت می‌کرد؟ در طول انقلاب ناامید بود. کاستی‌ها را نمی‌پذیرفت و دلش نمی‌خواست که شهر به‌هم ریخته باشد. می‌گفت: «ما همچنان نیازمند غذا هستیم... گاهی وقت‌ها آدم گریه‌اش می‌گیرد. اوضاع دلسرد‌کننده است. هیچ فرصتی برای رفتن به گردش نیست.» به یکی از دوستانش نوشت: «وضع جسمی‌ام خوب است. اما مثل همیشه افسرده‌ام.»
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.