کمحوصلگی!
کریم ارغندهپور
بهنظرم تابستان گذشته نشاط اجتماعی بیشتر از سطح امروز بود. دلیلش هم به انتخابات ریاستجمهوری بازمیگشت. نشاط اجتماعی در ایران به اوضاع سیاسی بستگی زیادی دارد. به میزانی که فضا گشودهتر باشد، پویایی درون جامعه هم بیشتر است و برعکس. حالا یکسال پس از برگزاری آن انتخابات، طبیعی است که آن شوروشوق تا حدودی فروکش کرده است. نمیخواهم از یأس یا افسردگی در جامعه یا میان نخبگان سخن بگویم. اینها نیاز به مطالعات فراگیرتر دارد ولی براساس مشاهده شخصی احساس میکنم حداقل، کمحوصلگی را بتوان در لایههای مختلف رصد کرد و همین امر به نوعی رکود در میان اقشار اجتماعی دامن زده است. در این شرایط، کمتر اثر یا رویداد باکیفیتی، برجستگی لازم را مییابد و دیده میشود. صد البته به همین دلیل، خلاقیت کمتری احتمال بروز دارد و متاسفانه این یک اثر تشدیدشوندگی هم دارد. در کنار آن بروز رخدادهایی مثل عدم انتخاب مجدد جناب مسجدجامعی، بهعنوان رییس شورای شهر تهران بر این روندها بیتاثیر نیست. در کشور ما که تجربه دموکراسی اندک است، هم رایدهندگان و هم منتخبان تصور میکنند با برگزاری انتخابات همهچیز تمام شده است، درحالیکه دموکراسی یک فرآیند
مستمر است. شهروندان باید خود را صاحب حق بدانند و برای اعمال آن، نمایندگانی را برای دفاع از حقوقشان برگزینند. اما این پایان یک راه نیست بلکه تنها بخشی از آن است و باید بعدا در هر مسالهای از نمایندگان حسابکشی کنند. هیچ نمایندهای پس از انتخاب نمیتواند برخلاف انتظار موکلانش رفتار کند. برای این کار اولا رسانهها باید نقش خود را در بازتابدادن نظر افکارعمومی بهدرستی ایفا کنند و ثانیا نماینده هم باید بداند هیچ رفتاری از او در پشتپردههای سیاست یا لابیهای قدرت، پنهان از قضاوت افکارعمومی نمیماند. نشاط اجتماعی، محصول کارکرد یک جامعه پویا و سرزنده است. نمیتوان در خانه نشست و به کرکریهای مخالفان گوش داد و نشاط هم داشت؛ باید جامعه هم پیش رونده باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.