|

جای خالی سوال «حق‌پخش» در «90»

بهنام موسوی‌حجازی

برنامه «90» دوشنبه‌شب، بار دیگر اقدام به برگزاری یک نظرسنجی تکراری از بینندگان این برنامه کرد. با این سوال که آیا موافق عقد قرارداد با کارلوس کی‌روش هستید یا خیر؟ هرچند این سوال کمتر از دوماه پیش در برنامه «2014» به شکل دیگری پرسیده شد و در آن برنامه 90درصد از بینندگان به کارلوس کی‌روش رای دادند؛ اما در برنامه دوشنبه‌شب، پس از فروکش‌کردن فضای احساسی بعد از جام‌جهانی، نتیجه نظرسنجی نشان از کاهش مقبولیت کی‌روش نزد افکار عمومی داشت. موافقان حضور کی‌روش به هر قیمتی در تیم‌ملی، در راس آنان عادل فردوسی‌پور که حمایت‌های خود را از همان برنامه «2014» پررنگ‌تر کرد و با دعوت از مجید جلالی به واسطه صدور بیانیه کانون مربیان که عملکرد چهارساله کی‌روش را نقد کرده بود و با تاختن به مجید جلالی قصد آن را داشت تا با یک جریان‌سازی رسانه‌ای نشان دهد مردم ایران خواستار ماندن کی‌روش در تیم‌ملی هستند که البته موفق هم بود و شاید اگر مجید جلالی در فن بیان می‌توانست از پس فردوسی‌پور و امیر حاج‌رضایی برآید، حداقل در آن برنامه چهره یک مغلوب محکوم را به خود نمی‌گرفت. موافقان در این میان، به استناد نتیجه آن نظرسنجی قاطع، منتقدان را مقابل خواست مردم قرار دادند. در آن سو، منتقدان هم دلایل خود را داشتند، اینکه کی‌روش در چهارسال گذشته از داخل کشور هیچ بازیکن مهمی به تیم‌ملی معرفی نکرده و استعدادهایی مثل امید ابراهیمی، میلاد فخرالدینی، پیام صادقیان، رمضانی و... را وارد تیم‌ملی نکرده یا به‌دلیل نداشتن پرنسیپ مدیریتی علی کفاشیان، تمام فوتبال ایران در مسیر خواست او حرکت کردند. این در حالی است که کی‌روش خود را یک سروگردن از تمام فوتبال ایران و آدم‌های آن بالاتر می‌دید؛ یا اینکه تیم ایران در جام‌جهانی 2014 هم مثل دو دوره دیگر آن فقط یک امتیاز به دست آورد، درحالی‌که در جام‌جهانی 98 فرانسه، ایران توانست سه امتیاز بگیرد. اینها همه در مقابل دستمزد بالا و توقعات کی‌روش و نداشتن خروجی مناسب، جای بسی تامل دارد؛ این تامل، زمانی رنگ تردید بیشتری به خود می‌گیرد که فوتبال را با والیبال مقایسه کنیم و ببینیم «ولاسکو»یی که به‌مراتب نامی بزرگ‌تر از کی‌روش دارد و در والیبال جهان، کارنامه بسیار درخشان‌تری، هرگز به والیبال ایران، مدیران و فعالان آن، نگاه از بالا نداشت. ارزش ولاسکو نه به دلیل نام او بلکه به سبب تاثیری است که در پیشرفت والیبال ایران گذاشت؛ تاثیری که کی‌روش هرگز نتوانست یک‌صدم آن را در فوتبال، با توجه به اسم‌ورسم و دستمزد و البته نه سابقه‌ای به درخشانی ولاسکو بگذارد. اما عادل فردوسی‌پور با آن عادل سال‌های پیش تفاوت بسیار کرده است و گاهی در برنامه «90» و نظرسنجی آن، سعی در همسوکردن افکار عمومی با نظرات و عقاید شخصی خود دارد. این نگاه عادل، بحث درباره سرمربی تیم‌ملی فوتبال ایران را هم بی‌نصیب نگذاشت. این‌همه دغدغه فردوسی‌پور برای ماندن کی‌روش توی ذوق می‌زند. اگر به‌جای سوال «آیا موافق عقد قرارداد با کارلوس کی‌روش هستید یا نه؟» این سوال مطرح می‌شد که «آیا خواستار حضور مربی خارجی بزرگتر و مجرب‌تر از کارلوس کی‌روش هستید؟»؛ بازهم نتیجه نظرسنجی، نشان‌دهنده حمایت افکار عمومی از کی‌روش می‌شد؟ آیا اگر والیبال هم یک عادل فردوسی‌پور داشت و پس از جدایی ولاسکو اقدام به نظرسنجی‌های مشابهی می‌کرد و فدراسیون را برای استخدام یک نام بزرگ خارجی تحت‌فشار می‌گذاشت و مسوولان را مقابل افکار عمومی قرار می‌داد؛ مسیر والیبال جهت درست‌تری از مسیر کنونی آن پیدا می‌کرد؟ امیدوارم عادل فردوسی‌پور برای اینکه نشان دهد قصد جریان‌سازی در فوتبال ایران ندارد در برنامه‌های بعدی «90» این سوالات را حداقل برای یک‌بار هم که شده در نظرسنجی‌های خود جای دهد: 1- آیا موافق پرداخت حق‌پخش تلویزیونی طبق قوانین فیفا به فدراسیون فوتبال و باشگاه‌ها، توسط صداوسیما هستید یا خیر؟ 2- آیا از نحوه تصویر‌برداری مسابقات فوتبال لیگ‌برتر ایران رضایت دارید؟ 3- کدام‌یک از گزارشگران زیر را بهترین گزارشگر فوتبال ایران می‌دانید؟ یا طرفدار گزارش کدام‌یک از گزارشگران هستید؟ چگونه است که جناب آقای فردوسی‌پور قصد پررنگ‌کردن دخالت وزیر ورزش در فدراسیون فوتبال را دارد؛ اما ندادن حق‌پخش تلویزیونی را که چالش اصلی فوتبال ایران است، نمی‌بیند. اینجاست که عادل، ناعادل است... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.