مصایب «بخشنده» بودن
ساسان گلفر
میگویند آدمهای خوب، همیشه کلاهشان پس معرکه است. آدمهای بخشنده هم معمولا در رده آدمهای خوب قرار میگیرند، بنابراین طبیعی است که باید در ته معرکه بهدنبال کلاهشان گشت. «بخشنده» وقتی فیلم باشد هم، چنین سرنوشتی در انتظارش است. اگر قرار باشد نامش در فهرست فیلمهای پرفروش هفته پیدا شود، اول باید از کنار یک عالم «نینجاها» و «بیمصرفها» و... گذشت و گشت تا بالاخره، طالع اگر مدد کند، فیلمی را که عنوانش «بخشنده» است بهعنوان پنجمینفیلم پیدا کرد. اما «بخشندهها» در مورد بلاهایی که بر سرشان میآید، بیتقصیر نیستند. فیلم «بخشنده»ای که عنوان فرنگیاش The Giver است و در پوستر تبلیغاتیاش نام کارگردانی مثل فیلیپ نویس و بازیگرهایی مثل مریل استریپ، جف بریجز، تیلور سویفت، کیتی هولمز دیده میشود، آنقدر خطاهای واضح دارد که اگر طیف تماشاگرانی که قرار بود از فیلم استقبال کنند-مثلا دختربچه ها- برخلاف انتظار، پشت در سالنهای سینما صف نکشیدند و آن را ندیدند، خود فیلم و سازندگانش را میشود مقصر دانست. در مجموع، این فیلم که با نگاهی بدبینانه، آیندهای را تصویر میکرد که در غیاب جنگ، رنج، تفاوت و حتی اختیار، کودکان ناچار
میشدند مفهوم واقعی زندگی «واقعی» را از بزرگترها بشنوند و یاد بگیرند، حالا در نسخه سینمایی به چیزی تبدیل شده که بچههای امروزی هم باید از نسل قبلی بپرسند تا به مفهوم «بخشنده» بودن پی ببرند. بعد از تحریر: سارا پالین، نامزد سابق معاونت ریاستجمهوری و از سیاستمداران حزب جمهوریخواه آمریکا هم درباره «بخشنده» جملههایی گفت و چشممان را به روی جنبههایی از این فیلم باز کرد که فکرش را هم نمیکردیم. شکی نبود که فیلمی با این خط داستانی مثل اکثر داستانهای آیندهنگر بدبینانه، از «دنیای قشنگ نو»، «1984» و «فارنهایت 451» گرفته تا «هرگز ترکم نکن» کنایهای سیاسی در خود دارد، اما اینکه «بخشنده» فیلمی در مسیر شعارهای رونالد ریگان و مبلغ آزادیخواهی از نوع جمهوریخواهان آمریکایی و تمثیلی علیه باراک اوباما باشد، با حضور بازیگران و عواملی که عمدتا گرایش به دمکراتها دارند، کمی غیرمعقول و غیرقابلباور بهنظر میرسد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.