|

میراث ماندگار

گیسو فغفوری

اصلاح‌طلبان از «هیات‌رییسه» شورای چهارم رفتند؛ حداقل برای یک‌سال آینده. در کنار نگرانی‌ها، می‌توان امیدوار هم بود که امید تنها توشه آدمی است. تجربه شورای شهر پیشین و حضور نجفی، ابتکار و مسجدجامعی در کنار هم نشان داد، حتی اقلیت هم می‌توانند موثر باشند. در انتخابات دیروز، اصلاح‌طلبان، پیش‌بینی 16رای می‌کردند اما در نهایت، 13عضو اصلاح‌طلب شورای شهر به خاستگاه اجتماعی خود و رایی که مردم به آن داده بودند، وفادار ماندند. اخلاق شکست، همان حلقه مفقوده برخی از ماست، همانطور که پشت همدیگر را خالی‌کردن شیوه عده‌ای دیگر. شاید؛ بهتر باشد در این زمینه‌ها روشمان را عوض کنیم. عده‌ای عصبانی می‌شوند و احساساتی؛ هیچ انتقادی را نمی‌پذیرند، عده‌ای دیگر نسخه‌های تندوتیز رفتاری و عملکردی برای ریاست شورای‌شهر و اعضایش می‌پیچند. در این سال‌ها که روزنامه‌نگار بوده‌ام بیشتر در حوزه فرهنگ‌وهنر کار کرده‌ام. شاید اگر از سال پیش مسیر فعالیتم تغییر نکرده بود به اهمیت حضور افرادی نظیر مسجدجامعی بر ریاست شورا چندان اشراف نداشتم. در دوره‌ای که احمد مسجدجامعی وزیر فرهنگ‌وارشاد اسلامی بود جزو همان کسانی بودم که می‌گفتند باید آنجا را تند می‌رفت، باید آن کار را می‌کرد، باید جلوی رقیب می‌ایستاد، همین نگاهی را داشتم که اکنون عده‌ای از دور می‌گویند و انتظار دارند. یک‌بار، در آن سال‌ها تحقیق‌وتفحص از وزارت فرهنگ‌وارشاد اسلامی مسجدجامعی مطرح شد و برخی از نمایندگان اصولگرای مجلس هفتم در سخنرانی‌هایشان علیه عملکرد او گفتند که واکنش طیف‌های مختلفی از هنرمندان و اهل فرهنگ را برانگیخت. ترکیب دفاع‌کنندگان آن روز را نمی‌شد به یک‌طیف یا نگرش سیاسی یا فرهنگی منتسب کرد و این خود؛ نشانه‌ای بود که بعدها نیز در عملکرد مسجدجامعی به خوبی دیده می‌شد. همین عملکرد از او چهره‌ای ویژه ساخته است. اکنون دیگر می‌دانم که او از معدود شخصیت‌هایی است که توانسته ضمن حفظ اصول و منش خود با طیف‌های متنوع فرهنگی در جامعه ایران همکاری کند. او از یک‌سو؛ مورد احترام بخش مهمی از متدینان و علمای قم است و از سوی دیگر میان بخش بزرگی از هنرمندان و اهل فرهنگ مقبولیت و احترام دارد. او از معدود وزرای فرهنگ‌وارشاد اسلامی بود که پس از وزارت نیز رابطه‌اش را با حوزه فرهنگ قطع نکرد و در حوادث و رویدادهای مهم فرهنگی در کنار اهل فرهنگ بود و در محافل فرهنگی حضور داشت. حضور او در فرهنگ به اعتبار وزارتش نبود، بلکه برعکس، از معدود کسانی بود که وزارتش به اعتبار حضورش در عرصه فرهنگ بود. همین نکته، در کنار مشی اخلاقی و اعتدال، او را به یکی از محبوب‌ترین مدیران فرهنگی کشور تبدیل کرده است. حضور او در شورای شهر در دوره اول، بیشتر حضوری فرهنگی بود، اما با این حال، به مسایل اجتماعی نیز توجه ویژه نشان می‌داد تا اینکه در شورای چهارم به ریاست شورا انتخاب شد. او به ریاست شورایی انتخاب شد که فضای دوقطبی داشت و بخشی از اختلافات سیاسی جامعه در شورا جریان داشت. روزهای آغاز، به خاطر انتخابات حساس شهردار تهران فضا دوقطبی‌تر شده بود و برخی از رسانه‌ها گزارش‌هایی از شورا ارایه می‌کردند که این اختلافات را تشدید می‌کرد. با اینکه کمتر کسی فکر می‌کرد بتوان بر شورایی چنین متشنج مدیریت کرد، در مدتی کوتاه آرامش را برگرداند و فضای دوقطبی اولیه را به فضای کارشناسی تغییر داد. او الگویی از مدیریت را در شورای شهر ارایه کرد که نشان داد حتی در پرتنش‌ترین فضاها هم می‌توان با آرامش مدیریت کرد. او از فردا اداره شورای شهر را به رقیبش واگذار می‌کند، اما میراث او ماندگار است و رفتار مدیران را می‌توان با آن سنجید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.