فریبای گرجی
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
او سپس دست راستش را بر قلبش گذاشت و گفت: «اينجا همه چيز اندوهگين است. اين تو. آنقدر محزون است که زبان از بيانش درميماند.» تابوت را زمين گذاشتند. خودش را داخل قبر انداخت. براي خارجکردن او از آن حفره بازوهاي چند مرد قويهيکل لازم بود. مثل يکمرده او را از آنجا دور کردند. نزديک آنان، تعدادي از ماموران پليس مخفي سياسي (اوکرانا) ايستاده بودند. آنها منتظر زمان مناسب براي بازداشتش بودند. اما او فرار کرد و پريد روي ديوار قبرستان تا خود را مخفي کند. از همانجا به صورت سمبليک براي آخرين بار با همسرش وداع کرد.سولوی؛ بهار سال1908. تاتیانا اسکووا در خانهاش بود. وقتی کسی آمد تا با او درباره رسیدن چندمحکوم جدید حرف بزند، در خانهاش با چندتبعیدی نشسته بود. در بین آنها رفیقی از اهل باکو نیز حضور داشت. به او «یوزف کوبا» گفته میشد. بعد از یک مدت کوتاه، از برخی از رفقای تبعیدیاش لوازم موردنیاز خود را گرفت. وقتی وارد شد پوتین بلند و پاشنهداری بههمراه پالتو و پیراهنی از جنس ساتن سیاه پوشیده بود. علاوهبر آن، کلاهی از پوست بره بر سرداشت بههمراه شالی که بر شانهاش انداخته بود: یک نمونه تمامعیار و شیک قفقازی! استالین مدت
کوتاهی بعد از درگذشت همسرش کاتو بازداشت شد. با مقامات امپراتوری صحبت کرد تا به جایی که کمتر از سیبری سخت باشد تبعیدش کنند. بنابراین او را به سولوی، آن مرکز کوچک شبیه بازار گوسفندفروشان قرون وسطایی تبعید کردند. فصل بهار بود اما سولوی تنها به یک باغچه خاکی شباهت داشت. با گیاهان کوتاه و یک دفتر پست و کلیسایی که بنای آن به قرنشانزدهممیلادی بازمیگشت. حدود 10نفر تبعیدی بودند که در خانهای اسکان پیدا میکردند. از شانس خوب تاتیانا اینکه آن خانه محقر و فقیرانه در تیررس نگاه او بود. زن جوان هرروز از اتاقش استالین را میدید. با هیاتی که در تناقض با آن جوان مغروری بود که قبلا دیده بود. استالین میدانست چگونه حالتش را پنهان کند تا شیفتهاش شوند: مثل فقیران زندگی میکرد، روی یک صندوق چوبی میخوابید. روی آن را تابلوها و گونیهایی از کاه فرا گرفته بود. بدون زیراندازی درستوحسابی یا متکایی که گلیرنگ باشد. او را آنجا میدید که حتی نیمههای شب هم به حالت نیمهخوابیده دراز کشیده است. برای مقابله با سرما پیوسته پالتویش را به تن داشت و دوروبرش را کتاب احاطه کرده بود. با این حال، قرارهایش را با او دوست داشت و چیزی
نمیتوانست مانع آن شود که بیاید و با این اغواکننده ژندهپوش حرف بزند، یا با او بخندد و به حرفهایش گوش بسپارد. بعدها، یک روز خبری از او نیامد... استالین آمادگی ارتباط با او را نداشت یا شاید هم با او نبود. بنابراین روی کاغذی کلمهای نوشت و عذر خواست: «برعکس وعده ای که داده بودم و من آن را به یاد دارم، حتی یک بلیت هم برای تو نفرستادم. چقدر من حیوانم! اما این یک واقعیت است. اگر بخواهی عذرخواهی میکنم. با تو تماس خواهم گرفت». با این حال، از زندگیاش برای همیشه خارج شد. این وضعیت محقرانه، استالین را از تفریح البته بازنمیداشت. قبل از بازداشت و بعد از اتمام فعالیتهای روزمرهاش یعنی دزدی و خرابکاری، به سمت برخی رفتارهای انحرافی شبانه کشیده میشد. او و رفیقش «اسپنداریان» هرشب به یکی از بهترین رستورانهای باکو میرفتند؛ جایی که بحثهای شدیدی درمیگرفت و غذای لذیذی نیز به همراه موسیقی صرف میشد و زنان زیادی پیوسته به این جوانان باهوش و سرخوش ملحق میشدند. بوریس بازهانوف، منشی سیاسی حزب میگوید استالین بهخاطر هیچ رفتار زشتی سرزنش نشد: «او ثروت را دوست نداشت یا لذتهای دیگر را. نه به ورزش علاقه داشت و نه زنان. به
استثنای همسرش. برای او اساسا زن وجود خارجی نداشت.» اما واقعیت چیز دیگری بود، اطراف استالینجوان هرگز خالی از زن یا زنانی نبود.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.