|

احاطه سیاست بر عشق

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

مادر عروس، يعني آنا نيکيتين ملقب به «ککه» درباره آينده اين ازدواج ملاحظاتي داشت. مي‌گفت: «سوسو ازدواج کرد. حالا او زن دارد. اما چه روشي بايد در زندگي خانوادگي داشته باشد؟ اين همان چيزي است که من سوال مي‌کنم.» در عمل، بايد گفت کاتو ماه‌عسلي نداشت. سوسو به همان اندازه به همسرش توجه مي‌کرد که لازم بود. البته همواره اين سياست بود که بر آن احاطه داشت و اين مقدار لازم را تعيين مي‌کرد. رفتاري خشن داشت ولي مهم نبود چون دوستش مي‌داشت. استالين بلافاصله به همان زندگي مردي تحت تعقيب برگشت که در شب زندگي مي‌کند، به بانک‌ها دستبرد مي‌زند و مزدوران کوتوله را مي‌کشد. اما يک‌زندگي انقلابي با اين زوج تناسبي نداشت و در آينده دچار انواع و اقسام بلايا مي‌شوند. در باکو، ابتدا در خارج از شهر منزل گرفتند. در جايي شبه‌جزيره مانند به نام «بالو». در خانه‌اي که سقف کوتاهش چکه مي‌کرد و در کنار دريا قرار داشت. از يک‌مالک ترک اجاره کرده بودند. کاتو زن خانه‌دار و خيال‌پردازي بود. از همان کلبه، منزلي ساخت که در آن عشق حضور داشت و مجهز به تختي چوبي و پرده‌هاي زيبايي بود. در گوشه‌اي از آن نيز يک‌چرخ‌خياطي وجود داشت. اکثر مواقع سوسو در خانه نبود. چون براي حضور در نشست‌هاي حزب کمونيست روسيه در تبعيد، مي‌رفت. اصلا فراموش مي‌کرد که خانواده‌اي دارد. کاتو جز اندک آشناياني در آنجا نداشت. براي همين احساس تنهايي مي‌کرد. در آن شهر بزرگ جز غريبه‌ها کسي را دوروبر خود نمي‌ديد. اين زوج جوان با کسي جز خانواده «عليليوف» آشنايي نداشتند؛ مديريک ايستگاه برق. آنها خانه‌اي زيبا بر ساحل درياي خزر داشتند. در خلال ديداري که اين دو به آنجا رفتند خواهر کوچک‌تر کاتو يعني ناديا (شش‌ساله) از روي مانع افتاد و امواج توفاني او را با همان دامن سفيد بلعيد. استالين خودش را به آب انداخت تا او را نجات دهد. او شنا خوب نمي‌دانست. اما اين يک‌حادثه تعيين‌کننده در آينده‌اش به شمار مي‌رفت. ماه آگوست بود که کاتو از هواي آلوده و خفقان‌آور باکو بيشتر شکايت کرد. به‌دليل داشتن يک‌کودک، بي‌خوابي شب‌ها، رژيم غذايي نازل و گرما و ترس دايمي از بازداشت، نيرويش کاملا تحليل رفته بود. تصميم گرفت دوباره به تفليس برگردد. استالين در قطار به او ملحق شد. پس از بازگشت به خانه‌شان، وضعيت سلامتي کاتو روزبه‌روز بدتر شد. به‌زودي بيماري تيفوس گرفت. شايد به‌خاطر نوشيدن آب‌هاي آلوده در ايستگاهي که مانده بودند. کاتو مبتلا به تب شديدي شد. طوري که خانواده‌شان را به‌شدت نگران کرد. اما استالين فورا به فعاليت‌هاي انقلابي خود بازگشت. فقط سري مي‌زد. نمي‌خواست شاهد نزاع بيهوده او با مرگ باشد. به او وعده داد مراسمي ارتدوکسي برايش برپا کند. از او خواسته بود به يک‌کشيش بسپارندش. روز 22 ژانويه سال 1907 بود که در سن 27سالگي مرد، استالين ويران شد. مراسم ختم در همان کليسايي برگزار شد که پيشتر با هم در آنجا ازدواج کرده بودند. استالين دوباره به همان خوي هميشگي‌اش برگشت. عکسي که آن زمان از او گرفته‌اند استالين را نشان مي‌دهد که در نزديکي پيکر همسرش ايستاده و کاملا اعصابش به هم ريخته است؛ گريه مي‌کند، رنگ پريده است و اعضاي خانواده گرداگردش جمع شده‌اند. دوستانش هفت‌تيري را که هميشه همراه داشت در راه گرفتند. وقتي به قبرستان رسيد تکرار کرد: «نفهميدم چطور خوشبختش کنم.» وقتي به دم قبر رسيد بيش از هر زمان ديگري آزرده‌خاطر بود: «فقط اين آدم مي‌توانست قلب سنگي مرا تلطيف کند. او مرد و با او همه احساسات دوستانه‌اي که يک‌نفر دارد از بين رفت.» ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.