انسداد روزنههای امید
سعید معیدفر . جامعهشناس
اینروزها، داعشیها با هجوم وحشیانهای که دارند تصاویر وحشتناکی را خلق کردهاند و چرایی اینکه مردم اقدامی یا واکنشی انجام نمیدهند و اجازه میدهند هر رفتاری با آنان بشود، همانطور که در آشویتس میشد یا... . هنوز یکی از سوالهای اساسی است. زمانی که سرکوب، سهمگین باشد و توأم با خشونت و بیرحمی، آدمها کاملا مسلوبالاراده میشوند و دیگر امیدی برای دفاع از خود ندارند. در چنین شرایطی، تصور افراد این است که اگر مظلوم باشند و عکسالعمل اعتراضآمیزی از خودشان نشان ندهند امکان تنبیهشدن یا بهعبارتی انصراف آن ظالم از ارتکاب ظلم، بیشتر است. بنابراین، این عدم اعتراض، یکنوع عکسالعمل دفاعی است. وقتی افراد احساس کنند بههیچوجه نمیتوانند با عکسالعملی از خشونت وارده، بکاهند و بهصورتی ظالمانه و غیرانسانی با آنها برخورد میشود، تقریبا این وضعیت به وجود میآید. حمله مغولها، تاتارها، هیتلر و حتی در تاریخ معاصر حمله استالین نمونههایی از بروز این وضعیت هستند. به سبک سهمگینی کشتاری غیرانسانی اتفاق میافتد و افراد میدانستند که اگر عکسالعملی نشان بدهند اتفاقی در راه نجاتشان نمیافتد بنابراین به شکل مظلومانهای تلاش
میکردند ترحمی در دل ستمگران ایجاد کنند. انسانها وقتی بفهمند با مداخلهشان ممکن است روزنهای از تغییر باز شود، حتما شورش میکنند اما به نظر میرسد این روزها، داعشیها با هجوم وحشیانهای که دارند یا در زمان کشتار آشویتس، کشتاری که توسط آلمانیها صورت گرفته، همه روزنههای امید به روی قربانیان بسته بوده و هیچ فرصتی نبوده که آدمها احساس کنند میتوانند بر اساس آن اعتراضی کنند و شرایط را تغییر دهند. اینجاست که آدمها عملا تسلیم شرایط شده و خودشان را به سرنوشت واگذار میکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.