|

تجلیل اصفهانی‌ها از دف‌نواز کُرد

بیژن کامکار: دلم برای خشکی زاینده‌رود می‌سوزد

شرق: بیژن کامکار در مراسم تجلیل از خودش یک هدیه به اصفهانی‌ها داد. او که به دلیل بیماری 10ساله‌اش، مجال کمی برای نواختن دف داشته، برای تشکر از مردمی که به پاس فعالیت‌هایش از او قدردانی کردند به‌صورت بداهه نواخت. بیژن کامکار، از اعضای گروه «کامکار» و نوازنده دف که برای شرکت در مراسم تجلیل خود به اصفهان سفر کرده بود، صبح روز جمعه هفتم شهریور با مردم اصفهان دیدار کرد. او در بخشی از این دیدار از افزایش تعداد هنرمندانی که در زمینه موسیقی فعالیت می‌کنند، ابراز خوشحالی کرد: «قبلا گفته بودم به امید روزی که هزار‌نفر دف بزنند اما امروز صدهزار‌نفر دف می‌زنند و جوانان خوبی در این زمینه هستند، بنابراین می‌توانم با خیال راحت بازنشسته شوم.»او با یادآوری دهه 50 گفت: «در آن دوران اگر «لطفی» برای تکمیل کنسرت خود به یک نوازنده عود نیاز داشت، با زحمت فراوانی روبه‌رو می‌شد ولی خوشبختانه امروز نوازندگان بسیاری در عود و سایر ساز‌ها وجود دارد.» اما کامکار با اشاره به اینکه اولین سفرش به اصفهان 40سال قبل انجام شد، افزود: «در آن زمان فکر می‌کردم اصفهان نصف جهان است. هنگامی که به این شهر آمدم در این توصیف اغراق‌آمیز تعجب کردم زیرا آن زمان اصفهان چندان بزرگ نبود. وقتی این موضوع را به سیامک افشار گفتم، او در برابر این گفته، پاسخ داد که نصف جهان‌بودن اصفهان را در ساز جلیل شهناز باید دید و کاشی‌های اصفهان، نه در مساحت آن.»این نوازنده شناخته‌شده دف نگاهی به وضعیت امروز اصفهان نیز داشت: «امیدواربودم زاینده‌رود را پر آب ببینم اما متاسفانه آب در آن نیست. هنگامی که پسوند رود را به‌کار می‌بریم، نمی‌توانم آن را خشک ببینم و دلم برای خشکی زاینده‌رود می‌سوزد.»او همچنین گفت که با سفر دوباره به اصفهان 20سال جوان‌تر شده و بعد از آن به موسیقی تلفیقی که این روزها در میان جوانان طرفداران زیادی پیدا کرده است، اشاره کرد: «نمی‌گویم موسیقی تلفیقی بد است ولی هر کدام از ساز‌ها تشخص و ویژگی خاص خود را دارند، از این‌رو درست نمی‌دانم که با دف، موسیقی آفریقایی نواخته شود.»البته این نوازنده پیشکسوت در مراسم تجلیلی هم که شب پیش از آن، ششم شهریور در هنرسرای خورشید برگزار شده بود، مورد استقبال زیاد حاضران قرار گرفت. کامکار عنوان کرد که از آمدن مردم به این مراسم سپاسگزار است و با اینکه آمادگی لازم را ندارد اما فی‌البداهه قطعاتی را اجرا می‌کند. او گفت که بیماری 10ساله‌اش نواختن را برای او سخت کرده است، با این‌حال این مساله مانع از آن نشد که برای جمعیت زیادی که منتظر شنیدن صدای سازش بودند، ننوازد و به‌همین دلیل نیز مورد تشویق فراوانی قرار گرفت. در بخش دیگری از این مراسم نجمه تجددحسینی، همسر بیژن کامکار از اینکه هنرمندان در زمان حیات خود تقدیر و قدردانی شوند، اظهار خوشحالی کرد و افزود: «هر کس به اندازه خود باید از کار خوب دیگران استفاده کند و قدردان باشد.» داوود آزاد، نوازنده دف هم از هنرمندان شرکت‌کننده در مراسم بود که بعد از اجرای کامکار گفت: «چنان از ساز کامکار لذت بردم که دوست داشتم شخصا از او تشکر کنم. من از این شعر مولانا که می‌گوید دیگرانت عشق می‌خوانند و من سلطان عشق، استفاده می‌کنم و می‌گویم دیگرانت دف می‌خوانند و من سلطان دف.» او در مورد دلیل استقبال مردم از آثار بیژن کامکار اظهار کرد: «همیشه فکر می‌کردم چرا قطعاتی را که ما نیز می‌نوازیم، انعکاس و ظرافت او را ندارد. اکنون دلیل آن را فهمیدم. صدای دف کامکار انعکاس درون اوست که اصلا در آن من وجود ندارد و بی‌من می‌نوازد. کامکار حس و حال خاص خود را دارد.» در انتها هم تابلوهایی با خوشنویسی حمید عجمی، نقاشی علی قطبی، خوشنویسی امید گنجعلی، کاریکاتورهایی از پوریا پورفلاح و شهاب جعفر‌نژاد، همچنین خوشنوسی امید پورسعیدی برای یادگار از سوی هنرمندان اصفهانی به کامکار اهدا شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.