|

بار دیگر «آتش از آتش»

«آتش از آتش» چهارمین رمان جمال میرصادقی - نویسنده نام‌آشنای معاصر - است. از چاپ نخست این رمان در دهه 60 سال‌ها می‌گذرد اما میرصادقی بعدها ویرایشی تازه از آن رمان منتشر کرد و آنچه هم اکنون از طرف انتشارات نگاه به چاپ رسیده است، به گفته خود میرصادقی، نسخه تغییریافته این رمان است. میرصادقی چنانکه خود گفته است برای چاپ مجدد این رمان، آن را به لحاظ ساختاری تغییر داده است. چندی پیش او درباره نخستین چاپ این رمان و تغییرات ساختاری که برای چاپ‌های بعدی در آن داده است به خبرگزاری «مهر» گفته بود: «این رمان را سال ۶۳ برای انتشار به ارشاد دادم و با اصلاحاتی مواجه و در نهایت با آن اصلاحات منتشر شد. اما از همان موقع، انتشار آن من را راضی نکرد و به همین خاطر برای چاپ دوم رمان، دست به تغییر کل داستان از نظر ساختار زدم. در شکل تازه رمان، من هر قسمت آن را جدا کرده‌ام. فصل‌های آن را به اقتضای داستان، کوتاه‌تر و از نظر تعداد بیشتر کردم. این اتفاق باعث شد از نظر معنایی چیزی به داستان اضافه شود.» بنا به تاریخی که در پایان رمان آمده، ویرایشی که پس از چاپ اول این رمان توسط خود میرصادقی انجام شده مربوط به مردادماه سال 1369 بوده است. «آتش از آتش» رمانی است در سبک رئالیسم اجتماعی که اوضاع سیاسی ایران در اواخر دوران رژیم شاه و بگیروببندهای حکومت شاه و مبارزات انقلابی مردم با آن حکومت از پس‌زمینه‌های اصلی آن است و شخصیت‌های این رمان آدم‌هایی هستند که در جریان آنچه به انقلاب منجر می‌شود، دستخوش تحول می‌شوند. آنچه در پی می‌آید قسمتی است از این رمان: « باران ایستاده بود، دلم می‌خواست ببارد، همان طور یک‌ریز ببارد. صدای باریدنش را از تو کافه شنیده بودم، بعد تو سر و صداهای مشتری‌های کافه گمش کرده بودم. بیرون تاریک بود. فکر می‌کردم مهدی مرده و ما هنوز زنده‌ایم و دیگر او را نمی‌بینیم. فکرش چشم‌ها را ‌تر می‌کرد. احمد حق داشت که مضطرب باشد. من بی‌خودی امیدوار بودم. چه راحت او را کشته بودند. اگر مریض شده و مرده بود، اگر مرگ او را از میان ما به آهستگی دور کرده و به ما فرصت داده بود که رفتن او را کم کم قبول کنیم، موضوع خیلی فرق می‌کرد، اما حالا یادش به دلم چنگ می‌زد. تو صندلی نشسته بودم، پشت بطری‌های نیم‌پر و ظرف‌های نیم‌خورده. چیزی نمی‌دیدم جز تاریکی، چرا او را کشته بودند؟ گیرم که دستش تو کاری بود، باید او را می‌کشتند؟ طفلی چه شاد بود، هیچ وقت مثل روزهای آخر او را شاد ندیده بودم، داشت زندگی را قطره قطره می‌مکید. واقعیت همین بود، کشته می‌شوی و نمی‌دانی برای چه. هیچ وقت فرصت پیدا نمی‌کنی که بدانی.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.