ریچارد آتنبورو در ۹۰سالگی درگذشت
درگذشت کارگردان «گاندی»
بهزاد وفاخواه: مرگ قصد ندارد دست از سر برندگان اسکار بردارد. هنوز چند هفته از خودکشی رابین ویلیامز نگذشته که نوبت به برنده چند اسکار رسیده است. «ریچارد آتنبورو»، فیلمساز برجسته بریتانیایی، چندروز پیش از تولد 91سالگیاش درگذشت. لرد آتنبورو که بهخاطر نقشهایش در «صخره برایتون» و «فرار بزرگ» چهرهای شناختهشده بود بعدها به جرگه کارگردانان پیوست و بهعنوان کارگردان، با فیلمهایی مانند «گاندی» و «چاپلین» در ساخت فیلمهای بیوگرافیک موفقیتی بزرگتر از کارش در دنیای بازیگری بهدست آورد؛ بهخصوص در شب اهدای جوایز اسکار سال1983 که «گاندی» با هشتجایزه اسکار رکورد موفقترین فیلم بریتانیایی را در اسکار بهدست آورد. آن شب یکی از این هشتجایزه، اسکار بهترین کارگردانی بود که به آتنبورو رسید. به گفته برادرش سر دیوید آتنبورو و پسرش مایکل، او روز یکشنبه و در وقت ناهار درگذشت. ریچارد آتنبورو سال گذشته به آسایشگاهی در غرب لندن نقلمکان کرده بود تا به خاطر عوارض سکتهمغزی که از پنجسال قبل او را روی ویلچر نشانده بود، مورد مراقبت قرار گیرد. خانوادهاش سال پیش اعلام کرده بودند که او هیچگاه بهطور کامل
از عوارض این سکته که او را چندینروز به حال اغما برده بود، خلاص نشده است. او کوچکترین دخترش را در سونامی بزرگ سال2004 در جنوب آسیا از دست داده بود. مرگ آتنبورو در بین هنرمندان، چه در جزیره انگلستان و چه در خارج از آن، بازتاب وسیعی داشته است. یکی از آنها دیوید کامرون است که در حساب شخصی توییترش نوشت: «بازیاش در صخره برایتون درخشان و کارگردانیاش در گاندی خیرهکننده بود. آتنبورو یکی از بزرگان سینما بود.» و این یکی، توییت میا فارو است: «ریچارد آتنبورو مهربانترین مردی بود که من تا حالا شانس کارکردن با او را داشتهام. یک شاهزاده. روحت در آرامش باشد و متشکرم» باشگاه فوتبال چلسی که او عمری از طرفداران این باشگاه بود در بیانیهاش نوشته است: «شخصیت او برای بیش از هفتدهه با نشان این باشگاه عجین شده بود.» ریچارد آتنبورو در 1923 در کمبریج بهدنیا آمده بود و در 1940 برنده یک بورس تحصیلی از آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک، معروف به رادا شد، تنها دلیلی که میتوانست پدر او را که مدیر کالج لستر بود راضی کند تا پسرش در رشته هنر تحصیل کند. آتنبورو در سال2003 در مصاحبهای با گاردین گفته بود: «بههرحال من روشنفکر
محسوب نمیشوم. دانشم محدود است و توانایی سروکلهزدن با چیزی خارج از محدوده بینشم را ندارم و این مرا حساس و کجخلق میکند.» اولین نقشی که بهدست آورد در 1942 بود. پنجسال بعد، او نقش پینکی براون را ابتدا در تئاترهای لندن و بعد در اقتباس پرده عریض این رمان گراهام گرین با نام «صخره برایتون» در سینما بازی کرد. با بالاگرفتن کار بازیگری او در طول دهه50 میلادی در سینمای بریتانیا، پایش به هالیوود باز شد و با استیو مککوئین و جیمز گارنر در اثر حالا دیگر کلاسیکشده «فرار بزرگ» در 1963 بازی کرد. صورت آتنبورو در جوانی با این فیلم و فرار باشکوه و پرمخاطره افسران بریتانیایی از اردوگاه اسرای جنگی آلمان به یاد آورده میشود. او دوبار در سالهای 1967 و 1968 جایزه گلدنگلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد. بار اول برای دانههای شن و بار دوم برای نقشآفرینیاش در دکتر دولیتل. آخرین نقشآفرینی بهیادماندنی آتنبورو به نقش جان هموند در فیلم پارک ژوراسیک استیون اسپیلبرگ مربوط میشود. اولین تلاش او برای کارگردانی به سال 1969 برمیگردد که فیلم پرستاره «اوه چه جنگ دوستداشتنی» را ساخت. در سالهای بعد، به جز موفقیت
بزرگش با فیلم گاندی برای ساخت «پلی در دوردست» (1977) و «چاپلین» (1992) بسیار تحسین شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.