|

نگاه ایرانی به جام‌جهانی

سجاد فیروزی . روزنامه‌نگار

اول- 23 خرداد 93: گرمای تابستان فراموش شده است؛ تب جام‌جهانی اجازه نمی‌دهد کسی به فکر دمای شهر باشد. جام‌جهانی شروع شده و همه نگاه‌ها به تلویزیون، خبرگزاری و روزنامه است. «خبر» اجازه نمی‌دهد کسی از «متن» فاصله بگیرد؛ مهم حضور تیم‌ملی در برزیل است؛ ریزترین خبرها از دید کسی پنهان نمی‌ماند. هرکس به ذایقه خود ترکیبی می‌چیند و تحلیلی می‌کند؛ کار «کی‌روش»، سیستم تیم‌ملی، «اتوبوس» و خیلی چیزهای ریزتر دیگر زیر ذره‌بین است. سه‌بازی به اندازه‌ای در متن روز جاری است که کسی دمای بالای 40درجه را برای لحظه‌ای هم که شده حس نمی‌کند. «حاشیه» هنوز جذابیتی ندارد. دوم- 4 تیرماه 93: تحلیل‌ها جدی‌تر و بیشتر شده است؛ ایران از جام‌جهانی کنار رفته و خیلی‌ها از روی عادت به خیابان آمده‌اند. «هیجان» کمی از فضا دورتر شده و گرمای تابستان هم تازه حس می‌شود. هنوز «خبر» مهم است؛ اینکه تیم ملی چه کارنامه‌ای به جا گذاشت؛ اینکه بهتر بود چه سیستمی به میدان می‌رفت، چه کسی بازی می‌کرد و چه کسی بازی نمی‌کرد. اینکه «کی‌روش» می‌ماند یا نمی‌ماند؟ هنوز «خبر» مهم است و «حاشیه» چندان اهمیتی ندارد. «احساس» هنوز بر «منطق» می‌چربد و «تحلیل فنی» جایگاه مهمی دارد؛ تحلیلی که شاید هنوز بوی «هیجان» می‌دهد. سوم- 22 تیرماه 93: تمام شد؛ آلمان جام قهرمانی را در جام‌جهانی بالای سر می‌برد؛ گرما اگرچه کمی اذیت می‌کند ولی «خبر» قهرمانی آلمان، ناکامی «مسی»، کمر مصدوم «نیمار»، تحقیر«میزبان» و خیلی موارد دیگر هنوز در صدر رویدادهاست؛ رفته‌رفته وقایعی که در سه‌بازی تیم‌ملی ایران رخ داده از اذهان پاک می‌شود و فقط چند«کلیشه»، دورنمای کمرنگی در ذهنمان دارد. دردسر تازه‌ای شروع شده است و حالا باید شرایط بدنمان را به ساعت جدید عادت دهیم؛ اینکه دیگر سحر وقت خوابیدن نیست و صبح‌ها با چشم‌های پف‌کرده مجبور نیستیم سرکار برویم. آخرین «اخبار» جام‌جهانی را هم مرور می‌کنیم و آهسته پرونده‌ای که تابستان را مجزا کرده بود، کنار می‌گذاریم. چهارم- 23 خرداد تا 22 تیرماه 93: نگران است که نکند «فریمی» را از دست داده باشد؛ سفرهای طولانی از این شهر به آن شهر و عذابی که میزبانی لاتین برایش فراهم کرده مهم نیست. دغدغه‌اش روایت «حواشی»‌ای است که باید بیانگر رسالتش باشد. تمام مدتی که اخبار دنبال می‌شد و از «حاشیه» جام غافل مانده بودیم «نگاه ایرانی» نگران از دست‌دادن فریمی بود که شاید می‌توانست مخاطب را بیشتر درگیر کند. عکاس ایرانی در تمام مدت برگزاری جام‌جهانی شکار لحظه‌ها را به دنبال‌کردن «خبر» ترجیح داد و دغدغه داشت. پنجم- 2 شهریور 93: عکاسی هنر متمایزی است؛ «نگارش نور»، «نقاشی با نور»، «هنر هشتم» یا هر چیز دیگری که قرار باشد تعریف اولیه این حرفه باشد نمی‌تواند لذتی که مرور تصاویر گرفته شده به آدم منتقل می‌کند را وصف کند. هر عکس روایتگر لحظه‌ای است که از دیدن آن غافل ماندیم؛ نه اینکه اهمال کرده باشیم بلکه قاب تلویزیون آن را از دست داده و ما را بی‌نصیب گذاشته است. حالا می‌توان تعریف دلچسب‌تر را پیدا کرد: «نقاشی‌کردن جام‌جهانی با نور». ششم- 3 شهریور 93: ویژه‌نامه عکس «شرق» از جام‌جهانی روی «دکه» است؛ هنوز آخرین اخبارها در ذهنمان مانده ولی لذتی که «عکس» از جام‌جهانی به تصویر کشیده زایدالوصف است؛ هر عکس به نوبه خود همه تحلیل‌های هیجانی‌ای که در جام‌جهانی کرده بودیم را در ذهن تداعی می‌کند؛ حالا آرام‌تر و بدون هیجان «حاشیه» را می‌بینیم و اخبار را تحلیل می‌کنیم. جام تمام شد ولی با دیدن عکس مگر می‌شود جام را فراموش کرد؛ این جام با عکس‌هایش هرگز از ذهن نمی‌رود، نه اینکه عکسی از جام‌های قبلی نمانده باشد نه، مانده است ولی کمتر عکسی از جامی با «نگاه ایرانی» منتشر شده است؛ جام با عکس تمام نمی‌شود. هفتم- ویژه‌نامه تصویری «شرق»، حاصل زحمات محمد فرنود، عکاس نامی ایرانی است که آثار او- با موضوعات متنوع- در مطبوعات معتبر جهان نیز منتشر شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.