|

پاکسازی «سیار»

سعید برآبادی: درختان توت و شمشادهای دو طرف اتوبان صیاد و بلوار وسطش آنقدر بلند شده‌اند که می‌شود در سایه آفتاب مرداد، در سایه درختی نشست و دمی آسود. مشتری هم برای این زمین‌های مفت فراوان است. کارتن‌خواب‌های آواره از کمپ‌ها و گرمخانه‌های این‌طرف و آن‌طرف شهر، چندماهی است که حاشیه صیاد را برای خوابیدن شبانه و احیانا چندبست ‌کشیدن، به ناچار انتخاب کرده‌اند. این صفت «ناچار» را وقتی که به صیاد می‌رسم از دهان یکی از همان‌ها می‌شنوم که صبح تا شبش را لای همین درخت‌ها به هم می‌دوزد. می‌نشینم کنار دیوار در حاشیه بزرگراه. چندنفری روبه‌رویم در حال جوریدن لای شمشادها هستند. می‌پرسم «چیزی گم کردین؟» برمی‌گردد و نگاهم می‌کند: «از صبح آب‌انداختن تو این باغچه‌ها، زار و زندگی‌مون خیس شد.» با ساقه‌ای خشکیده، لباس‌های لجن‌مالش را از وسط گل‌ولای باغچه می‌کشد بیرون و بعد دنبال پاکت «مگنا» سفید می‌گردد که لای درختچه‌های کوتاه گل، افتاده. می‌گویم «آنجاست!» و تا دست می‌برد برش دارد، تیغ زمخت گل، پوست دستش را جر می‌دهد. جرات نمی‌کنم دستش را ببندم، خودش از روی خاک‌ها تکه‌پارچه کثیفی پیدا می‌کند و می‌بندد روی زخم. می‌گوید: «فندکم چی؟» خیسی باغچه‌ها باعث شده که بقیه بروند در بلوار وسط اتوبان و در میان ساقه درخت‌ها پنهان شوند. او هم اگر وسایلش را زودتر پیدا می‌کرد به جمع آنها می‌پیوست: «می‌بینی؟ زندگی نمونده برامون. خب یه‌جا بدن تو یه پارک مثل آدم زندگی کنیم. ما که از در و دیوار خوردیم دیگه، تو این شهر حق یه دوش آب هم نداریم یا یه زمین سفت که شب کپه‌مون رو بزاریم؟»؛ دستش را تکان می‌دهد و قطره‌های خون این‌ور و آن‌ور پرت می‌شوند و من جاخالی می‌دهم، «نترس کل این شهر مریضه، ما تمیزاشیم. هنوز سرنگی نشدیم، دود می‌کنیم. اون پسره رو ببین، وسط بلوار، هجده‌سالشم نیست، اون سرنگیه. اون خانومه هم همین‌طور.» وسط همین حرف‌ها، یک تویوتای سفید می‌آید و می‌ایستد آن‌طرف خیابان، شک‌ام زود می‌پرد و داد می‌زنم به سمتشان: «فرار کنید، اومدن!» چهار مرد با لباس‌های سورمه‌ای پیاده می‌شوند؛ به بلوار وسط اتوبان که می‌رسند، معتادان مثل تکه‌های آتشفشان از میان درختچه‌ها می‌پرند توی اتوبان. یکی، دو تا نیستند؛ «سمند»، ردشان می‌کند، «پژو» نزدیک است به آن جوانک بزند، موتوری از کنار آن خانم ویراژ می‌دهد و فحش‌کششان می‌کند. فرار می‌کنند به‌سمت اجاره‌دار و گرگان و سرباز. کوچه‌پس‌کوچه‌های امن. روی «تویوتا» نوشته «شرکت حفاظتی...» مامورهای شرکت حفاظتی که وابسته به شهرداری منطقه است، خرسندند از اینکه تارومارشان کرده‌اند اما در دل می‌دانند که دو، سه‌ساعت بعد برمی‌گردند همین‌جا و روز از نو. نجاری بر خیابان می‌گوید: «از این‌ور، می‌ریزن بیرون اینارو، از اون‌ور برمی‌گردن. آخه اینکه نشد کار. قراره معتادا رو بیرون کنن، باید درست این کار رو بکنن. با چوب و چماق که نمی‌شه.» شاید هم چاره‌ای ندارند، مجبورند اینطور هجوم بیاورند بلکه بلوار امن‌تر شود. خانم مسنی که از کنار خیابان می‌گذرد، می‌گوید: «واقعا اینجا شب‌ها امن نیست، معتادها کنار اتوبان نشسته‌اند و دارند مواد می‌کشند، زن و دختر مردم از اینجا رد می‌شوند.» اهالی می‌گویند، شب‌ها ساقی‌ها هم روانه همین‌جا می‌شوند اما کارتن‌خوابی که اول، طرف صحبتم بود حرف‌شان را قبول ندارد: «اینجا پولی نیست که بخواهد ساقی باشد. جنس در برابر جنس» و لای درخت‌ها را نشان می‌دهد که پر است از کارتن، بطری و لباس کهنه که انگار هر روز همین‌جا جمع می‌شوند و شب به بهای یکی، دو نخود، فروش می‌روند. یکی، دوساعت بعد، همان‌هایی که فرار کرده بودند؛ برمی‌گردند. سمت راست اتوبان، هرکدام در دست چیزکی دارند: یکی کیف، دیگری یک عروسک و آن جوانک هم یک صندلی کوچک از سطل‌های زباله با خودشان آورده‌اند تا جنس امشب‌شان را جور کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.