|

هر شهر ساز خودش را می‌زند

سیدعلی میرمحمدی . برگزارکننده جشنواره‌های هنری

بیلبوردها، آگهی‌ها و پیام‌های کوتاه یکی پس از دیگری خبر از برگزاری کنسرت، تئاتر و رونمایی از آلبوم و... دارند. تهران همیشه شلوغ به‌ نظر می‌رسد. با این حال حتی پایتخت هم از نبود سالن‌های باکیفیت برای اجرای موسیقی رنج می‌برد اما برنامه همین سالن‌ها تقریبا نیمه دوم سال را نیز پر کرده است. صفحات اجتماعی پر است از تبلیغات و ابراز احساسات. صفحه هواداران خواننده‌ها بسیار پرشور است. در این میان برخی پیام‌ها توجه آدم را به‌ خود جلب می‌کند. عزیزان غیرتهرانی که حسرت عدم‌حضور خود در کنسرت‌ها را با سایرین به اشتراک می‌گذارند و گاه فکر می‌کنیم مگر آنها حق بهره بردن از این هنر را ندارند... اما این موضوعی نیست که با افسوس و همدلی بتوان از آن گذشت. برگزاری کنسرت در شهرستان‌ها پیچیده‌تر از این حرف‌هاست... وقتی عزم خود را برای برگزاری کنسرت در شهرستان‌ها جزم کنی، هم زمان زیادی می‌خواهد، هم صبر زیاد و هم آمادگی جسمی و روحی برای پذیرش هر اتفاق غیرقابل پیش‌بینی... از سه، چهار‌ماه قبل باید به دفتر ارشاد استان و شهرستان اطلاع بدهی و این نامه‌نگاری‌ها با دفتر موسیقی وزارت ارشاد آنقدر طول می‌کشد که گاهی کمتر از سه‌روز برای فروش بلیت و تبلیغات وقت باقی می‌ماند. بگذریم که شورای تامین هر استان با سلایق مختلف در هر زمان که تصمیم بگیرند، برنامه لغو خواهد شد. مهم نیست که یک‌بار تایید کرده‌اند و بار دیگر با فاصله چند روز لغو می‌کنند. مهم نیست دوستداران موسیقی در شهرستان‌ها که با هزار امید و آرزو، بلیت‌دردست با درهای بسته سالن‌ها مواجه شوند. مهم نیست دلی که شاید با عشق و احترام به هموطنانش آمده تا برایشان بخواند، اما باید به پایتخت بازگردد. مهم نیست تصمیم گرفته‌اند زنان و مردان را به تفکیک جنسیت در کنسرت‌ها راه دهند یا زوج و فرد. مهم نیست سرمایه‌ای که صرف شده، بنرهایی که به دلخواه پایین کشیده می‌شوند و... مهم این است هر شهر می‌تواند ساز خودش را بزند و این یعنی رشد موسیقی!!! این‌روزها گذشتن از این هفت‌خوان، فرسوده‌ات می‌کند و گاهی تنها باید از راه دور ادای احترام کنی به مردمانی که مثل ما دوست دارند از گوش‌دادن به موسیقی خوب لذت ببرند. شاید تنها نکته مثبت اجرای موسیقی در شهرستان‌ها حمایت و مشارکت با موسسات فرهنگی بومی آنجا باشد. هرچند اجرای این موضوع هم در شهرستان‌ها کاملا سلیقه‌ای است و بخشنامه و دستورالعمل کلی برای آن وجود ندارد؛ اما اینکه برگزارکنندگان غیربومی برای برگزاری کنسرت باید یک همراه فرهنگی بومی کنار خود داشته باشند، می‌تواند حمایت کوچکی باشد از آنهایی که با وجود تمام محدودیت‌ها، هنوز دغدغه فرهنگ و هنر دارند و همراهی با آنها، ادای احترام و دین به هنر ایران‌زمین است. امید که روزی تمام مردمان این سرزمین از هنر هنرمندان خود بی‌واسطه بهره‌مند شوند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.