|

به بهانه انتشار ویژه‌نامه تصویری «شرق» از جام‌جهانی

فلسفه مچ نبوغ را خواباند

هر دو آلمانی هستند و تاریخ‌ساز؛ یکی با رعب‌ووحشت نام آلمان را بر سر زبان‌ها انداخت و دیگری با شعر و فلسفه؛ هر دو قدرت آلمان را به دنیا دیکته کردند؛ از اولی اما نامی تلخ ماند و از دومی بدعتی نو و شیرین. اولی هیتلر بود؛ جنگید و با جنگ نام آلمان را سر زبان‌ها انداخت. دومی اما فردریش نیچه بود که با فلسفه نام آلمان را زنده نگه داشت. آلمان زنده ماند با جنگ و فلسفه. قصه در نوع خود غریب است و عجیب؛ آلمان یک‌بار دیگر دنیا را فتح کرد و این‌بار دست‌برقضا با ترکیبی از جنگ و فلسفه. جنگجو اما گلادیاتورهای این تیم بودند که برزیل را در خاک لاتین به خاک‌وخون کشیدند و همسایه‌های اروپایی‌شان را هم وادار به تعظیم کردند. فلسفه هم اندیشه‌های نوین مردی بود به نام «یواخیم» که شعر ماندگاری «ژرمن» را در تاریخ حک کرد. برای شیوایی فلسفه یواخیم، همین بس که او آلمان را تبدیل به اولین تیم تاریخ کرد که آمریکای‌جنوبی و جام‌جهانی‌اش را فتح کرد. فینالی که قرار بود مرهمی بر زخم سامبای عزای برزیل باشد نمکدانی شد و بر دل‌های ریش‌شده هواداران برزیل پاشید؛ هوادارانی که ستون تیمشان از کمر شکسته شد. رقیب فینال هم شاید معجزه «ال دیگو» را برای رستگاری کم داشت؛ آلبی‌سلسته با وجود نبوغ «مسی» پشت معجزه‌ای که «مارادونا» خلق کرد درجا زد تا چین صورت غم‌انگیز ستاره آرژانتین حتی با پاداش بهترین بازیکن جام هم از هم وا نشود. البته جام اگرچه با فلسفه یواخیم و اشک همرزمان لئو پایان یافت ولی «انقلاب» دیگری را هم از سرگذراند؛ انقلاب نارنجی. پایه‌گذار این انقلاب این‌بار نه اوکراینی‌ها بلکه هلندی‌ها بودند که تاکتیکی تازه برای پیشبرد اهداف انقلابی‌شان در زمین پیاده کردند؛ تاکتیکی که سه مدافع بیشتر نداشت و دو سرباز پیشانی حمله‌اش هربار که اراده کردند اشک مردم سرزمین‌های دیگر را درآوردند؛ شاید اگر سرنوشت راهی برای مهار تمام انقلاب‌های رخ‌داده در تاریخ پیدا می‌کرد هیچ‌کدام به‌غیر از «پنالتی» نمی‌توانست انقلاب نارنجی به سرکردگی فان‌خال را از پا درآورد. با این حال انقلاب نارنجی به نابغه آرژانتینی باخت و نبوغ در نهایت پیش فلسفه ژرمن‌ها به زانو درآمد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.