|

به‌زودی

جعفر مدرس‌صادقی

هفته‌ی پیش دیدیم که یک بنده خدایی که یکی دو سال بود یک کار اداری داشت و راهش نمی‌دادند توی اتاق آقای رئیس، با بازیگر معروفی که دوست و همکار و همدوره‌ی پدرش بود و از فرط صمیمیّت عموجان خطابش می‌کرد مراجعه کرد و خیلی هم تحویلشان گرفتند. به این ترتیب که عموجان که مثلن آمده بود کار آن بنده خدا را راه بیندازد رفت توی اتاق آقای رئیس و خود آن بنده خدا پُشت در ماند. وقتی هم که در را باز کرد و رفت توی اتاق، دو نفر دستهای او را از پُشت سر گرفتند و او را از اتاق کشیدند بیرون و پرتش کردند توی راهرو. هرچه عموجان اصرار می‌کرد که این بنده خدا را ولش کنید و این بنده خدا از خودمونه، فایده‌ای نداشت و هیچ‌کس باور نمی‌کرد. این که آخر سر چی شد و آیا آن بنده خدا توانست ثابت کند که یک نسبتی با آن بازیگر معروف دارد یا نه و راهش دادند توی اتاق یا نه، بماند. و این که آیا آخر سر موفق شد عرض حالی هم به دست آقای رئیس برساند یا نه و آیا آقای رئیس به عرض حال او التفاتی هم کرد یا نه، بماند. آن‌چه به داستان ما مربوط می‌شود این است که آخه اصلن چرا باید یک بازیگر این‌همه خاطرخواه و کُشته مُرده داشته باشد و این که آخه اصلن چرا هر بنده خدایی از همان بچگی و از همان زمانی که اوّلین آوازهای زندگی‌اش را می‌شنود دلش می‌خواهد برود توی کار خوانندگی و از همان زمانی که اوّلین فیلمهای زندگی‌اش را تماشا می‌کند دلش می‌خواهد برود توی کار بازیگری و از همان زمانی که اوّلین تابلوهای نقاشی‌ زندگی‌اش را می‌بیند دلش می‌خواهد برود توی کار نقاشی و از همان زمانی که اوّلین شعر‌ها و اوّلین داستان‌های زندگی‌اش را می‌خواند دلش می‌خواهد برود توی کار شاعری و نویسندگی. شما هیچ‌کس را سراغ دارید که فقط از گوش دادن و تماشا کردن و شعر و داستان خواندن لذت ببرد و توی فکر خواننده شدن و نوازنده شدن و بازیگر شدن و فیلم ساختن و شاعر و نویسنده شدن نباشد؟ آخه چرا باید اوّلین آرزوی هر بنده‌خدایی از زمانی که چشم و گوشش به دنیا باز می‌شود آواز خواندن و خواننده شدن باشد؟ اگر نشد و به او ثابت شد که صدای خوبی ندارد، می‌رود سراغ بازیگری. و اگر بازهم نشد، می‌رود سراغ نوازندگی. و اگر هیچ‌کدام نتیجه‌ای نداد، نوبت می‌رسد به نقاشی و اگر باز هم نشد، شاعری و نویسندگی. اگر گذارتان به اصفهان افتاد، سری بزنید به زیر پُل خواجو تا یک عالمه خواننده‌ی مدّعی را کنار هم ببینید. پیش از ظهرها، دم غروب آفتاب و آخر شبها، توی دهانه‌های زیر پُل معرکه می‌گیرند و یکی‌یکی می‌زنند زیر آواز. پیر و جوان، بااستعداد و بی استعداد، همه آنجا هستند و یک عالمه هم تماشاچی دارند. تماشاچی‌ها عکس می‌گیرند و ضبط صوت دارند و بازارِ دمت گرم و خسته نباشی و ناز نفست هم حسابی داغ است و خواننده‌ها یکی بعد از دیگری می‌زنند زیر آواز و هم تصنیف‌ می‌خوانند و هم چهچهه می‌زنند و هم تاج اصفهانی می‌خوانند و هم شهیدی و ایرج می‌خوانند و هم عارف و دلکش و صدای آواز توی دهانه‌های زیر پُل می‌پیچد و طنین دل‌انگیزی دارد. طنین آوازی که توی دهانه‌های زیر پُل خواجو می‌پیچید طنین آوازی را که توی یک حمّام بزرگ می‌پیچد تداعی می‌کند و این طنین دل‌انگیز هم دل‌انگیز است و هم به خواننده‌ای که جرئت ندارد روی سن و در حضور تماشاچی‌هایی بخواند که ردیف‌ردیف نشسته‌اند روی صندلی و زُل زده‌اند به او دلگرمی می‌دهد و اعتماد به نفس می‌دهد و به هر مدّعی تازه‌کاری نوید می‌دهد که به‌زودی می‌تواند. خواننده هرچه استعداد دارد بی‌ریا می‌ریزد بیرون و خودش را برای روزی که قرار است برود روی سن و در حضور تماشاچی‌هایی که بلیت خریده‌اند بخواند آماده می‌کند. فعلن بدون بلیت می‌توانید خواننده‌هایی را که شاید به همین زودی‌ها بروند روی سن و دست هیچ بنده‌خدایی به آنها نرسد تماشا کنید. فعلن می‌توانید از نزدیک و از فاصله‌ی دو متری عکس بگیرید و دستی هم روی شانه‌ی طرف بگذارید و بگویید دمت گرم! خسته نباشی! ناز نفست! و حتا خودِ شما هم می‌توانید یک امتحانی بکنید و بزنید زیر آواز و طنین صدای خودتان را به گوش تماشاچی‌هایی که در کنارتان هستند برسانید ــ هم به گوش تماشاچی‌ها و هم به گوش خودتان.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.