|

علف

احمد غلامی

یاسی از خنده مرد. شوهر دومش حیدر که از خنده‌هایش کلافه شده بود گفت، «بسه دیگه نخند.» اما یاسی بیشتر خندید. حیدر فریاد زد، «آخه واسه چی می‌خندی؟ چه چیز خنده‌داری تو قیافه منه، چه حرف خنده‌داری زدم؟» یاسی به لپ‌های حیدرکه بالا و پایین می‌پرید و صدایش که مثل پارس سگ بود می‌خندید. حیدر گفت، «تو گاراژ یغمایی کسی جرات نداره توی چشای من نگاه کنه...» یاسی همان اول ازدواجش یک‌بار رفته بود گاراژ یغمایی. می‌دانست او را برده که ابهتش را به رخش بکشد تا حساب کار دستش بیاید. از در گاراژ که تو رفتند، هرکس به آنها می‌رسید، سرش را پایین می‌انداخت و می‌گفت، «چاکر آق‌حیدر.» شوهرش هم به همه می‌گفت، «مخلص آقا...» از کارهای آدم‌های توی گاراژ خنده‌اش گرفته بود. انگار داشتند تئاتر بازی می‌کردند. چندبار زیر چادر خندید. به‌خصوص وقتی آبدارچی، رضاتیله، چای آورد و قایمکی نگاهش کرد از خنده ریسه رفت. این اولین و آخرین باری بود که رفت گاراژ. حالا هم هر کاری می‌کرد نمی‌توانست جلو خنده‌هایش را بگیرد. حیدر فریاد زد، «زنیکه احمق خفه می‌شی یا خفه‌ت کنم... .» هر چقدر حیدر بیشتر عصبانی می‌شد، او بلندتر می‌خندید چون لپ‌هایش تندتر تکان می‌خورد، انگار پارس می‌کرد. حیدر قندان را برداشت و پرت کرد طرفش. قندان خورد به سرش و درجا مرد؛ مثل عروسکی که از برق کشیده باشندش صدایش قطع شد. آقا حاجی‌ترابیان، شوهر اولش که طلاقش می‌داد به محضردار گفت، «حاجی جون تا خونش گردن ما رو نگرفته، سه‌طلاقش کن بره.» یاسی با شوهر اولش بد نبود. حاجی هنوز که هنوز است او را تو سر زن دومش می‌زند و از اخلاق خوبش می‌گوید. حاجی که روی سرش هوو آورد، به جای آنکه ناراحت شود می‌خندید. حاجی با ترس و لرز آمده و گفته بود، «یاسی جون تو نور چشم منی... تاج سرمنی... ناراحت نشی اما از رو خیرخواهی یه زن بی‌سرپناه رو پناه دادم. میاد تو همین خونه کنیزیت رو می‌کنه.» یاسی گفت، «یعنی چه؟» حاجی گفت، «یعنی یه زن گرفتم که کنیزت باشه!» حاجی که بو برد، منظورش را نمی‌فهمد گفت، «هم کنیز تو و هم زن من.» یاسی گفت، «مگه تو زن نداری... پس من چیه‌م؟» حاجی گفت، «خب تو هم هستی... حالا می‌شه دو تا.» یاسی گفت، «نه من کنیزم رو به کسی نمی‌دم، برو واسه خودت یه زن دیگه بگیر.» حاجی بدجور ‌گیر افتاده بود، گفت، «اومدم کسب اجازه کنم، فردا بیارمش خونه.» یاسی از این حرف حاجی، «کسب اجازه»، خنده‌اش گرفت و گفت، «کسب اجازه... کسب اجازه...» و هی تکرار کرده و خندیده بود. حاجی فکر کرده بود مسخره‌اش می‌کند، سیلی زد توی صورتش و گفت، «انگار احترام سرت نمی‌شه، فردا نرگس میاد. هر و کرت رو هم ببر...» این حرف‌ها خنده‌اش را بیشتر کرد. گفت، «وا چه جالب، شما بلدین این‌جوری هم حرف بزنین...» حاجی فریاد زد، «چه جوری زنیکه احمق؟!» همان‌طور که خنده‌ حرف‌هایش را قطع می‌کرد گفت، «هر و کر...» و دیگه نتوانست ادامه بدهد. صورت حاجی که مثل ترب سیاه شده بود بیشتر به خنده‌اش می‌انداخت. حاجی دید فایده‌ای ندارد. هرچه زودتر باید ردش کند برود وگرنه با خنده‌هایش جلو اهالی محل، مسجد و بازار و کسبه برایش یک جو آبرو نمی‌گذاشت. از طرفی هم دلش نمی‌آمد. یاسی حال و احوالش را عوض کرده بود. مثل زن‌های دیگر نبود، به سینه بزند، اشک بریزد و هی خاله‌خان‌باجی‌ها را دعوت کند و سفره بیندازد تا حاجی را تلکه کند اما خنده‌هایش را نمی‌توانست تحمل کند. یاسی روی طاقچه نشست. از بچگی دلش می‌خواست روی طاقچه بنشیند اما نمی‌شد. حالا که مرده بود راحت این کار را می‌کرد. از آن بالا حیدر را می‌دید. حیدر گفت، «خب پاشو لوس نشو. هرچی دلت خواست بخند...» فریاد زد، «پاشو ناهار رو بیار...» ‌تکان نخورد. حیدر ترسید. بالای سرش رفت و گفت، «بلند شو... تو رو خدا پاشو.» تکان نخورد. دست به صورتش کشید و گفت، «قربون خنده‌هات برم پاشو. هرچی دلت خواست بخند...» اما بدنش سرد سرد بود. موهایش را که نوازش کرد، دستش خیس شد. لخته ‌خون توی موهایش دلمه بسته بود. وحشت‌زده گفت، «یاحسین...» بالای سرش که ظاهر شدم گفت، «وااا شما چقدر بانمکید!» نمی‌دانم تا کی می‌خواست روی طاقچه بنشیند و به جنازه خودش زل بزند. نگاهش کردم. انگار بچه شده بود پاهایش را تکان تکان می‌داد و چیزی زیر لب می‌خواند. حیدر فریاد زد، «تو رو به هر کی دوست داری پاشو...» دوباره خنده‌اش گرفت. نگاهش کردم. گفت، «خیلی آدم خوبیه...» جوابش را ندادم. گفت، «وااا چه بداخلاق...» جنازه‌اش را که می‌بردند نگاهم کرد و گفت، «اینا منو کجا می‌برن؟» جوابش را ندادم. با بازیگوشی توی آینه روی طاقچه نگاه کرد و گفت، «وااا چرا من این شکلی شدم!» بعد به عکس خودش توی آینه خندید. آینه هم خندید. او خندید... آینه خندید... او خندید... آینه خندید. جنازه را توی گور گذاشتند. حاجی هم با زنش آمده بود. چنان گریه می‌کرد که نرگس بهت‌زده نگاهش کرد و دستش را کشید و بردش دورتر از قبر. می‌ترسید حالش خراب شود. حاجی تا نشست زیر درخت، یاد یاسی افتاد و زد زیر خنده. گریه می‌کرد... می‌خندید. می‌خندید... گریه می‌کرد. زنش دستش را کشید و گفت، «بیا بریم خوبیت نداره.» حاجی بلندتر خندید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.