|

بازتاب

فلسفه سیاسی، جامعه‌شناسی سیاسی، اقتصاد سیاسی، روان‌شناسی سیاسی هم حالت بین رشته‌ای پیدا می‌کند، آن‌وقت جنابعالی می‌فرمایید علم و سیاست دو مقوله جدایند. دانشنامه آزاد هم سیاست را به معنی دانشی می‌داند که از شهر و مناسبات شهروندی بحث می‌کند. در معنای عام هم راهبرد و روش و مشی برای اداره یا بهکرد هر امری از امورات و در امور خاص از دولت، مدیریت و تعیین شکل مقاصد و چگونگی فعالیت بحث می‌کند. واژه سیاست در غیاث‌اللغات، آنندراج، منتهی‌الارب، تاریخ‌بیهقی و همچنین در آثار خاقانی، فرخی، نظامی، سعدی، عطار و متاخرین به‌وفور آمده است. آقای دکتر! اگر رهبران، روسای‌جمهور، وزرا و نمایندگان که طی فرآیند سیاسی به قدرت می‌رسند، بتوانند با اخلاق آشتی کنند، عدالت را قدر نهند، با فقر مبارزه نمایند و دریچه‌های آگاهی، عقلانیت، شعور، علم و ایمان را بیابند و به روی مردم باز کنند، آیا آسیب خواهیم دید؟ در این بین فلسفه‌های فارغ از درد مردم چه سرنوشتی پیدا می‌کنند؟ سیاست واجد ظرفیت‌های بزرگی است همچنان که آسیب‌های زیادی هم متوجه متدولوژی، معرفت‌شناختی و هستی‌شناسی آن می‌تواند باشد، کمااینکه علوم، فلسفه و الهیات هم از این قاعده مستثنی نیست. به قول حضرت مولانا جلال‌الدین محمد بلخی: علم و مال و منصب و جاه و توان/فتنه آرد در کف بدگوهران اگر اجازه می‌فرمایید بر قامت کلام جنابعالی نسیان بپوشانیم و با هم سرود ملازمت علم، سیاست، اخلاق، فلسفه و ایمان را سر دهیم تا بهار هم‌افزایی علم فرارسد. بدون شک ما با طلایه‌داری سروقامتانی چون جنابعالی، فرزندان گفتمان وحدتیم و از اختلاف نفعی نخواهیم برد. نگران اطاله کلامم و بیش از این تصدیع نمی‌دهم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.