شاعر عشق و زندگی
ناهید کبیری . نویسنده
همین چندروز پیش دیده بودمش. بیدار بود. هشیار بود. همه وجودش چشم بود و نگاهم میکرد. گونههایش تبدار و نفسش گرم بود. آن خنده مهربان اما دیگر بر لبهایش نبود. چشمهایش سرمه نداشت. آن گلسرخ را هم به گوشه موهایش سنجاق نکرده بود. توان حرفزدن را با آن لولههایی که در دهانش فرو کرده بودند نداشت. اما آن چشمها، آن چشمهای مهربان را به من دوخته بود و با نگاه عجیبش مثل آنروزها که شعر تازهای برایش میخواندم گوش به صدای من سپرده بود. پرشور و پرشتاب با او حرف میزدم زمان دیدار کوتاه بود و سالن مراقبتهای ویژه پر از بیماران بدحال... گفتم، او که توان باد و توفان است و صلابت کوه، باید برخیزد و با ناخوشی نیز بستیزد... در نگاهش هیچ نشانی از اعتراض نبود. احساس کردم اینبار تسلیم طبیعت و سرنوشت محتوم شده است... . هرگز او را اینگونه ندیده بودم. او را که عمری با شب جنگیده بود و ابرها را کلمهبهکلمه پارهپاره کرده بود. او که شعر بود. شاعر بود. عشق و زندگی و وطن شاعران غریب بود در این روزگار سخت... از نوک انگشتانش شعر مثل ستاره، صدها ستاره میچکید در شبهای ناامیدی و سیاه، و وزنها و فرمها و مضمونهای تروتازهای میآفرید
که بر برگهای تاریخ شعر این سرزمین مدام بیفزاید؛ شعرهایی که بهدلیل ساختار روایتی و جنبههای نمایشی و دراماتیک همه مفهومگرا، پر از تصویر، دارای ارتباطی ارگانیک، تکاندهنده و صمیمی و تاثیرگذارند؛ شعرهایی که خود را به تکتک درختان وطن گره زدهاند و با این آب و خاک پیوندی ماندگار دارند. گفتم، بهیقین اینروزها شعر تازهای در گلویش نطفه بسته است. باید هرچه زودتر برخیزد و آن را بنویسد. دیدم با شنیدن نام شعر، اشک از گوشه چشمهایش قطرهقطره فرومیریزد... . گفتم، بمان! بمان! که بودنت، واحهای است در برهوت... بیآنکه بدانم او بیچمدان و بلیت و گذرنامه در آستانه سفری بیبازگشت و بیفرداست؛ سفری که فرصت یک خداحافظی هم به کسی نمیدهد... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.