|

بی‌مرگی

احمد غلامی

جنازه «میراب» را شغال‌ها با اشتهای تمام خوردند. او دومین نفری بود که در فاصله دو برف سنگین در گیلار می‌مرد. غسالخانه روستا سال تا سال درش باز نمی‌شد اما در این زمستان، تلافی بی‌مرگی سال‌های قبل را درآورده بود. «میراب» زمستان‌ها که آبیاری نداشت، برای شکار کبک می‌زد به کوه و به اندازه روزی‌اش شکار می‌کرد. البته نه این‌بار. چون از صخره‌ای سر خورد، از کوه پایین افتاد و مرد. اگر یاور همراهش نبود همان‌جا طعمه گرگ‌ها و شغال‌ها‌ می‌شد. همیشه از این می‌ترسید که شکار شود. این کابوسش شده بود؛ کابوسی که بارها آن را در خواب دیده بود. روی تخته غسالخانه که خوابید خدا‌خدا می‌کرد ‌اهالی حواسشان باشد و در را قفل کنند. شاید این ترس همه اهالی گیلار بود. حتی مرده‌های زیر خاک از دست شغال‌ها در امان نبودند. خیلی از قبرها را شب با پنجه‌های‌شان می‌کندند و جنازه‌ها را می‌بردند. به‌خصوص جنازه مردم فقیر را که پول زیادی برای خرید سیمان و سنگ قبر نداشتند. در غسالخانه را که قفل کردند، میراب خیالش راحت شد. اگر فردا آسمان آفتابی می‌شد، همه اهالی برای خاکسپاریش می‌آمدند. میراب همه مراسم‌های تدفین اهالی گیلار و روستاهای مجاور را می‌رفت، به این امید که آنها هم برای خاکسپاریش بیایند. او می‌دانست برای خاکسپاری، جنازه لازم است. برای همین نگران جنازه‌اش بود. دلشوره فردا را داشت. خیلی‌ها را توی مراسم می‌دید، شهرزاد را هم. دلش می‌خواست ببیند، برایش گریه می‌کند یا نه. از کوه که افتاد و کله‌اش خورد به لبه سنگ، چنان دردی توی کاسه سرش پیچید که هرچه فحش بلد بود به اقبالش داد. اما حالا که مرده بود، می‌فهمید مردن خیلی حال می‌دهد. فردا خیلی‌ها برای خاکسپاریش می‌آیند و نگاهش می‌کنند. بعضی‌ها هم گریه می‌کنند. از هیجان روی تخته غسالخانه آرام و قرار نداشت که صدای خش‌خشی را شنید. خیال کرد گربه‌ای از سرما به غسالخانه پناه آورده، ولی شغالی به غسالخانه نقب می‌زد. میراب وحشت‌زده فریاد زد، «یاور!» آنچه می‌ترسید، داشت به سرش می‌آمد. پنجه‌های شغال که از سوراخ بیرون زد، فهمید کار از کار گذشته. شغال اول پنجه‌هایش آمد، بعد سرش و بعد بدنش. میراب فهمید که دست مرده از دنیا کوتاه است، یعنی چه. انتظار چنین حادثه‌ای را نداشت. شغال دورتادور جنازه چرخید و با پوزه‌اش میراب را بو کشید. با دندان‌هایش پتو را از رویش کشید. فریاد زد، «یاور... عمو رجب... کمک... .» صدا در گلویش طنین نداشت. شغال پوزه‌اش را با احتیاط به کف پاهای او نزدیک کرد، اگر زنده بود قلقلکش می‌آمد و آنقدر می‌خندید که ریسه می‌رفت... چندشش شد. دلش می‌خواست لگدی محکم به پوزه شغال بزند. پایش تکان نمی‌خورد. تکه‌ای گوشت بود. شغال دوباره دورش چرخید. نمی‌دانست چرا حمله نمی‌کند. با خودش فکر کرد، شاید جنازه‌اش بو کرده یا حیوان گرسنه‌اش نیست. کمی خوشحال شد. حیوان زوزه ملایمی کشید. چیزی مثل خرناسه. از سوراخی که نقب کرده بود پنج‌، شش‌توله شغال درآمدند. آنقدر کوچک و زیبا بودند که میراب جنازه‌اش را فراموش کرد. توله‌ها نحیف بودند و استخوان‌هایشان از پوست بیرون زده بود. مادر، بالای سر جنازه ایستاد. اما توله‌ها می‌ترسیدند به مرده نزدیک شوند. میراب از بالا خودش را در محاصره آنها می‌دید و فکر نمی‌کرد، توله‌ها این‌قدر ترسو و بی‌دست‌وپا باشند. اگر یکی از اهالی سر می‌رسید با بیل یا چوب همه آنها را نفله می‌کرد. مادر خرناسه کشید و توله‌ها کمی جرات گرفتند. شغال دست میراب را با آرواره‌هایش گرفت و کشید و جنازه از پشت، روی زمین افتاد. میراب با حیرت خودش را از زاویه‌ای که هرگز ندیده بود، نگاه می‌کرد. توله‌ها فرار کردند. بعد آرام‌آرام دوباره دورش جمع شدند. توله‌ای که از همه کوچک‌تر بود، روی پنجه‌هایش نشست و انگار که سینه مادر را مک می‌زند، گوشش را به دهان گرفت و مکید. انگار می‌خواست شیر بخورد. هنوز بلد نبود طعمه‌اش را تکه‌پاره کند و ببلعد. میراب به او خیره شده بود. کاری از دستش ساخته نبود. تسلیم بود. نمی‌خواست مقاومتی کند. فردا صبح همان‌طور که میراب آرزویش را داشت هوا آفتابی بود اما جنازه‌ای نبود که به خاک سپرده شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.