تهران ارث پدری کسی نیست
احمدرضا دالوند
سطوح بسیاری از دیوارهای شهر تهران سالیانی است که با چیزهایی کموبیش هنری و اغلب ضدهنری مزین شده است. این سطوح رنگآمیزیشده حاوی مضامین مختلفی است؛ ازجمله مهمترین آنها موضوعهای انقلابی و ایدئولوژیک است که عمدتا با کیفیت تجسمی بسیار نازل طراحی، پردازش و اجرا شدهاند. و این درست در شرایطی است که تهران انباشته از دانشکدههای هنری، نقاشان کارکشته، دانشجویان و استادان بسیار در رشتههای متنوع هنری است. پرسش اینجاست، که چرا و با چه تخصصی مدیران مربوطه به خود این جسارت را میدهند که چشمانداز همگانی را با سطح نازلی از سلیقه که با نوعی آنتراکت بصری برای شهروند گرفتار در شلوغی و آلودگی باشد را ارایه دهند؟ ... سهل است، که با این سلیقه رقتانگیز (با تعمد از واژه «سلیقه» استفاده میکنم زیرا نشانی از کار متدیک و دارای سبک دیده نمیشود) بتوانند از عهده طراحی و تولید مونومانهای قهرمانی و مضامین ایدئولوژیک برای مردمان شهر برآیند. حتی برخی نصایح پندآموز را چنان از صافی بدسلیقگی رنگی و نستعلیق قناس و گلوبتههای نازیبا عبور میدهند، که شهروند بینوا دچار نوعی فلج عاطفی و بیتفاوتی چشمی و ذهنی میشود. چندش دیدار هرروزه
موشهای عظیمالجثه که محدوده حرکت خود را از جویهای آلوده به کف پیادهروها کشاندهاند کافی نیست؟ آلودگی صوتی لاینقطع کافی نیست؟ سیلاب کثیف جویهای خیابانها که با کمترین بارش باران زندگی را بر عموم تنگ میکند، کافی نیست؟ ... دستکم به احترام نگاه و شعور شهروندان، آنان را به آلودگی تصویری دچار نکنید. تهران ارث پدری کسی نیست! منظر عمومی اگر با ظرافتطبع، تخصصهای مربوطه و حرمتگذاری به ساکنان آن طراحی و ساماندهی نشود (که نمیشود)، بیماریهای لاعلاج، روانپریشی، عصبیتهای ناخواسته و کجسلیقگیهای بیدرمان به بار میآورد، که نشانههای رقتانگیزش را بهوفور میتوان شاهد بود. آنگاه که پول متعلق به جامعه است و باید با آن آثار هنرمندانهای تهیه شود و در اختیار عموم قرار گیرد، دیگر متصدیان امور نباید به میل و سلیقه خود عمل کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.