|

صداها

سوسن مقصودلو

کتری را از روی گاز برمی‌دارد. از توی اتاق خواب صدایش را می‌شنوم. در کتری را بلند کرده به کناری می‌گذارد. کتری را زیر شیر آب می‌گیرد. 10 ثانیه می‌شمرم. صدای آب قطع می‌شود. کتری را روی گاز می‌گذارد. در را رویش قرار می‌دهد. صدایی نمی‌آید. دنبال کبریت می‌گردد. کبریت در جای همیشگی نیست. نصف شب که بی‌خوابی به سرم زده بود با آن سیگار روشن کردم و بعد روی میز آشپزخانه رهایش کردم. صدایی نمی‌آید دارد فکر می‌کند چه کند. قدم‌های آهسته‌اش را می‌شنوم که به اتاق خواب نزدیک می‌شود. لای در را باز می‌کند. می‌خواهد ببیند من بیدارم تا سراغ کبریت را از من بگیرد. چشمانم بسته است. منصرف شده به آشپزخانه برمی‌گردد. لحظه‌ای توقف می‌کند. کبریت را روی میز دیده. گاز را با دو ضربه کبریت روشن می‌کند. صدای بازوبسته‌شدن در سطل آشغال می‌آید. می‌فهمم کبریت نیمه‌سوخته را داخل سطل انداخته. بارها به او گفته‌ام می‌تواند از آن برای روشن‌کردن شعله‌های دیگر استفاده کند. حتی ظرفی برای این منظور کنار گاز گذاشته‌ام. صدای ظرف می‌آید که به کناری رانده می‌شود. حتما او هم یاد حرف من افتاده. به‌سراغ یخچال می‌رود. در را باز می‌کند. می‌دانم نان و پنیر را برداشته. در یخچال مثل همیشه با صدای بلند بسته می‌شود. توجیه‌ ش این است که در از دستش رها می‌شود و نمی‌تواند آن را کنترل کند یا اینکه دستش پر است و مجبور است در را با پا ببندد. به‌سراغ ظرف گردو می‌رود تا لقمه نان و پنیر و گردو پسرمان را آماده کند. صدایی نمی‌آید دارد فکر می‌کند اگر گردو را کف زمین بشکند؛ مثل چندروز پیش سروصدای من بلند می‌شود. صدای قدم‌هایش از دور شنیده می‌شود. برای شکستن گردو روی بالکن رفته. پسرم از خواب بیدار شده. صدای باز شدن در دستشویی و صدای هواکش که با دستپاچگی خاموشش می‌کند. بعد از چنددقیقه صدای قدم‌های زنم را می‌شنوم که به آشپزخانه نزدیک می‌شود. صدای بازوبسته‌شدن در دستشویی. صدای پچ‌پچ آن دو.... زنم به اتاق وارد می‌شود. به‌طرف میز توالت می‌رود. من همچنان چشمانم بسته است. برسش را برمی‌دارد. صدای برخورد برس روی موهایش را می‌شنوم. بعد صدای بازوبسته‌شدن کرم مرطوب‌کننده. بوی کرم در اتاق می‌پیچد. اذیتم می‌کند. ... هر دو از خانه بیرون می‌روند. در را پشت‌سر خود می‌بندند. صدای قدم‌های‌شان نمی‌آید. یعنی چیزی را جا گذاشته‌اند. کلید پشت در است. نمی‌توانند در را باز کنند. من باید بلند شوم. گوش می‌کنم. صدای قدم‌های‌شان که دور می‌شوند شنیده می‌شود. اگر هم چیزی را فراموش کرده‌اند؛ منصرف شده می‌روند. سرم را از زیر پتو بیرون می‌آورم. یعنی حالا می‌توانم بخوابم؟ صدای زنگ تلفن. به ساعت نگاه می‌کنم. هشت صبح است. بعد از شش‌زنگ، تلفن می‌رود روی پیغام‌گیر. صدای نامفهوم زنی شنیده می‌شود. مهم نیست. یادم باشد به زنم بگویم از این به بعد شب‌ها که می‌خوابد تلفن را از پریز خارج کند. صدای نامفهوم از موبایل زنم که جا گذاشته. با وجود اینکه روی سکوت است اما صدا را می‌شنوم. خواهرش است: «الو؛ شهلا سلام. ببخشید سر صبحی خبر بد بهت میدم. دیشب عمه اعظم فوت کرد. امروز ساعت 10 تشییع جنازه است. تو میای؟» پتو را روی سرم می‌کشم. یعنی می‌توانم بخوابم؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.