|

غسالخانه

احمد غلامی

تنگ غروب کربلایی‌ابراهیم مرد. مرگش واقعه مهمی در روستای گیلار نبود. چون شب بود جنازه‌اش را توی غسالخانه روستا که در کوهپایه‌ بود، خواباندند و از ترس اینکه جنازه‌اش را گرگ‌ها و شغال‌ها نبرند، درش را قفل کردند. هوا سوز داشت و روی بام و اطراف غسالخانه نیم‌متری برف نشسته بود. تن برهنه جنازه را با پتو و چادر برزنتی پوشانده بودند تا گرگ‌ها وسوسه نشوند. پسرها و دخترهایش از تهران آمده بودند تا پدرشان را دفن کنند. همه، خانه پدری جمع بودند. اگر چه کسی گریه نمی‌کرد، اما فضای اتاق حزن‌انگیز بود. پسر بزرگش امان‌الله به پشتی تکیه داده و گوشه سبیل‌هایش را می‌جوید. دخترش هم از روستایی‌ها با آش جو پذیرایی می‌کرد. بوی چوب سوخته و آش جو همه روستا را برداشته بود. کربلایی‌ابراهیم تا بو را شنید دلش از گرسنگی مالش رفت و چشم‌هایش را باز کرد. می‌دانست کلید چراغ غسالخانه کجاست. آن را روشن کرد. چادر برزنت را کنار انداخت و پتو را دور خودش پیچید. در آهنی کوچک غسالخانه را با سنگ کوبید و فریاد زد، «های... امان‌الله... در رو باز کن بی‌پدر...» اما همه توی خانه بودند و کسی صدایش را نشنید. دوباره سنگ را به در زد و گفت: «امان‌الله هوی...» این‌بار بلندتر داد زد، چون سرما به تنش نفوذ کرده و می‌لرزید. سرش را از پنجره آهنی غسالخانه که شیشه‌اش را بچه‌ها با سنگ شکسته بودند، بیرون برد و دید یک‌نفر توی برف‌ها می‌رود. فریاد زد، «آهای کمک...» مرد برگشت. کربلایی‌ابراهیم شناختش؛ کرم بود. فریاد زد: «کرم بیا، بیا در رو باز کن، من زنده شدم.» کرم گفت: «مگه مرده بودی؟» گفت: «ها. تنگه غروبی مردم. مگه خبر نداشتی؟» گفت: «نه شهر بودم،‌ چه‌جوری مردی؟» گفت: «سرم گیج رفت،‌نفسم بالا نیامد. سینه‌ام از درد داشت می‌ترکید، بعدش افتادم زمین. راحت شدم از این همه کار و بدبختی...» کرم گفت: «خوشحال نیستی زنده‌ شدی ؟؟.» گفت: «نه والله!» کرم گفت: «نکیر و منکررو هم دیدی؟» گفت: «نه به اونجا نرسیدم که زنده شدم.» بعد گفت: «کرم بگو بیان در رو باز کنن دارم از سرما یخ می‌زنم.» گفت: «چشم طاقت بیار، نترس الان مردمو خبر می‌کنم.» کرم رفت. کربلایی‌ابراهیم هرچه انتظار کشید، نیامد. قلوه‌ سنگ را برداشت و دوباره شروع کرد به کوبیدن. بعد صدایی شنید: «آهای کی اونجاست؟» فریاد زد: «منم کربلایی‌ابراهیم، بیا در رو باز کن.» صدا گفت: «اونجا چیکار می‌کنی؟» گفت: «مرده بودم زنده شدم.» صدا آمد پشت در غسالخانه و گفت: «وا تویی کربلایی» صنم را شناخت. گفت: «صنم‌جان، خدا خیرت بدهد. برو به امان‌الله بگو بیاد در رو باز کنه دارم از سرما یخ می‌زنم.» صنم گفت: «چشم نترسی‌ها، میرم زود برمی‌گردم.»‌ اما نرفت برگشت و گفت: «کرم رو ندیدی؟» گفت: «هادیدم، رفت امان‌الله‌رو خبر کنه. فکر کنم آش جورو دیده پاش سست شده. برنگشته.» صنم خندید و گفت: «خودم میرم غصه نخور.» صنم رفت اما هرچه انتظار کشید او هم برنگشت. داشت کلافه می‌شد. هیچ‌چیز برای مرده‌ها بدتر از انتظار نیست. رفت زیر برزنت و روی تخته غسالخانه دراز کشید. تازه چشم‌هایش گرم خواب شده بود که در غسالخانه باز شد. امان‌الله و پیرمردهای روستا ریختند تو و او را توی تابوت گذاشتند. هرچه فریاد زد: «من زنده‌ام بابا....»‌کسی صدایش را نمی‌شنید. هوا سرد بود و برف شدید می‌بارید. به‌سرعت زمین را کندند و کربلایی‌ابراهیم را توی قبر انداختند و فاتحه‌ای خواندند و صلواتی فرستادند و رفتند. بالای سرش که ظاهر شدم. گفت: «دیدی این امان‌الله، زنده‌زنده منو خاک کرد؟» جوابش را ندادم. گفتم: «اسمع افهم ابراهیم ابن محمد...» مرگش را باور کرد. سرش را به تایید تکان داد و یاد بچگی‌اش و یاد آن شبی که کرم و صنم سرش کلاه گذاشته و توی غسالخانه زندانی‌اش کرده ‌بودند، افتاد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.