|

بی‌نشان

احمد غلامی

دکتر سه‌ماه بعد از اصغر دَلی مرد. همه گفتند، «بالاخره خودکشی کرد.» اما اینطور نبود. کتری روی گاز سر رفت، شعله آن خاموش شد و دکتر بی‌خبر از همه‌جا به آرزویش رسید و از خواب، به خواب شد. تا آن‌موقع عزراییل خیلی دست رد به سینه‌اش زده بود. شاید می‌دانست عمر زیادی در چنته ندارد. عباس کارگر با اینکه هم‌مرامش نبود، بیش از همه اشک می‌ریخت و اولین‌نفری بود که سر جنازه‌اش حاضر شد. بی‌بی ربابه، صاحبخانه‌اش می‌گفت، «خدا خیرش بده از نکیر و منکر هم زودتر آمد.» جنازه روی پتوی گلبافت پلنگی افتاده بود. عباس کارگر شیر گاز را بست و گفت، «اگه یه لیبرال واقعی تو دنیا باشه اونم دکتره.» بی‌بی ربابه گفت، «چی... لی...؟!» عباس کارگر اشک‌هایش را که از گونه روی سبیل‌هایش چکیده بود پاک کرد و گفت، «ولش کن بی‌بی عیب مرده‌رو تو روش نمی‌گن.» بی‌بی گفت، «هرچی بود آدم بدی نبود.» پدر اصغر دَلی عصازنان آمد بالای سر جنازه و گفت، «عزراییل تو این خیابون قدم می‌زنه...» ننه اصغر دَلی گفت، «بینوا چطور تو این بیغوله زندگی می‌کرد!» دکتر حرف‌هایشان را می‌شنید. می‌خواست بگوید، خوشحال است که مرده. دیگر چیزی برای پنهان‌کردن ندارد. دیگر لازم نیست از سایه‌اش هم بترسد. دیگر زنگ خانه را که می‌زدند، دلش هری پایین نمی‌ریخت که طلبکاری با چک‌های برگشتی و مامور به سراغش آمده باشد. دکتر می‌دانست توی بازار خیلی‌ها زمین می‌خورند اما او زمین نخورده بود، بازار او را قی کرده بود. عباس کارگر گفت، «کس‌وکاری نداره خبرشون کنیم؟» بی‌بی ربابه گفت، «چندسالی که اینجا بود یه‌نفر هم سراغش نیومد. حتی یه‌بارم تلفنش زنگ نخورد». دکتر زن و بچه داشت. یک دختر بزرگ و پسری که دانشجو بود. اما دلش نمی‌خواست کسی بداند کجاست. می‌خواست خودش تاوان بدهد. عباس کارگر گفت، «نمی‌شه این آدم‌رو الکی خاک کرد، حتما کس‌و‌کاری داره.» بعد گفت، «بی‌بی ربابه اسم دکتر چی بود؟» بی‌بی ربابه گفت، «دکتر.» عباس کارگر گفت، «می‌دونم بی‌بی، دکتر چی؟» بی‌بی ربابه گفت، «نمی‌دونم ننه دکتر چی بود.» عباس کارگر رو به همسایه‌ها گفت، «اسم دکتر چی بود؟» همه به هم نگاه کردند. خیلی زود فهمیدند کسی اسم و فامیل دکتر را نمی‌داند. تا آن‌موقع همه دکتر صدایش می‌زدند. دکتر روی پتوی گلبافت پلنگی افتاده بود. عباس کارگر گفت، «این‌جوری که نمی‌شه خاکش کرد. یه اسمی، یه رسمی، اورژانس اومد چی بگیم...» همسایه‌ها گوش تا گوش ساکت ایستاده بودند. اگر قرار بود کسی اسم دکتر را بداند از او بیشتر انتظار می‌رفت. پدر اصغر دَلی گفت، «آدم، بی‌نام و نشون بمیره بهتره.» بی‌بی ربابه گفت، «نگو ننه، خدا واسه هیچ‌کس نیاره.» عباس کارگر کلافه شده بود، می‌خواست به همه‌شان فحش بدهد اما خشمش را قورت داد و شروع کرد به زیروروکردن اتاق. تا شناسنامه‌، کارت‌ملی یا مدرک هویتی پیدا کند. دکتر خیالش راحت بود، می‌دانست هیچ نشانه‌ای از خودش به‌جا نگذاشته است. کپه رختخواب‌ها را زیرورو کرد. کمد دیواری را که پر از ساک و ظرف و ظروف بود به‌هم ریخت. لای همه کتاب‌های روی تاقچه را گشت. اما چیزی پیدا نکرد. بالای سر جنازه ایستاد و گفت، «عجب فیلمی راه انداختی دکتر.» اورژانس آمد. او را از دهان پلنگ روی پتو بیرون کشیدند و انداختند توی برانکارد. و به پدر اصغر دَلی ‌گفتند، «تسلیت عرض می‌کنم پدر، همراه ما بیاین.» پدر اصغر دَلی بدون اینکه حرفی بزند گفت، «چشم!» عباس کارگر همه‌چیز را برای امدادگرها توضیح داد. آنها هاج‌وواج همسایه‌ها را نگاه می‌کردند. یکی از آنها توی جیب دکتر را می‌گشت؛ جایی که عباس کارگر فراموش کرده بود بگردد. شماره تلفنی توی جیبش بود. امدادگر آن را برداشت و شماره را گرفت، صدای زنگ تلفن توی اتاق پیچید. بی‌بی ربابه گفت، «واااا بسم‌الله تلفنش زنگ می‌خوره». و فوری گوشی را برداشت و گفت، «الو...» امدادگر لبخندی روی لب‌هایش دوید و موبایلش را قطع کرد. امدادگر دیگری برگه‌ای را درآورد و روی آن نوشت، «گمنام». بعد از تک‌تک همسایه‌ها امضا گرفت. پدر اصغر دَلی زیر بار نمی‌رفت امضا کند. عباس کارگر گفت، «کجا دفنش می‌کنین؟» امدادگر گفت، «هرجا که گیرمون بیاد.» عباس کارگر گفت، «می‌شه خودمون خاکش کنیم؟» برگشت به همسایه‌ها نگاه کرد تا حرفش را تایید کنند. همه راضی بودند. دکتر را که از زمین بلند کردند یکدفعه پدر اصغر دَلی بغضش ترکید. بعد از آن، همه جز عباس کارگر گریه کردند. دکتر را که توی گور گذاشتند، گفتم «اسمع‌افهم...» جوابم را نداد. سنگ قبر را که گذاشتند، خیالش راحت شد. سنگ یکدست سیاهی که روی آن کشیده و درشت نوشته بودند، «دکتر» و تاریخ فوت زیرش حک شده بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.