سوزنبان
احمد غلامی
اصغر دَلی تو رودربایستی مرد. از خرپشته خانه خودشان رفته بود روی شیروانی مصالحفروشی تا از آنجا برود تخم کبوترهایی را که میان دیوار سیمانی و تیرهای چوبی بود، بردارد. اگر دکتر او را نمیدید، بهراحتی تخم کبوترها را برمیداشت و با آنها نیمروی حسابی درست میکرد. تا دکتر او را فریاد زد، «اون بالا چکار میکنی دیوونه؟» برگشت و هاجوواج پایین را نگاه کرد. تازه به ارتفاع زیادی که زیر پایش بود، پی برد. دستوپایش را گم کرد و تکانتکان خورد. نزدیک بود از آن بالا پایین بیفتد. دکتر فریاد زد، «مردم کمک کنین، اصغر دیوونه میخواد خودکشی کنه.» اصغر دَلی، نمیدانست خودکشی یعنی چه. فکر کرد حتما کار مهمی است که دکتر چندبار این کار را کرده. ننهاش میگفت، «بیچاره حق داره، با اینهمه سواد تو یه زیرپله زندگی میکنه.» چند قدم برداشت تا به تخم کبوترها نزدیک شود. دو کبوتر نزدیک هم توی لانهشان نشسته بودند و تندتند کلههاشان را تکان میدادند. معلوم بود ترسیدهاند. در چشمبرهمزدنی عباس کارگر از خانه بیرون آمد و بعد از آن، همه دروهمسایهها با فریادهایش از خانه بیرون ریختند. عباس کارگر، کارگر اخراجی کارخانه کنسروسازی فریاد زد،
«راه رهایی این نیست بچه...» اصغر دَلی تا عباس کارگر را دید دست تکان داد. بچههای محل که همه آن پایین جمع شده بودند برایش سوت کشیدند و دست زدند. ذوقزده شد و کبوترها را نشان داد، کسی ندید. همه چشم به پاهای او دوخته بودند که لبه دیوار میلرزید. دکتر گفت، «فایده نداره، میخواد خودشو بکشه.» پدر اصغر دَلی که تازه از راه رسیده بود، عصایش را بالا گرفت و فریاد زد، «الاغ بیای پایین با این عصا کلهترو خرد میکنم.» ننهاش گفت، «اصغرجون ننه بیا پایین ناهار کشک بادمجون داریم.» اصغر دَلی دلش ضعف رفت. تازه یادش افتاد چقدر گرسنهاش است. با شتاب چند قدم به طرف دیوار خانهشان برداشت. جمعیت پایین سوت کشیدند و دست زدند. اصغر دَلی پاهایش لرزید و روی پنجه پا نشست. همه ساکت شدند. فکر کردند تصمیمش را گرفته. دکتر گفت، «این کار رو نکن...» جوری میگفت نکن که انگار میگفت زودتر بپر و خودت را خلاص کن. عباس کارگر گفت، «دکتر چی میگی... نمیخواد بپره... حرف نزن... خودم میارمش پایین.» بعد گفت، «بیا پایین رفیق، باهم بریم سر کار. قول میدم اینقدر وضعت خوب بشه که کسی دیگه بهت نگه دلی.» از حرفهای عباس کارگر ننه احساساتی شد و اشکهایش را
با پر چادر پاک کرد و گفت، «خدا خیرت بده ننه...» این فضای احساساتی همه را سر شوق آورد و هرکس به شکلی میخواست کمک کند. بچههای محل که میدانستند اصغر دَلی دیوانه فوتبال است، دروازهها را آوردند تا گلکوچک بازی کنند. رمضان گفت، «بیا بیا پایین بازی کنیم.» به کتانیهایش زل زد و گفت، «دروغ میگین منو بازی نمیدین.» رمضان گفت، «به جون ننه بازیت میدم.» باور کرد و به طرف کبوترها راه افتاد. بچهها که احساساتی شده بودند، سوت کشیدند و تشویقش کردند، «اصغر... اصغر...» کبوترها روی تخمهایشان نشسته بودند و میترسیدند از جایشان تکان بخورند. پای اصغر دَلی توی کتانیهای کهنهاش میلرزید. اگر بازیاش میدادند گل میزد تا همه بدانند بازی بلد است. دکتر گفت، «داره میره لب دیوار که خودشرو بندازه...» دوباره با هیجان فریاد زد، «این کار رو نکن.» اصغر دَلی ایستاد. هاجوواج به پایین نگاه کرد و دوباره راه افتاد. همه دست زدند. خندید. کبوترها را که روی تخمهایشان کز کرده بودند ندید. از کنارشان گذشت. نزدیک دیوار خانهشان بود. عباس کارگر فریاد زد، «بجنب رفیق...»از آن بالا پدرش را دید که عصازنان توی حیاط راه میرفت. میدانست پایین
برود، پدر باز به ننهاش میگفت، «خدا به ما بچه نداد وقتی هم داد اینرو داد!» دلش میخواست پدرش را صدا بزند، خجالت کشید. پدرش از کنار حوض گذشت دلش میخواست صدایش بزند، خجالت کشید. پدرش کفشهای کهنه و پاشنهخوابیدهاش را درآورد. دلش خواست صدایش بزند، خجالت کشید. توی قبر که بالای سرش ظاهر شدم آنقدر آرام صدایش زدم که نترسد. بیدار که شد فکر کرد همه را توی خواب دیده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.