آینه
ایران سرمقاله: «شتابزدگي ناقدان زبان روحاني» حسن وزيني شتابزدگي در تحليل و واکاوي موضوعي که ابعاد آن ناشناخته مانده، آفت بزرگي است که مطبوعات ما دچار آن هستند! ... برخي از ناظران نيز معتقدند که روحاني تاکنون دوبار - به زعم آنها - با عصبانيت سخن گفته و از قضا هر دو بار نيز خطاب به منتقدان مذاکرات هستهاي بوده است. بنابراين براي تحليل و واکاوي تبعات يا دلايل اين سخن بايد منتظر رازگشايي مقصود شخص او باشيم. چه بسا مخاطبان او افراد خاص يا پردهنشيني باشند که با وجود تاکيد رهبري انقلاب و ساير ارکان نظام بر نرمش قهرمانانه، به بهانه دلواپسي و نگراني به سنگاندازي و شايد هم کارشکني در مسير مذاکره مشغول هستند. بنابراين هرگونه موضعگيري در اينباره نيازمند اطلاع از همه جزييات آن وقايعي است که شايد در آينده در دسترس عموم قرار گيرد. در هر حال واکنش به اين اظهارات هر چند طبيعي به نظر ميرسد اما شبيهسازي ميان رييسجمهوري لاحق و رييسجمهوري سابق شتابزدهترين قضاوت درباره اين رويداد است. اعتماد سرمقاله: «سخنان جبرانپذير» آقاي رييسجمهور نبايد از زباني
استفاده کند که بهنوعي تمايزهاي غيرقابل رفع ميان مردم منجر شود. شايد چنين زباني از يک فرد عادي سياست چندان مشکلآفرين نباشد، ولي رييسجمهور در مقامي متفاوت قرار دارد. اينکه عدهاي ترسو، يا بيسواد يا لرزان و بزدل يا... ناميده شوند، به معني بستن راه گفتوگو و باز شدن راه مقابله است. اين نوعي زبان تحقير است و بازتوليد آن به نفع هرچه باشد به نفع گفتمان اعتدال، منافع کشور و شخص آقاي رييسجمهور نيست. اطمينان داريم که ايشان به نحوي برخورد خواهند کرد که اين اتفاق را سکويي براي پرش گفتمان سياست ايران به يک گام جلوتر تبديل خواهند کرد. کیهان سرمقاله: «حق با شماست ولي اشتباه ميکنيد!» حسين شريعتمداري انتظار آن بود - و هنوز هم هست- که آقاي روحاني به جاي عتاب و اهانت به منتقدان، در مقام پاسخ مستدل و منطقي به آنها باشند و موفقيتهاي مورد ادعاي خويش را براي مردم برشمرده و توضيح بدهند. مثلا بفرمايند در مذاکرات هستهاي غيراز آن همه امتيازات «نقد» که دادهاند و در مقابل «وعدههاي نسيه» که گرفتهاند چه دستاورد ديگري داشتهاند؟ مگر نميفرمودند و نميفرمايند که منتقدان ايشان از مذاکره با
آمريکا «هراس» دارند و آن را «تابو» ميدانند؟! خب! حالا بفرمايند کدام ديدگاه واقعيت داشت و کدام «تابو» بود؟ آيا ميتوانند اين واقعيت را انکار کنند که درباره «صداقت آمريکا»! که تابلوهاي نماد بيصداقتي آن را با دستپاچگي از سطح شهر جمع کردند، دچار اشتباه فاحش شدهاند و درپي «آب»، به سوي «سراب» رفتهاند؟ دست آقاي روحاني و تيم مذاکرهکننده با وجود بدبيني نسبت به نتيجه اين مذاکرات بازگذاشته شد ولي دست خالي بازگشتند البته مذاکرات اخير دستاورد بزرگي نيز داشته است که همان اثبات غيرقابل اعتماد بودن آمريکاست، بنابراين نميتوانند ادعا کنند که ميخواستند مشکل را حل کنند ولي عدهاي نگذاشتند! و نميتوانند از هماکنون - آنگونه که پيداست - براي ناکامي خسارتبار خود بهانه بتراشند. رسالت سرمقاله: «دشمنپنداري منتقدان» محمدکاظم انبارلويي رقباي رييسجمهور، نجيب هستند، راي شکننده او را به رسميت شناخته و حمايت خود را بدون کمترين انتظاري اعلام کردند... چرا بايد آنها را بيسواد، بزدل، ترسو، مذاکره هراس، بيشناسنامه، افراطي، بيخبر از دنيا و... خطاب کرد؟! آيا اين حاشيهسازيها خروج از متن و فاصله
گرفتن از مشکلات واقعي مردم و کشور نيست؟ ... آقاي رييسجمهور نيک ميداند شرايط منطقه و جهان چيست؟ خطر تروريسم بيخ گوش ماست. رژيم صهيونيستي خونخوارتر از هميشه در منطقه ظاهر شده و کشتار ميکند و... آيا امروز ما نياز به همدلي نداريم؟ آيا تعامل با نخبگان و منتقدان بايد تعطيل شود و تعامل با دنيا (بخوانيد آمريکا) در دستور کار قرار گيرد؟ تعاملي که حداقل تاکنون آثار مثبت خود را نشان نداده است و هرچه ما در مسير تعامل پيش ميرويم، آمريکا و غرب در مسير «تخاصم»، مصممتر ميشوند. جوان يادداشت: «آرامش نياز ضروري کشور» محمد اسکندري رييسجمهور کشورمان در برخي موارد رويه خاصي را در قبال منتقدان خود در پيش گرفته است و ادبيات تندش به هيچوجه با گفتمان اعتدالي و پذيرش رأي مخالف همساني ندارد... به نظر ميرسد که رياست محترم جمهوري تحت فشار سنگين مديريت کشور هستند و گاهي سعهصدرشان را از دست ميدهند اما از سوي اصولگرايان واقعي اين انتظار ميرود که بيشتر به دنبال نقد کارشناسي و درخصوص مسايل مبتلابه روز باشند. بنابراين تاکيد ميشود که کانون نقد و نقادي در دهه چهارم بايد حول دستيابي به دو محور
پيشرفت و عدالت باشد و هرگونه تخطي از اين مسير خيانت به مردم محسوب ميشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.