فرارمخفیانه
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
الکساندر، آن مرد وفادار دایمی، به صورت مرتب به او سر میزد. یکبار دیگر موفق شد او را از زندان به صورت موقت آزاد کند؛ در تاریخ 20مارس1913 در مقابل 5400روبل که مبلغ اندکی بود و دههابار بهتر از حکمهای کنترلی محسوب میشد. هیچچیزی نبود که خوشحالکننده باشد. چون چندماه بعد دوباره ایناسیا بازداشت میشد. منتظر محاکمه نماند و به صورت مخفی گریخت. به سراغ خانواده جدیدش لنین و نادیا در کرافوکی رفت: «عزیزم. من الان در اتریش هستم. تصمیم گرفته بودم یکمدت را اینجا بمانم. چیزی نیست که بخواهم تعریف کنم. من در کوهها زندگی میکنم... ابرها میآیند تا پشت پنجرهام. چقدر پشیمانم که از تو پیروی کردم.» در واقع بازهم این الکساندر بود که فرار او را ترتیب داد. نادیا آن دوران را به یاد میآورد: «خیلی راه میرفتیم. کزارنیستاو را دیدیم که یک دریاچه فوقالعاده زیباست. همگی به ایناسیا خیلی گیر میدادیم. او همیشه شوخ به نظر میرسید. همهچیز او گرم و سرزندهتر به نظر میرسید.» جو بین این سهنفر همیشه عالی بود. پیش از ناهار، هرکدام بهصورت جداگانه در یک گوشه باغ کاری میکردند. ایناسیا، سونات در پرتو ماه، بتهوون را برای لنین
مینواخت. نادیا هم فکر میکرد و مینوشت که لنین «از کارکردن در یک فضای موسیقی لذت میبرد.» آنجا نادیا توانست ایناسیا را در چارچوب یک رابطه صمیمانهتر درک کند. این دوزن در پاریس همدیگر را دیده بودند. اما چنین جمعی در کراکوفی خیلی نادر بود. آن دو در حلقهای تنگ و دور از دوستان زندگی میکردند. نادیا از او نوشت: «برای ما چیزهای زیادی از زندگی و فرزندانش تعریف میکند. نامههایشان را به من نشان میدهد وقتی درباره آنها حرف میزند، گویی حرارت و هیجان از او ساطع میشود.» ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.