|

نگاهی به رمان «روضه نوح» نوشته حسن محمودی

این نامه‌رو لیلا فقط بخونه

رامبد خانلری

شبیه به ابتدای بعضی فیلم‌ها: در طول این متن «روضه نوح» با دورمان مقایسه می‌شود. به وقت خواندن رمان دفتر بزرگ با ترجمه اصغر نوری مدام با خودم می‌گفتم، کاش ما هم اثر ضدجنگ به این خوبی داشتیم. ‌ای‌کاش روضه نوح را پیش از دفتر بزرگ خوانده بودم. چه خوب که حسن محمودی با زبان سال‌های جنگ و با مختصات همان سال‌ها ضدجنگ می‌گوید، چه خوب که او از خود جنگ بد نمی‌گوید، ما بد برداشت می‌کنیم و چه خوب که می‌فهمد ضدجنگ یعنی ضدپدیده جنگ و بعد از آن این جنگ را شخصی می‌کند و آن را به ما می‌شناساند؛ پدیده‌ای که با اضافه‌شدن جزییات آنقدر شبیه به تاریخ چندسال پیش این سرزمین می‌شود که ناچار می‌شوم بگویم روضه نوح را بیشتر از دفتر بزرگ دوست دارم. نویسنده داستان سرایی می‌کند، از داستانی به داستان دیگر می‌لغزد و چقدر خوب این‌کار را می‌کند، خوب به نشان تک‌تک خرده‌روایت‌هایی که تا یک هفته بعد از تمام‌شدن کتاب در خاطرم مانده‌اند، لاستیک توی خرابه، درخت انجیر توی حیاط، پاک‌کنی که به تخم چشم نوح خورده و... کتاب را که باز کردم به این جمله برخوردم: امروز دوباره کسی را آوردند که سر نداشت. با خودم گفتم که ‌ای‌کاش همه کتاب به همین اندازه نفسگیر باشد؛ بود. «روضه نوح» همین‌قدر نفسگیر بود با این تفاوت که در این جمله کلمه‌ها نیمی از بار تهاجمی جمله را به دوش می‌کشند اما کلمات داستان روضه نوح نرم و صمیمی هستند، نفسگیر آن‌چیزی است که تاثیر این کلمه‌ها در ذهن مخاطب به‌جا می‌گذارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.