|

انجمن کمدین‌های مرده

اشکان خطیبی

توجه: این یادداشت، مانند دیگر یادداشت‌های ستون «یادداشت‌های یک دیوانه» تخیلی است. تمام مدتی که زیر گریم سنگین «خانم داوت فایر» پنهان شده بود به این قضیه فکر کرده بود. حتی وقتی سر صحنه «بی‌خوابی» در سرمای آلاسکا و کانادا از دست پاچینو فرار می‌کرد. سر فیلمبرداری «پیتر پن» وقتی از طناب‌ها آویزان بود، لحظه‌ای به کاربردهای مختلف طناب، فکر کرده و خودش را حلق‌آویز مجسم کرده بود. همان دم چند شوخی تک‌خطی برای برنامه یکشنبه‌شبش بر اساس این فکر یادداشت کرده بود. مهم نبود که بر صحنه اجرا درباره مرگ حرف بزند. حالا مدت‌ها بود که تماشاچیان، به هرچه می‌گفت، می‌خندیدند. وقتی وودی آلن نقش بازیگری که در زندگی واقعی از فوکوس خارج شده را به او پیشنهاد کرد با خود اندیشید که این هم ایده خوبی است. کاش می‌شد از وضوح درآمد، حتما از مردن آسان‌تر است.او که در «صبح‌بخیر ویتنام» از میان فجایع جنگ، زندگی را به مخاطبانش هدیه می‌داد و سر صحنه فیلمبرداری «فهرست شیندلر» به دعوت کارگردان از پشت بلندگو برای عوامل شوخی‌های بامزه اجرا کند تا فضای مرده تحمیل‌شده از فیلمنامه، رنگ ببازد، حالا مدت‌ها بود که به مرگ فکر می‌کرد. تمام آن لحظه‌هایی که برای اجرای زنده با تماشاچی به قول خودش - تا دندان مسلح- روبه‌رو می‌شد، نمی‌دانست تا کی می‌تواند خلع‌سلاحشان کند؟! وقتی مشغول بازی در «چه رویاهایی که می‌آیند» بود، امیدوار بود که همسرش، مانند «کریس نیلسون» بعد از مرگ در یک سفر اودیسه‌وار پی او بگردد. اینگونه خیالش راحت‌تر بود. به‌هرحال یک تماشاگر هم کافی بود تا بیکار نماند. تنها از یک‌چیز واهمه داشت. صداهایی که در سرش بودند و هرروز مثل کودکان دبستانی، حاضر غایب می‌کردند. اگر پشت طناب گرفتار می‌شدند؟! کسل‌کننده‌تر از زندگی برایش، ازدست‌دادن این صداها بود که مرگ و زندگی را یکجا به سخره گرفته بودند. حالا خالق لحظات رنگارنگ زندگی که لبخندهایش همان‌قدر تلخ بود که گریه‌هایش، شیرین، از طناب آویزان است. ماموران ایالتی صحنه را بررسی می‌کنند. رییس پلیس روبه‌رویش، خیره به او ایستاده. بی‌صبرانه منتظر است تا آقای ویلیامز با شیطنت چشم بگشاید و فریاد بزند:
Gooooooood morning vietnaaaaam

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.