|

زندان انفرادی

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

اما فقط یک زن - یا حتی دوزن - برای ولادیمیرایلیچ کافی نبود. تجربه « لونجومو» بلندپروازی‌های او را تشدید کرد. در راه رفتن به روسیه، باید ابزار دیگری برای فهماندن افکارش پیدا می‌کرد. تابستان سال بعد، لنین و نادیا به کراکوی رفتند. آن زمان این شهر تابع لهستان اتریش بود. پلیس اتریش با پلیس مخفی روسیه (اوکرانا) همکاری زیادی نداشت. بنابراین لنین به‌راحتی می‌توانست افکارش را منتشر کرده و حتی پیام‌های شفاهی بفرستد. نادیا در محو نشانه‌های آن مهارت خاصی داشت. با کشاورزان در بازار توافق کرد تا این پیام‌ها را به داخل روسیه برسانند. لنین شروع به تاسیس روزنامه پراودا (به معنای حقیقت) در سن‌پترزبورگ کرد. ناشران به آن علاقه‌ای نشان ندادند، زیرا به‌نظرشان او جز یکی از اخلالگران، فرد دیگری نبود. باید مکتوبی را می‌فرستاد تا آنها را اقناع کند بنابراین ایناسیا را برگزید که همچنان پلیس مخفی سخت دنبالش بود. اما او هم در هنر مخفی‌کاری استاد بود. یک‌بار فرار موفق خودش از تبعیدگاه را به نمایش گذاشته بود. آن زمان به شکل یک لهستانی فرار کرد و از مرزهای روسیه با گذرنامه یک کشاورز به اسم فرانسیسکا، لباسی مردانه پوشیده و گریخته بود. پلیس این‌بار فریبش را نخورد اما توقیفش هم نکرد. چون الان دیگر فردی بود که به لنین نزدیک شده بود. بنابراین ایناسیا دیگر اهمیت زیادی پیدا کرده بود و به جای اینکه در زندان باشد باید یک فرد آزاده و در عین حال یک زن مجرد می‌بود. پلیس ترجیح داد تعقیبش کند. شاید به سمت فعالیت‌های افراطی‌تر سوق پیدا کند. ناشران هیچ علاقه‌ای به توانمندی زبانی او در فرانسه و روسی نداشتند. پلیس بدون بازپرسی و دست‌یافتن به اطلاعاتی درباره دسیسه‌چینی‌های لنین نمی‌توانست او را به حال خود بگذارد که کشور را ترک کند. بنابراین در تاریخ 14سپتامبر و در جریان یک نشست زنانه بود که او را بازداشت کرد و به مدت دوهفته تحت‌بازجویی قرار داد. اما او کوتاه نیامد و همچنان مدعی بود که یک کشاورز به نام فرانسیسکاست. برای مدت شش‌ماه به زندان انفرادی رفت. مجبور شد برای حفظ تمیزی جسم و هویت و حتی سلامتی عقلش مبارزه کند. ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.