|

نکاتی درباره آهنگ «اینجا غزه است»

تو را دوست دارم

سمانه نایینی

اندیشمندان و صاحبنظران اهل هنر معتقدند یکی از تاثیرگذارترین عواملی که امان سیاستمداران جنگ‌پرست دهه‌های60 و70میلادی آمریکا را ربود، حضور پررنگ و تاثیرگذار موسیقی‌های ضدجنگ و ‌همچنین عکس‌های منتشرشده از جنگ ویتنام بود؛ از یک‌سو عکس‌های تلخ و بی‌رحمی که از کشتار کودکان ویتنام منتشر می‌شد و از سوی دیگر نوازندگان و خوانندگانی که از رستوران‌های شهر تا خوابگاه‌های دانشجویی می‌چرخیدند و از مردم می‌خواستند در برابر کشتار بی‌گناهان و غیرنظامیان سکوت نکنند. کهنه‌سربازانی که از جنگ بازمی‌گشتند، حقیقت تلخ جنگ را بازگو می‌کردند و شعر و موسیقی جنگ بر سر زبان‌ها بود. این جنبش اجتماعی کار را به جایی رساند که در ایالات متحده آمریکا، ساخت موزیک‌ها و ویدیوهایی با مضمون جنگ ویتنام ممنوع و غیرقانونی اعلام شد. ادامه این جنبش را حتی می‌توان در جنگ‌های عراق و افغانستان جست‌وجو کرد و در میان آنها ترانه «آنها را به خانه بازگردانید» اثر پیتر سیگر است که در زمان جنگ ویتنام ساخته و برای سربازان حاضر در ویتنام اجرا شد. سال‌ها بعد هم با ایجاد تغییراتی آن را برای سربازان حاضر در جنگ افغانستان و عراق بازخوانی کرد. این روند به‌صورتی خودجوش و آرام در بسیاری از اتفاقات انسانی داخلی و بین‌المللی ادامه یافت و بسیاری از هنرمندان وطنی نیز در موضوعاتی که پای جان انسان‌ها در میان بود به میدان آمدند و با ثبت عکس، تولید فیلم و ساخت موسیقی از انسان‌های دیگر برای همراهی با یک فرآیند انساندوستانه دعوت کردند و پیام آگاهی و بیزاری از ظلم‌ها و بی‌رحمی‌ها را به گوش متولیان و عاملان این جنایت‌ها رساندند. «اینجا غزه است و من تو را دوست دارم» (Here is Ghaza and I Love you) ترانه‌ای است با مفهوم عشق به زندگی و بیزاری از جنگ که سروش کریمی در اوج موشک‌باران غزه خوانده است. از رسالت هنرمند در اتفاقات اجتماعی و آنچه که پیش‌تر درباره تاثیر همین بسته‌های هنرمندانه بر جنگ‌های بزرگی چون ویتنام که بگذریم، «اینجا غزه است و من تو را دوست دارم» اثری است با متنی ارزنده و زیرمتنی ارزنده‌تر. اینکه در میان موشک‌باران و درست در لحظه‌ای که نمی‌دانی روشنی موشکی که از آسمان به‌سوی سرزمینت‌ می‌آید، خانه تو را هدف گرفته است یا دیگری را و درست در همین لحظات زمزمه کنی: دوستت دارم/ زیر موشک‌بارون/ وقتی بوی باروت/ می‌پیچه تو خیابون. علاوه بر فضای عاشقانه‌اش زمزمه‌ای روزمره از تمام آنچه است که یک روز عادی یک انسان را به یک کشتار در سطح بین‌المللی تبدیل می‌کند. در این میان هنوز زندگی است که زیر پوست آتش‌باران شهر نفس می‌کشد و مردمی که لزوما دغدغه‌های بزرگی ندارند. باز می‌نویسم/ با خون روی دیوار/ دوستت دارم/ای عشق هم‌آوار نگاهی کاملا اجتماعی به رویدادی با زوایای تند سیاسی را می‌توان مهم‌ترین شاخص این اثر دانست که سعی دارد به زیر پوست جنگ‌زده‌هایی رسوخ کند که علاوه‌بر وطنشان، به عشق، زندگی و حتی نفس‌کشیدن هم عشق می‌ورزند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.