|

دور باطل

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

دلیل این هم روایت خاص ایناسیا در نامه‌ای بود که سال1914 با این مضمون به لنین نوشت: «دقیقا در لونجومو و در فاصله تابستانی که با هم داشتیم و ترجمه‌هایت را انجام می‌دادم بود که کمی به تو عادت کردم. آن زمان دوست داشتم به حرف‌هایت گوش دهم به‌خصوص اینکه به تو نگاه کنم که صحبت می‌کنی. چون خطوط چهره‌ات تا حد زیادی شاداب می‌شد. آنچنان غرق در کار خودت می‌شدی که تقریبا احساس نمی‌کردی تو را می‌پایم. آن موقع، من عاشق تو نبودم، اما خیلی دوستت داشتم.» این رابطه عاشقانه توجه هیچ‌کس را به خود جلب نکرد. «شارل راپوپورت» سوسیالیست فرانسوی که به مدرسه رفت‌وآمد می‌کرد، می‌گوید: «لنین با چشمان مغولی کوچکش از نگاه‌کردن به آن زن جوان فرانسوی دست‌بردار نبود.» مادر نادیا رد می‌کند که لنین تابستان سال1911 مهاجرت کرده باشد تا با ایناسیا زندگی کند. چون این نخستین‌بار نبود که چنین پیشنهادی را ارایه می‌داد. از ایناسیا خواسته بود بماند. چون به او احتیاج داشت. نادیا هم در این نظر با او مشترک بود. کاملا می‌فهمید به او اتکا پیدا کرده است. در مسیر طولانی آنها نگرش‌های ثابتی وجود داشت. ایناسیا از اندیشه او راضی و در عین حال شیفته آن بود. او را به احساسات و جنبه‌های انسانی صرف برمی‌گرداند. آن دو بتهوون را دوست داشتند و هردو از شخصیت‌های رمان چرنوفسکی «چه باید کرد؟» لذت می‌بردند. آن دو تصور می‌کردند در دور باطلی گرفتار شده‌اند. اواخر تابستان سال1911 بود که آن دو بعد از اقامت در «لونجومو» به پاریس بازگشتند. ایناسیا آپارتمانی را در طبقه‌دوم خانه‌ای در خیابان «مری‌روز» گرفت؛ ساختمانی که کمی جلوتر از محل زندگی لنین و نادیا بود که بعد به آنجا آمدند. اگر آنها بچه‌ای نداشتند، در عوض فرزندان ایناسیا این نقص را جبران می‌کرد. آن دو به «آندره» فرزند ایناسیا از وولادی می‌گفتند: تو یک بلشویکی هستی! رفته‌رفته همکاری و مشارکت بین دو خانواده بیشتر شد. لنین تلاش کرد نادیا را قانع کند که هرگز او را تنها نخواهد گذاشت. به این ترتیب آنا نیز حضور ایناسیا را در زندگی‌شان پذیرفت و به مدت شش‌سال یک زندگی مشترک سه‌نفری را تجربه کردند. ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.