اختلاف فقط در یک نقطه بود
احمد غلامی
توی جاده شمال تصادف کردند و مردند. رفته بودند دریا و موقع برگشتن حرفشان شده بود. سر یک موضوع معمولی به هم گیر داده بودند. تقی به آرامی بطری آبمعدنی را سرکشیده و آب روی چانه و پیراهنش ریخته بود. نقی بهرامی که رانندگی میکرد از این کار بدش آمده و فریاد زده بود، «هی مگه لیوان نیست.» تقی عصبانی شده و بطری آبمعدنی را از شیشه بیرون انداخته و فریاد زده بود، «برو بردار بخور.» اگر روز دیگری بود، میگفت، «فکر میکنی چون اسمت یه نقطه بیشتر از من داره هر غلطی میتونی بکنی.» خواست باز هم این را بگوید اما زبانش در دهان نچرخید. کوتاه نیامد با دستی فرمان را گرفت و با دست دیگر زد توی سینه تقی و گفت، «حالا نشونت میدم.» تقی گفت، «دستترو بنداز، احترامترو نگهدار.» نقی فریاد زد، «احتراممرو نگه ندارم چه غلطی میکنی؟» ماشین پراید آنها از جاده منحرف شد و از پشتسر اتوبوس سیروسفر چنان بوقی زد که هردو از جا پریدند. تقی گفت، «آخر خودترو به کشتن میدی!» نقی گفت، «ناراحتی هرری» جروبحث بالا گرفت تقی گفت، «نگهدار میخوام پیاده شم.» نقی گفت، «ناراحتی دررو باز کن پیاده شو وقت ندارم نگه دارم.» تقی گفت، «ببخشین مدیرکل علافها و
کفتربازها» نقی گفت، «بازم بگو خجالت نکش.» تقی گفت، «میگم فکر میکنی میترسم، مشاور ارشد ساقیها... .» نقی آنقدر عصبانی شد که لیوان چای را برداشت و زد به تختهسنگی که کنار جاده بود و فریاد زد، «خیلی پستی، تهمت میزنی.» تقی به هدف زده بود میدانست نقطهضعف رفیقش کجاست. به سلامت او اطمینان داشت ولی چون نقی یکی،دوتا رفیق معتاد داشت، اینجور حرفها را به خودش میگرفت. تقی قصد نداشت عصبانیترش کند. اما انگار دست خودش نبود. از صبح که راه افتاده بودند، هردو بیدلیل به هم گیر میدادند. فکر کرد شاید از هم خسته شدهاند. ولی برای تقی اینطور نبود، او دلش برای ریحانه تنگ شده بود. ریحانه از دوپا معلول بود و با ویلچر اینطرف و آنطرف میرفت تقی خیلی دوستش داشت. بارها با مادرش برای خواستگاری به خانهشان رفته بود. حتی رازش را به نقی، نزدیکترین و صمیمیترین دوستش نگفته بود. علت ناراحتی خودش معلوم بود اما علت ناراحتی نقی را نمیدانست. نقی از خشم میلرزید و چنان با سرعت پیچها را میپیچید که همه وسایل سفر در صندوق و صندلیعقب به این طرف و آنطرف پرت میشد. تقی گفت، «یواش برو تصادف میکنی!» نقی گفت، «ناراحتی هرری درو باز
کن بپر پایین.» تقی در را باز کرد، باد به داخل هجوم آورد. یک پایش را گذاشت بیرون نقی گفت، «مرد نیستی نپری.» تقی ترسید، پایش را آورد تو و سعی کرد تا فضا را آرام کند. گفت، «حالاحالاها، آرزو دارم» اما این حرف مثل درفش توی سینه نقی نشست. یاد عکس ریحانه افتاد که اتفاقی توی گوشی موبایل او دیده بود اول از او شاکی شد که چرا نگفته ریحانه را دوست دارد، بعد دید خودش هم همین کار را کرده. نقی میخواست مادرش را با زور به خواستگاری ریحانه بفرستد و مادر گفته بود، «نمیرم! اینهمه دختر توی فامیل داریم بعد برم... .» نقی باز اصرار کرده بود اما مادرش اعتنایی نکرده و گفته بود، «خدا شانس بده.» ماشینی از روبهرو آمد. نزدیک بود شاخبهشاخ شوند. نقی فرمان را چرخاند طرف کوه. آینه بغل هزارتکه شد. نقی گفت، «چیه خودتو خیس کردی، آرزو داری هان...» آنموقع بود که تقی فهمید نمیتواند زیاد سربهسرش بگذارد. زل زد به آینه و مناظر عقب که با سرعت در برابر چشمهایش محو میشدند، گفت، «هرجور دلت میخواد برو، به جهنم.» نقی گفت، «تو که نمیترسی» تقی گفت، «گور بابای ترس هرجور حال میکنی برو...» نقی گفت، «خودت گفتیها...» پایش را گذاشت رو گاز دو،
سهتا پیچ را با سرعت رد کرده بود که کامیونی از روبهرو درآمد. ناچار به سمت دیگر جاده رفت و از دره پایین افتادند. تقی آرامی و نقی بهرامی را با هم تشییع و تدفین کردند هر دو آنها نمیدانستند چرا از صبح که بیدار شده بودند بیدلیل به هم گیر میدادند. بالای سر نقی بهرامی که حاضر شدم، گفتم، «اسمع افهم...» تا صدایم را شنید گریهاش گرفت. بهصورت لهیده دوستش نگاه کرد. نمیدانست چرا هرکاری میکند دیگر دوستش با او آشتی نمیکند. آخر سابقه نداشت آنها بیشتر از یکساعت با هم قهر باشند... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.