|

مرده قطعه «1+12»

احمد غلامی

خواب بود که صدای تیشه را در حاشیه قبرش شنید. این صدا را بارها شنیده بود. اما نمی‌دانست این دونفر که شب‌ها می‌آیند و با تیشه و ‌کلنگ به جان قبرها می‌افتند، میان استخوان‌های پوسیده و لاشه‌های متعفن دنبال چه می‌گردند. شب اول، قبر زنی را شکافتند. کفن را که باز کردند، وحشت‌زده همدیگر را هل دادند تا از قبر بیرون بیایند. آنکه قدکوتاه و خپله بود گفت، «این زنه!» چشم‌های زن باز بود. فکر کردند زنده است. خپله افتاد ته قبر و از بوی تند جنازه بالا آورد. آن دیگری که بلندقد بود از ترس می‌خندید، کمک کرد تا خپله از قبر بیرون بیاید. هرشب سه‌ قبر را می‌شکافتند. دنبال چیزی یا کسی می‌گشتند انگار، اما معلوم نبود کی و چی. قبر سرهنگ بازنشسته‌ای را نبش کردند. ناچار شدند جنازه را بیرون بیاورند. شاید شبیه کسی بود که دنبالش می‌گشتند، کفن را باز کردند. سبیل‌های پرپشت جنازه سرهنگ مثل ماهوت‌پاک‌کن روی دهانش پخش شده بود. قدبلنده گفت، «ببندش...» از قطعه 1+12 هنوز قبری را نشکافته بودند. هرچه از این قطعه دور می‌شدند، خیال مرده‌هایش راحت می‌شد. به‌خصوص مرده‌ای که مردها دنبالش بودند. در قطعه 16 قبر جوانی را باز کردند که اعدام شده بود و هنوز کبودی طناب دور گردنش بود. هر دو وحشت‌زده عقب رفتند، شاید سرنوشت خودشان را در چهره‌ آن مرده دیده بودند. قدبلنده گفت، «اگه لازم بشه، همه‌رو نبش می‌کنم.» خپله گفت، «چرا اون قطعه‌رو ندیده بودیم تا حالا!» بلنده گفت، «کدوم؟» خپله تابلو کج‌و‌شکسته‌ای را نشان داد که با قلم‌مو روی آن نوشته بود، «قطعه 1+12». تیشه و بیل و کلنگ را برداشتند و رفتند آن قطعه. اول، قبر جوانی را شکافتند که حدود 20سالی سن داشت. در حادثه رانندگی کشته شده بود. قاتلش را پیدا نکرده بودند. روزهای اول برایش سخت می‌گذشت. به جنازه‌اش عادت نکرده بود و از سر لهیده‌اش وحشت داشت. هرروز می‌رفت در خانه کسی که او را کشته بود. سایه‌به‌سایه دنبالش می‌رفت، توی پمپ‌بنزین، اداره، خانه و... . همیشه از او با نفرت حرف می‌زد اما کم‌کم ناامید شد. دید کسی به فکر پیداکردن قاتلش نیست. جسدش را که بیرون آوردند خوشحال شد. فکر کرد آمده‌اند دوباره شناسایی‌اش کنند. قدبلنده گفت، «بندازش سرجاش». وسایلشان را جمع کردند تا بروند. خپله گفت، «این قبررو هم بکنیم». تیشه را که به حاشیه قبر زدند از خواب بیدار شد. می‌دانست آنها دنبالش می‌گردند. آرزو می‌کرد نتوانند آن مروارید توی معده‌اش را پیدا کنند. آن را بلعیده بود تا اگر کسانش روزی به سراغش آمدند، مروارید را برای خودشان بردارند و او را شناسایی کنند. خپله با تیشه، سنگی را که روی قبر افتاده بود شکست و با کلنگ قبر را کند. مرده‌های قطعه 1+12 همه از خواب بیدار شده بودند. نمی‌دانستند چه خبر است، جز کسی که حالا جنازه‌اش را از قبر بیرون می‌کشیدند. کفنش را کنار ‌زدند. خپله گفت، «به روح پدرم خودشه». بلنده می‌خندید. گفت، «حالا وقتشه» و دستکش را به طرفش دراز کرد. خپله آن را دست کرد و میان دل‌وروده‌های پوسیده جنازه با دقت گشت. بینی‌اش را با دست دیگر گرفته بود. لحظه‌ای دستش از حرکت ایستاد، سرش را بلند کرد و زل زد توی چشم‌های بلنده و گفت، «پیداش کردم» و بعد پلاستیک نخ‌پیچی‌شده را از توی معده متلاشی جنازه بیرون کشید و گفت، «مادر...». بلنده کیسه را باز کرد. مروارید توی آن را برداشت، رو به ماه گرفت و تکه‌کاغذی را که مشخصات متوفا توی آن بود زیر پا انداخت و لگدمالش کرد. خپله گفت، «خاکش کنیم!» بلنده گفت، «بذار یه‌کمی هوا بخوره».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.