|

چرا کسی اونا رو اشتباهی نمی‌گیره

احمد غلامی

محمودان را اشتباهی کشتند و جنازه‌اش را انداختند توی بستر خشک رودخانه. اولین شبی که آنجا گذراند، چشم‌هایش باز بود و به آسمان پرستاره نگاه می‌کرد. از خدا شاکی بود و گله داشت که چرا او را به دنیا آورده. من از روی پلی که ماشین‌ها به‌سرعت از آن می‌گذشتند به جنازه‌اش که در دورها افتاده بود نگاه می‌کردم. کاش کسی جنازه‌اش را پیدا می‌کرد. کاش حداقل کسانی که اشتباهی کشته ‌بودندش خاکش می‌کردند. بالای سرش که رسیدم، هنوز زنده بود، با اینکه چند تا چاقو به پهلو و شکمش زده بودند، ضربانش خیلی کند می‌زد و فشارش خیلی پایین بود و توی وهم و خیال، اشباحی می‌دید که توی دشت با پاهای کج‌و‌معوج دورش می‌رقصیدند. بعد قیافه مردانی را به‌یاد آورد که به‌زور سوار ماشینش کرده‌ بودند. آنها را نمی‌شناخت و حتی یک‌بار هم ندیده بودشان. مردی که بغل‌دست راننده نشسته بود با تلفن همراهش با کسی حرف می‌زد و تاکید می‌کرد، که اشتباه نمی‌کند. مرد بغل‌دستی با آرنج کوبید توی دهانش و فریاد زد، «پفیوز ناموس‌دزد، خودشه...» محمودان فهمید که قضیه ناموسی است. به التماس افتاد که اشتباه می‌کنند و او هرگز به هیچ زنی نگاه نکرده چه برسد به زن دیگران. راننده گفت، «خفه شو آشغال...» به التماس افتاد، «به پیغمبر اشتباه گرفتین، فرصت بدین...». ماشین از جاده خاکی می‌رفت و ستون نور، تاریکی شب را کج‌و‌معوج می‌شکافت و جلو می‌رفت. دست‌هایش را بسته بودند. وحشت‌زده از شیشه جلو به بیرون خیره شده بود. دلش می‌خواست به آنها بگوید، خیلی‌ها شبیه او هستند. می‌خواست بگوید، حتی بارها توی بچگی او را با کسی دیگر اشتباه گرفته‌اند و حسابی کتکش زده‌اند. اما این حرف‌ها به نظرش احمقانه رسید. به آنکه موبایل دستش بود، گفت، «تو رو به حضرت‌عباس، گوش کنین، به خدا من حتی به کسی نگاه نکردم... خدا‌ رو خوش نمیاد یه آدم بی‌گناه رو کتک بزنین». بغل‌دستی‌اش خندید و گفت، «چی می‌گه این یارو!» راننده گفت، «خفه‌شو». بغل‌دستی‌ خفه شد. محمودان فهمید ماجرا به این سادگی‌ها نیست. به گریه افتاد. دست بغل‌دستی‌اش را گرفت تا ببوسد. اما او دستش را پس کشید. راننده گفت، «رسیدیم!». پیاده شدند. با هم مشورت می‌کردند. محمودان صدایشان را نمی‌شنید. تصمیم گرفت تا پیاده‌اش کردند، فرار کند. راننده و مرد موبایل‌به‌دست کناری ایستاده بودند. مردی که بغل‌دستش نشسته بود، کشیدش بیرون. هرچه نیرو در بدن داشت جمع کرد و با سر زد به سینه او و فرار کرد. راننده دنبالش دوید. صدای نفس‌هایش را که مثل نفس‌های گرگ بود می‌شنید. آن دو نفر دیگر از پشت‌سر می‌آمدند و فحش‌های رکیک می‌دادند. راننده تا رسید از عقب چاقویی زد به پهلویش. خون فواره زد. دیگه نتوانست بدود. ایستاد و آن دونفر دیگر دو چاقو به شکم و سینه‌اش زدند. راننده گفت، «تمومه برگردیم». هر سه که سوار ماشین شدند و رفتند، دشت بیشتر از قبل تاریک شد. من ظاهر شدم تا او از تنهایی و تاریکی دشت نترسد. من را که دید، گفت، «تو منو می‌شناسی؟» تایید کردم. گفت، «مطمئنی؟» تایید کردم. گفت، «اونا منو اشتباه گرفته بودن». تایید کردم. گریه کرد. تا صبح زنده می‌ماند و بعد می‌مرد اما من تنهایش نمی‌گذاشتم و کنارش می‌ماندم. نگاه کرد به نورهای توی جاده که به سرعت می‌گذشتند. گفت، «چرا کسی اونا رو اشتباهی نمی‌گیره». سکوت کردم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.