|

عشق پاریسی

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

در زندان بود که وولادی بیماری سل گرفت. پزشکان او را به نیس فرستادند تا درمان شود. ایناسیا نپذیرفت که همراه او برود. از آن زمان که به زندان افتاده بود شور انقلابی‌اش دوچندان شده بود. دیگر مجالی برای رفتن و تفریح در سواحل «آزور» فرانسه نبود. حتی با اقامت در یک زندان جدید که 9 ماه طول کشید مواضعش را تغییر نداد. برعکس گذشته این بار اتهامش کمک به شورشیان مسلح بود. از این رو به همراه دیگر زندانیانی که سرسختی می‌کردند به «مزن» در سواحل دریای آدریاتیک تبعید شد. چند ماه بعد البته فرار کرد. لباس یک کشاورز را پوشید که او را نشناسند. در میان گروهی از تبعیدی‌های هلندی گریخت. نقشه‌اش این بود که فرارش حتمی باشد. ایناسیا آزاد شد اما بدون وولادی، که سرانجام در نیس به او پیوست. اما دیگر فرصت از دست رفته بود. به این ترتیب بود که پای ایناسیا آرماند شورشی به کافه ورق‌بازها در پاریس باز شد. پس از این دشمنی دیوانه‌وار که برای شش سال او را فرسوده کرده بود توانست با لنین برسر یک میز بنشیند. 35سال داشت وقتی با آن مرد (لنین) ملاقات کرد. زندگی‌اش کاملا در هم شکسته بود. هردو آنها یک زندگی راحت را رها کرده بودند تا یک زندگی مخفی و پرتنش را تجربه کنند. ایناسیا او را نمادی از اراده و امید به یک بشریت جدید می‌دید. لنین نیز دوست داشت به حرف‌های این زن سرسخت و درعین حال شیک‌پوش گوش فرادهد. در پاریس تمایلاتش را با کلاه‌های مزین به پر ارضا می‌کرد. بعد از سال‌ها رنج درگذشته، به نظرش پاریس مظهر شیک‌پوشی و رمانتیسم بود. می‌دید که «مردان کلاه شاپو بر سر داشتند. زنان نیز کلاه‌های بزرگ مزین به پر می‌گذاشتند. بر پله‌های کافه‌ها، این عشاق بودند که بی‌پروا می‌آمدند و می‌رفتند.» به زودی ایناسیا قواعد شیک‌بودن در پاریس را فراگرفت. این به همان آسانی قواعد حضور در بین گروه کافه ورق‌بازان بود. یک روز «ایلیا اهرنبورگ» نویسنده به آنها پیوست اما نمی‌دانست چه می‌خواهد. ایناسیا فورا به جای او پاسخ داد: «شراب انار. ما همه شراب انار می‌نوشیم. فقط لنین یک لیوان بزرگ آبجو می‌نوشد.» ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.