|

مرده‌ها خیلی چیزها را نمی‌دانند

احمد غلامی

سعید مشایخ تا آمد سروسامان بگیرد و آب خوش از گلویش پایین برود به بدترین شکل ممکن مرد تا مرگش مثل زندگیش باشد. توی حمام پشتش را لیف می‌کشید و با صدای نازکی ترانه‌ای با این مضمون می‌خواند، «بردی از یادم/ در دام افتادم» چون بقیه‌ ترانه را بلد نبود، فقط این دو بند را با کوتاه و بلندکردن صدایش تکرار می‌کرد. در اوج خواندن بود که پایش روی قالب صابون رفت و سرش خورد به لبه توالت‌فرنگی و فقط فرصت کرد بگوید، «به‌خشکی‌شانس» و بعد جان‌به‌جان آفرین تسلیم کرد. زنش صدای ناله‌هایش را نشنید چون پای تلفن ور می‌زد و به خواهرش پز می‌داد که «سعید اینو گفته و اونو گفته!» پلیس و پزشکی‌قانونی آمدند تا تایید کنند که مرگ، اتفاقی بوده است. پلیس، فوری اتفاقی‌بودن مرگ را تایید کرد و صرفا برای ارضای حس کنجکاوی خود پرسید: «از این کاسه توالت استفاده هم می‌شده؟»، زنش پرونده بداقبالی شوهرش را کامل کرد و گفت: «اصلا». آمبولانسی که از راه رسید تا جنازه را ببرد، برانکارد نداشت و ناچار او را با پتو بردند. بعد هم چرخ ماشین توی جاده بهشت‌زهرا پنچر شد و چون زاپاس نداشت منتظر ماندند تا ماشین کمک بیاید. سعید مشایخ برای این اتفاقات کسی را سرزنش نمی‌کرد و حتی از اینکه بر اثر برخورد با کاسه توالت‌فرنگی مرده و جنازه‌اش را مثل لاشه گوسفند عقب ماشین انداخته‌اند و به این‌طرف و آن‌طرف پرت می‌شود، ناراحت نبود. فقط نگران رویا بود که ساعت شش‌ بعدازظهر، روبه‌روی سینمای آزادی با او قرار داشت. سعید مشایخ بعد عمری بدشانسی، بالاخره با فروش دلارهایش پول زیادی به جیب زد. با این پول اعتماد‌به‌نفسش بالا رفت و سعی کرد این‌بار افسار اقبالش را رها نکند و زود ماشین گران‌قیمتی بخرد تا از تنهایی متاهلانه‌اش نجات پیدا کند. همین‌طور هم شد. نبش میدان فردوسی خانمی را که ایستاده بود سوار کرد و زنگ زد به زنش و گفت، برای ناهار منتظرش نباشد. سعید مشایخ هر کاری کرده بود در آن ورشکست شده بود. خانه پدری‌اش را فروخت و زد به کار خریدوفروش ماشین، قیمت خودرو پایین آمد و ضرر کرد. بعد از ترکیه لباس وارد کرد، همزمان با او لباس چینی بازار را پر کرد و باز جنس‌ها روی دستش باد کرد. کار فروش دلار و سکه را امتحان کرد. چون این کار مثل بخت خودش دایم در نوسان بود، بیشتر در این کار ماند. بعد خانه خودش را فروخت و کار ساخت‌وساز را شروع کرد و در این کار چنان زمین خورد که دیگر تا مدت‌ها کمر راست نکرد و برگشت به کار فروش ارز و سکه. زنش را هم برد خانه پدرزنش و چون ازدواجش با او نتیجه یک بداقبالی دیگر بود، زنش زیاد غر نزد.
سعید مشایخ که پولدار شده زنش در پوست خود نمی‌گنجید و این ثروت را ثمره صبوری، قناعت و نجابت خودش می‌دانست. اما شوهرش می‌خواست بداقبالی ازدواجش را که خدا زشت‌ترین زن دنیا را نصیبش کرده بود، جبران کند. برای همین رفت حمام سروصورتی صفا بدهد، عطر و اودکلنی بزند و کار را تمام کند که قالب صابون کار دستش داد. من خیلی زود بالای سرش ظاهر شدم. تا مرا دید گفت: «به‌خشکی‌شانس!» اشاره‌اش به قرار ملاقاتی بود که ساعت شش دم سینما آزادی با رویا داشت. گفتم: «اسمع، افهم یا سعید ابن‌محمد» چنان مغموم شد که تا آن زمان مرده‌ای را این‌قدر غمگین ندیده بودم. برای اولین‌بار از بخت بدش شکایت کرد اما نمی‌دانست بزرگ‌ترین شانس زندگی‌اش به‌هم‌خوردن قرار ملاقاتش با رویا بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.