زندگی و مرگ بلقیس
احمد غلامی
همه میگفتند، «بلقیس از چاقی مرد.» اما خودش میگفت، «شکست عشقی خورد و مرد.» صدوپنجاه کیلویی وزن داشت. قبلا اینقدر چاق نبود، پرهای گوشت داشت اما انبانی پیه نبود. او را که روی تابوت گذاشتند، درز تابوت برزنتی شکافت و نزدیک بود جنازه سرنگون شود. تابوت را عوض کردند. مادر مرحومه چون دخترش را خیلی دوست داشت برایش دو قبر خرید. میگفت، «دخترم از دنیا که خیری ندید، بذار خونه آخرتش گل و گشاد و راحت باشه.» بلقیس از اینکه راه قبرستان سربالایی بود و مردها به زحمت و نفسنفس افتاده بودند، خوشحال بود. در این دم آخر بودنش در دنیا از مردها انتقام میگرفت و پشیمان شد که چرا بیشتر نخورده تا آنها را زیر سنگینی تابوت خود له کند. اگرچه انتظار نداشت دوستی که قرار بود نامزدش شود سر خاکش بیاید، اما از اینکه حدسش درست از آب درآمده و او نیامده بود عصبانی و دلخور بود و دل از دنیا نمیکند و تابوت آرام و سنگین پیش میرفت. یکی از مردهای از نفسافتاده گفت، «تو سرازیری قبر، خدا به فریادتان برسد. بلند صلوات بفرستید...» آنها که زیر تابوت بودند دم نزدند. بلقیس یاد بیوفایی دوستی که قرار بود نامزدش شود، افتاد که به خاطر ربودن دل او خودش
را توی چه دردسرها انداخته بود. روز اول که بلقیس را دیده گفته بود از زنهایی که دماغ باریک قلمی دارند خوشش میآید. بلقیس وام گرفته و بهسرعت دماغش را عمل کرده بود. او نهتنها از این کار خودش که هزینه و دردی زیاد داشت پشیمان نبود، بلکه وقتی دوستی که قرار بود نامزدش شود تبریک گفت، انگار دنیا را به او دادهاند. چندهفتهای نگذشته بود که دوستش، مردی که قرار بود نامزدش شود، در رستوران به زنی که باریک و لاغر بود خیره شد، بلقیس بدون اینکه اعتراض کند یا حتی سوال کند که چه باید بکند به انیستیتوی لاغری رفت و غدههای چربی دور بازو و کمرش را از بین برد. باریک و قلمی شد، اما وقتی دوستی که قرار بود نامزدش شود گفت، «وه. چه عالیه...» گونههایش را هم عمل کرد و چشمهایش را کمی بادامی کرد. آدمی دیگر شده بود، دوستان قدیمیاش که او را میدیدند اگر آشنایی نمیداد، او را نمیشناختند. تابوت را کنار قبر گذاشتند. مردها نفس راحتی کشیدند و کنار رفتند. همانجا بود که بلقیس قبل از اینکه با زمین وداع کند با حسابی سرانگشتی فهمید حدود پنجاهمیلیونی به باد داده اما از این ناراحت بود که وقتی به دوستی که قرار بود نامزدش شود گفت، «قول بده
هرگز به من خیانت نکنی» پرسیده بود، «خیانت؟» بلقیس که از تعجب او شاد شده بود، گفت، «آره، یعنی با هیچکس دیگهای نباشی.» و او گفت، «پس چطور میتونم زن دلخواهم رو انتخاب کنم؟» بلقیس وقتی فهمید، دوستی که قرار بود نامزدش شود با زن دیگری رابطه دارد، نه عصبانی شد، نه گریه کرد و نه تف انداخت توی صورت آن مرد. صاف رفت خانه و از آنجا به آشپزخانه رفت و قابلمه پلو را برداشت همه را خالی کرد توی دیس و خورش قورمهسبزی را ریخت روی آن و شروع کرد به خوردن. تا شب هرچه را جلو دستش بود بلعید تا بالا آورد. اما از فردا معدهاش به این پرخوری عادت کرد. مثل افعی میخورد و میخورد و به هیچکس گلهای نمیکرد. به سوال کسی هم جواب نمیداد. در مدتی کوتاه صدکیلو و بعد صدوپنجاه کیلو شد و بالاخره از فرط چاقی سکته کرد و جان به جان آفرین سپرد. مادرش چندان گریه نمیکرد. شاید ته دلش هم خوشحال بود. دختری را از دست داده بود که اشتهایی سیریناپذیر داشت و هزینه گزافی روی دست خانواده گذاشته بود. بالای سرش که ظاهر شدم از خواب پرید. انگار از کابوسی هولناک رها شده. به هیکل غولپیکرش که در دهان زمین بلعیده میشد، خیره ماند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.