|

«ارباب‌رجوع» دقیقا یعنی چه؟

سجاد صاحبان‌زند

گاهی بعضی از چیزها را که می‌بینی، فکر می‌کنی خواب دیده‌ای. چندبار نگاه می‌کنی. باورت نمی‌شود. دوباره نگاه می‌کنی. باز هم باورت نمی‌شود. اصلا بعضی چیزها با ذهن آدم جور درنمی‌آید، مثلا فکر کن تو که دلت خوش بود با کلی نامه‌نگاری، سرعت یک‌مگابایت گرفته‌ای، یک‌دفعه سرعت اینترنتت بشود، 30مگابایت. در این شرایط آدم هنگ می‌کند، شبیه کامپیوترهای صدسال قبل که فقط 512کیلوبایت حافظه داشتند. در این شرایط ویدیوها را یکی‌یکی باز می‌کنی و درست مثل ارشمیدوس، «یافتم، یافتم»گویان فریاد می‌زنی که «اصلا قطع نمی‌شه. بدون قطعی می‌شه فیلم دید.» باور کنید «ضدحال» یکی از طبیعی‌ترین اتفاق‌هایی است که برای یک آدم جوزده به وجود می‌آید، چون سه‌روز بعد از اینکه در اوج اینترنت‌بازی هستی، می‌بینی که یک‌دفعه کاخ آرزوهایت خراب شد. سرعت اینترنت آمده پایین و گاهی وسط دیدن یک ویدیو خیلی ساده، تصویر مدام می‌ایستد. چه‌چیز می‌تواند بیشتر از این دیوانه‌ات کند؟ دقیقا هیچ‌چیز. سرعت‌سنج اینترنت کامپیوترت را روشن می‌کنی، فقط سه‌مگابایت سرعت ‌داری و این شروع یک داستان است؛ داستانی که به تو ثابت می‌کند بی‌برنامه‌بودن، درگیرشدن با بازی‌های اداری و خیلی از ضدحال دیگر، در همه جای دنیا وجود دارد حتی در کشوری مثل کانادا و البته چیزهای خوب هم هست، مثل احترام به مشتری، در هر حالی. اولین چیزی که به ذهنت می‌رسد، این است به سایت شرکتی بروی که اینترنت را از او گرفته‌ای. فرصت گفت‌وگوی مجازی وجود دارد. مشکلت را می‌گویی و طرف مقابل چنان اظهار همدردی می‌کند که می‌خواهی از خوشحالی منفجر شوی. اما در نهایت می‌گوید باید با فلان شماره تماس بگیری و هرچه تو می‌گویی که «مگر شما مال یک شرکت نیستید؟» جواب همان جواب قبلی است، طرف می‌گوید او یک کار را انجام می‌دهد و آن شماره یک کار دیگر را. یک لحظه یاد سریال‌های تلویزیونی می‌افتی و نمود واقعی آنها می‌شوی که ارباب‌رجوع را از میزی به میز دیگر ارجاع می‌دهند. الان که فکر می‌کنم، می‌بینم چه توصیف متضادی است این عبارت ارباب‌رجوع. آیا مراجعه‌کنندگان به ادارات، واقعا ارباب هستند یا به طعنه این عبارت را برایشان ساخته‌اند؟ به‌هرحال تماسی برقرار می‌شود و می‌گویند فردا تکنیسین می‌آید و همه‌چیز را درست می‌کند. بعد هم درست مثل دکتر محمود احمدی‌نژاد، کلی درددل می‌کنند و انتقاد، در حالی که همه گره‌ها باید به دست خودشان باز شود. خلاصه اینکه نه‌تنها روز بعد شاهد تکنیسین نیستی، یک‌، دو، سه‌بار دیگر منتظر می‌مانی و یار از در، درنمی‌آید، تا سه‌روز بعد که معشوق بسامان می‌شود، اما وصال تنها سه‌ساعت دوام می‌یابد؛ باز همان مشکل. سرعت اینترنت در حد تیم‌ملی برزیل پایین‌ می‌آید. این‌بار که دوباره به سایت می‌روی، توپت پر است. می‌روی به سایت، اول به این دلیل که این انگلیسی‌نوشتنت، بهتر از انگلیسی حرف‌زدنت است. دیگر اینکه در گفت‌وگوهای شفاهی، معمولا در رودربایستی قرار می‌گیری. این‌بار آنقدر آمپر می‌چسبانی که تهدید می‌کنی شرکت اینترنتی‌ات را عوض می‌کنی. اما نکته جالب اینجاست که تو عصبانی هستی و طرف مقابل، فقط دل تسلایی می‌دهد و عذرخواهی می‌کند. شلیک پایان آنجاست که تو در یک چرخش ناگهانی، خداحافظی می‌کنی و طرف مقابل ضمن عذرخواهی مجدد می‌گوید: «take care». اینترنتت فردا وصل می‌شود، با همان سرعت سابق. اما این‌بار هم خیلی کوتاه. تا اینکه کشف می‌کنی، تکنیسینی که برای تعمیر خط تو می‌آید، اینترنت همسایه را قطع می‌کند و روز بعد، تکنیسین آنها اینترنت شما را. یعنی به همین بی‌برنامگی و اگر تو در لحظه آخر نمی‌رسیدی و این را به تکنیسین آنها نمی‌گفتی، داستان تا روز ابد ادامه می‌یافت. اینها به یک «پایان خوش» می‌رسد. از این انشا نتیجه خاصی نمی‌گیرم. شما فکر کنید من آدم غرغرویی هستم. خودتان چی فکر می‌کنید؟ به نظر شما بی‌برنامگی و اداری‌بازی یک بیماری مسری نیست؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.