|

محله هنرمندان

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

سال 1902 بود که این جوان 17ساله در یک آپارتمان خانوادگی، واقع در محله «اربات» در مسکو زندگی می‌کرد. یعنی محله هنرمندان و روشنفکران. برنامه او هم مثل بسیاری دیگر از دانشجویان اهل مسکو بود. وولاد در منزلش نشست‌هایی می‌گذاشت. آرام و جدی بود با یک ریش کوچک تنک. دوچشم کوچک راستگو و قهوه‌ای‌رنگ. این جوان لاغر در نظر دوستانش «ساده و تا حدی بی‌نظیر پیامبرانه» بود. ایناسیا 10سال از او بزرگ‌تر بود و پیوسته در این نشست‌های مخفی شرکت می‌کرد. ساعت‌های طولانی از خانه غیب می‌شد تا این «وولادی» را ملاقات کند. ساعت‌های آخر شب بازمی‌گشت. الکساندر بین حیرت و خشم نمی‌توانست کاری کند جز اینکه شیفته این زن خوشفکر مستقل و غیرقابل تسلیم شود. یک‌بار با یادآوری آن دوران گفت: «چه‌کسی بود!» اما چنین رازی نمی‌توانست در داخل آن تنها خانواده برای مدتی طولانی باقی بماند. ایناسیا باید یکی از آن دو مرد را برمی‌گزید. یک‌روز به‌ناچار هر سه‌تایی در مزرعه الکساندر بودند. بر تختی نشسته و ایناسیا نیز در میانشان بود و می‌گریست. ایوان، برادر دیگر الکساندر هم حضور داشت. او آن صحنه را در یادداشت‌های روزانه خود اینطور تشریح می‌کند: «آن دختر گفت: نمی‌توانم خودم را دوتکه کنم. متاسفم.» الکساندر صبور و بردبار فهمید که دیگر او را از دست داده است. با این حال همان‌طور از دور او را می‌پایید و هرگاه نیاز داشت به کمکش می‌شتافت. با وجود خیانتی که به او کرده بود خالصانه دوستش می‌داشت. زخم‌هایش را پانسمان می‌کرد و درهای خانه‌اش، واقع در پوشینکو را در مقابلش باز می‌گذاشت تا هرگاه که خواست به آنجا بیاید. ایناسیا اما رفت تا با وولاد به‌صورت یک عشق آزاد زندگی کند. احساس می‌کرد در کنار این جوان شورشی که می‌خواست دنیا را تغییر دهد ماموریتی هست که تنها او باید آن را انجام دهد: ماموریت شخصیت‌بخشیدن به روسپیان و بهبود شرایط زندگی آنها. اما متاسفانه این آزادی خیلی دوام نیاورد. در چهارم فوریه سال 1905 بود که دوک اعظم سرژ، فرماندار مسکو ترور شد.
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.