|

لژیونرها و پول

سجاد فیروزی . روزنامه‌نگار

این‌روزها مسیر فوتبال کشورمان اسیر دوراهی پیچیده‌ای شده است؛ یک راه که سر به حاشیه گذاشته است و در جست‌وجوی اصل و جعل کارت معافیت است و راه دوم هم که همه را به تکاپو انداخته تا واکاوی شود چرا ستاره‌های تیم‌ملی کشورمان این‌روزها اروپا را بی‌خیال می‌شوند و سر از تیم‌های حاشیه خلیج‌فارس درمی‌آورند. قبل از آنکه بحث را به مسایل فنی ربط داده و کارشناسی فنی را به خورد جامعه بدهیم، باید به‌سراغ پاسخ این سوال برویم که چه‌کسی از پول بدش می‌آید؟ اشکان دژآگه، ستاره تیم‌ملی ایران از تیم فولام راهی تیم العربی قطر شده؛ یعنی زرق‌وبرق فوتبال اروپا با آن‌همه فوکوس رسانه‌ای را بی‌خیال شده و به تیمی از کشور همسایه پیوسته است. اما بیایید واقع‌بین باشیم؛ دژآگه ستاره تیم فولام در لیگ‌برتر انگلیس بود ولی ستاره‌ای که نتوانست مانع از سقوط تیمش به دسته پایین‌تر شود. پس از سقوط فولام به رده پایین، دژآگه از تیم‌های رده‌پایین لیگ‌برتر انگلیس و چند تیم رده‌میانی آلمان پیشنهاد داشت (به‌گواه سخنان مدیر برنامه‌هایش). این پیشنهادات، معانی مشابهی دارند؛ اینکه نه دستمزد بالایی برای ستاره ملی‌پوش کشورمان در پی داشت و نه اینکه حضور او در رقابت‌های یورولیگ و لیگ‌قهرمانان اروپا را تضمین می‌کرد. به این موارد باید سن دژآگه را هم اضافه کرد؛ بازیکن 28ساله‌ای که یک جام‌جهانی را سپری کرده و تا رسیدن به جام‌جهانی بعدی هم 32ساله می‌شود. با توجه به نوع قراردادها در فوتبال اروپا که غالبا سه‌سال به‌بالا بسته می‌شود دژآگه باید بین بودن در جمع بهترین‌ها و پول یکی را انتخاب می‌کرد که با توجه به درنظرگرفتن بسیاری از موارد پول در مقایسه با در بین بهترین‌هابودن ارجحیت دارد؛ آنطور که از قرارداد چهارساله اشکان برمی‌آید، او از باشگاه قطری‌اش تقریبا هفته‌ای 100هزاریورو دستمزد می‌گیرد؛ حالا حساب ماهانه و سالانه او در قطر دیگر کار دشواری نیست. البته اشکان درواقع با یک تیر دو نشان زده است: اینکه هم پول را انتخاب کرده و هم با توجه به نفوذ قطری‌ها در فوتبال سطح اول دنیا دریچه را هم باز نگه داشته است. او قرارداد چهارساله بسته و اگر در این مدت پیشنهاد دندانگیری از اروپا به او نرسد؛ با دستمزد قابل‌توجهش، می‌تواند آینده مالی‌اش را تامین کند اما اگر پیشنهاد قابل‌توجهی هم به او رسید می‌تواند دوباره حضور در سطح اول اروپا را تجربه کند. با این حال نباید موضوع اصلی دیگری را هم از یاد برد و آن نقش مدیر برنامه‌های بازیکنان فوتبال است. عرف بر این است که مدیر برنامه‌ها 10درصد هزینه انتقال هر بازیکن به تیم دیگر را می‌گیرند؛ پس طبیعی است که باز هم یادآور شویم کم پیدا می‌شود کسی که از پول بدش بیاید! به زبان ساده‌تر برای مدیر برنامه‌ها که نماینده تام‌الاختیار بازیکنان هستند، هرچه رقم پیشنهادی بالاتر باشد (فارغ از کشور و منطقه و تیم) مذاکرات با جدیت بیشتری دنبال می‌شود. هرچند باز هم این خود بازیکن است که حرف آخر را می‌زند ولی اصول حرفه‌ای در فوتبال ایجاب می‌کند که بازیکن با مدیر برنامه‌هایش ارتباط تنگاتنگی داشته باشد. واقعیت دوم حال‌وروز رضا قوچان‌نژاد، دیگر ستاره تیم‌ملی کشورمان است که شاید بسیاری روزهای فوتبالی او را فراموش کرده‌ایم؛ فراموش کرده‌ایم که رضا پیش از شروع جام‌جهانی هم سردرگمی عجیبی داشت؛ او در استانداردلیژ هرگز تبدیل به بازیکن ثابتی نشد تا هر روز به‌دنبال مذاکره با تیم دیگری باشد. سرانجام در نبود تیمی قابل‌توجه، او تیم چارلتون، تیمی در رده پایین‌تر لیگ انگلیس را انتخاب کرد که هرگز در آن موفق نبود. 15 بازی و یک گل کارنامه مهاجم گلزن تیم‌ملی‌مان در این تیم بود تا پیش از شروع جام‌جهانی با روحیه‌ای نه‌چندان خوب راهی آن تیم شود. سرانجام در جام‌جهانی هم که همه‌چیز معلوم‌الحال بود، ایران ستاره‌ای نداشت و اگر هم دستاوردی داشت حاصل کار گروهی بود و طبیعی است که بازیکنی مدنظر تیم مطرحی قرار نگیرد. رضا هم مثل همه انسان‌های دیگر پول را به ماندن در اروپا ترجیح داد تا نشان دهد او هم انسان است و برای گذراندن زندگی از نوع مرفهش، به این اسکناس‌های عربی که با دلار و یورو به حساب او واریز می‌شوند نیاز دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.