|

سه‌گانه سرخ

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

در آنجا می‌توانست نقش یک کدبانوی واقعی را برای ولادیمیر بازی کند. اما همان‌جا بود که لنین رابطه عاشقانه‌ای را با کسی جز او نیز شروع کرد. پوشکینو، ژانویه 1909. بعد از یک دوره تبعید خشن در «مزن» واقع در سواحل دریای آرکتیک، ایناسیا آرماند داشت تلاش می‌کرد زندگی‌اش را چنان‌که تا پیش از کشف فعالیت‌های انقلابی بود، بازسازی کند. نزد همسرش الکساندر که رفیق پاکباخته‌ای بود، برگشت. یک‌ماه می‌شد که او سخت انتظارش را می‌کشید. اما آنجا یک‌نفر غایب بود: وولاد. پیش از اینکه عاشقش شود برادرشوهرش بود. امید اندکی به زندگی داشت؛ به دلیل بیماری سلی که چندسال پیش در زندان گرفته بود. چندهفته آخری که از دوران نقاهتش را در نیس، جنوب فرانسه می‌گذراند به‌شدت حالش بد شد. چون تا آن زمان همچنان امید به نجات داشت. باید تحت آخرین عمل قرار می‌گرفت. ایناسیا تصمیم گرفت به هر قیمتی شده در کنارش بماند. حتی اگر از نو به زندان افتد. چون خروج از کشور برایش ممنوع بود. تنها کاری که از دستش برمی‌آمد اینکه به صورت مخفی خاک روسیه را ترک کند تا بتواند به آنکه دوست داشت وفادار بماند. از راه مرز فنلاند خارج شد و از دریاچه‌های یخ‌زده با سورتمه عبور کرد. سوار قطاری شد که به سمت استکهلم می‌رفت و تنها در عرض چندروز خودش را به «نیس» رساند. اما به هرحال دیر کرده بود و نتوانست موقع عمل جراحی وولاد در کنار او حضور داشته باشد. اما حال او ناگهان بد شد و پزشکان به دنبال احتمال یک حادثه مسمومیت به دلیل فعالیت‌های انقلابی‌اش نیز بودند. اما هیچ‌کس او را ندیده بود؛ به استثنای ایناسایی که فقط دیده بود او در بستر افتاده است. سپس وولاد در اوایل ماه‌فوریه بود که پیش چشمش مرد. فقدان کسی که او را با مارکسیسم آشنا کرده بود، برایش ویرانگر بود. پس به سمت الکساندر رفت که در فرانسه منتظرش بود، در شهر صنعتی روبیکس. نمی‌توانست جایگزینی برای مرگ کسی پیدا کند که برایش تقریبا بی‌نظیر بود؛ بنابراین ترجیح داد به تنهایی لباس سیاه پوشیده و شمال را به سمت پاریس ترک کرد. برای دوستش آنا اسکنازی نوشت: «این مرگ خسارتی جبران‌ناپذیر برای من بود. او تمام خوشی زندگی‌ام بود. بدون داشتن یک شادمانی روحی، ادامه زندگی سخت می‌شود.» در عمل نیز زندگی او در پاریس از همان ابتدا سخت بود. اما به‌سرعت ایناسیا از تنهایی‌اش نجات پیدا کرد. در پایتخت فرانسه، او به کافه‌های مهمی مثل اورلئان رفت‌وآمد می‌کرد؛ جایی که تعدادی از تبعیدی‌های روسیه را ملاقات می‌کرد و گاه نیز آنها را یاری می‌داد تا کاری یا آپارتمانی پیدا کنند. به خاطر شناخت کاملی که از دوزبان روسی و فرانسوی داشت، به‌راحتی رفقا با او دوست می‌شدند. به این‌ترتیب رفته‌رفته به محافل بلشویک‌ها نزدیک شد تا اینکه تقدیرش با تقدیر مردی در آن دوران تاریک از زندگی گره خورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.