|

روزگار دوزخی ثریا

سعید برآبادی

خواندن چند خط از خبری که دیروز ایسنا منتشر کرد کافی است تا چهره ثریا حکمت پیش چشم خواننده ترسیم شود. زنی که روزگاری با بازی‌هایش در نقش زنان پولدار در رده میانه‌های جدول بازیگران و سوپراستارها بود، حالا از دو وعده خودکشی خود گفته، از بی‌پولی مفرط و نداشتن پول ودیعه خانه و در آخر هم تهدید به اینکه می‌خواهد دخترش را بفرستد به مدرسه شبانه‌روزی و خودش در خیابان چادر بزند. تهدید هم اگر کرده باشد، راه دوری نرفته، مادر ده‌ها سوپراستار بوده در فیلم‌ها و حالا آنقدر کارد به استخوانش رسیده که بخواهد سینه سپر کند و بگوید برای بار دوم می‌خواهم در خیابان چادر بزنم. انتشار همین چند خط خبر کافی است تا صدای ناله‌اش به گوش‌ها برسد. تماس‌های «شرق» با چند نهاد دولتی و نیمه‌خصوصی حمایت از هنرمندان نشان می‌دهد که از صبح ثریا حکمت موضوع چند تماس تلفنی بوده و رایزنی‌هایی هم برای حمایت از او شده. اما مهم‌ترینش، تماسی است که صبح دیروز، ایوبی، معاون آقای وزیر و رییس سازمان سینمایی با مدیرعامل صندوق اعتباری هنر گرفته و هماهنگی‌های لازم انجام شده است. نتیجه این مذاکرات آنطور که «شرق» کسب اطلاع کرده، قول مساعد تامین ودیعه مسکن خانم حکمت است؛ موضوعی که دکتر غلامرضا خلیل ارجمندی، مدیرعامل صندوق اعتباری هنر قول آن را داده و شاید مرهم اندکی باشد بر زخم کهنسال روزگار بی‌ستارگی. با این حساب اگر این قول عملی شود، ثریا حکمت دستی به زانو بزند و از جا بلند شود اما انتشار هر خبری از وضع رنجور هنرمندانی از این دست، ذهن را می‌برد سمت این سوال مهم که با وجود هزاران هنرمند در بخش‌ها و ژانرهای مختلف، وظیفه پیگیری مشکلات هنرمندان با دولت و نهادهای حامی آن است یا هنرمندان خود باید لب به گله بگشایند و سفره دل پیش مردم-که البته نامحرم به حساب می‌آیند- باز کنند؟ آنطور که زهرا حق‌شعار، معاون مدیرعامل صندوق اعتباری هنر به «شرق» می‌گوید، تعدد هنرمندان مساله حمایت از آنها را پیچیده می‌کند چرا که با تغییراتی که در اساسنامه و آیین‌نامه صندوق حمایت از هنرمندان به وجود آمده، هنرمندان باید مشکلات خود را از طریق نهادهای صنفی خود به گوش مسوولان برسانند و این به این معنی است که خانه سینما، شورایعالی موسیقی و نهادهایی این چنینی باید پیش از آنکه این اخبار رسانه‌ای شوند و آبروی هنرمندی را در معرض خطر قرار دهند، واسطه انتقال احوال هنرمندان به بدنه دولت و صندوق‌های حامی هنرمندان باشند. این حمایت‌ها اما برای هنرمندانی که نهاد صنفی نداشته باشند هنوز تعریف‌شده نیست. خبرنگاری که گزارش ثریا حکمت را اول‌بار منتشر کرد و خبرنگاری که دیروز این ماجرا را پیگیری کرد در تعریف دولت، جزو افرادی به‌شمار می‌روند که نهاد صنفی ندارند و به همین‌خاطر نمی‌توانند برای روزهای پیری و مریضی، توقع کمکی از دولت داشته باشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.