|

دراز بکشم و بمیرم

احمد غلامی

جنازه را تازه گذاشته بودند توی گور. پاهایش لاغر و نی‌قلیانی و رگ و پوست بدنش پلاسیده بود. معلوم بود شیره زندگی را تا ته مکیده و بالاخره از پیری مرده. یعنی آنقدر خدا‌خداکرده تا عزراییل جانش را گرفته. حدود 80سالی داشت. وقتی رفتم بالای سرش، گفتم: «اِسمع‌افهم یا سیدجلال ابن محمد» گفت: «افهم عمو خر که نیستم از اسب افتادم از اصل که نیفتادم.» انگار مرا نشناخته بود، گفتم: «حالا چرا اینقدر عصبانی هستی؟» گفت: «بزنم برقصم. مردن که خوشحالی نداره.» گفتم: «راحت شدی بابا، این زندگی بود تو می‌کردی؟» گفت: «مگه چش بود!» گفتم: «چش نبود، سه‌تا زن گرفتی، هر روز جنگ و دعوا، یه‌عالمه بدهی به این و اون داشتی، بچه‌هاتو به جون هم انداختی دخترت با پسرت دعوا داشت پسرت با پسرت. زن اولت با زن دومت. زن دومت با زن سومت. این علیه اون توطئه می‌کرد، اون علیه این. همیشه هم لنگ تو وسط دعواها بود.» گفت: «خب زندگی حالش به همینه.» رفت تو فکر. انگار داشت خاطرات زمینی‌اش را مرور می‌کرد. گفت: «ای داد و بیداد آدم یه قدم با روی زمین فاصله داره اما... . بیا بیا یه کم این خاک‌رو بزن کنار نفسم داره بند میاد.» گفتم: «اِسمع‌افهم یا سیدجلال ابن‌محمد تو مردی می‌فهمی؟» گفت: «بله که می‌فهمم، فکر می‌کنی خرم. دو سال مریض بودم. زخم‌بستر گرفتم. هر شب می‌گفتم فردا صبح‌رو نمی‌بینم. تو می‌فهمی اینا یعنی چی؟» گفتم: «نه!» گفت: «تختم کنار پنجره بود. کله سحر که گنجشک‌ها روی درخت غوغا می‌کردند، می‌گفتم، خدایا کرمت‌رو شکر. یه روز دیگه هم زنده‌ام.» گفتم: «یعنی حاضری به همون وضعیت برگردی روی زمین؟» فکر کرد، گفت: «اصلا، نه!» گفتم: «مگه نمیگی هر روز خدارو شکر می‌کردی که زنده موندی؟» گفت: «چرا، ول‌کن بابا تو که این چیزا سرت نمی‌شه. سوالات خودت‌رو بپرس و برو.» گفتم: «مگه تو می‌دونی من کی‌ام.» گفت: «ای بابا معلومه زیر یه خروار خاک کی میاد سراغ آدم.» گفتم: «حالا می‌خواهی برگردی روی زمین یا نه.» گفت: «نه، قربونت دیگه طاقت ندارم. بزار دراز بکشم بمیرم اینجا هم خودش عالمی داره.» گفتم: «راحت شدی از دست زن‌ها.» گفت: «چی گفتی؟» نگذاشت جوابش را بدهم که گفت: «دیدی چیزی نمی‌فهمی، تو دنیا زنا فقط به درد می‌خورن.» گفتم: «پس چرا نمی‌خواهی برگردی؟» گفت: «بابا دست از سرم بردار» گفتم: «اینجا هم داری پنهون‌کاری می‌کنی؟» ترسید فکر کرد به یه چیزایی بو بردم. گفت: «بابا عاشق شدم. خیالت راحت شد.» گفتم: ‌«عاشق شدی؟» گفت: « ‌اما دیگه طاقتشو نداشتم. اصلا خودم خواستم بمیرم.» گفتم: «چرا؟» گفت: «دیگه طاقت عشق‌رو نداشتم.» گفتم: «عاشق کی شدی؟» گفت: «پرستارم.» گفتم: «پرستارت؟» گفت: «آره، هر روز به عشق اون چشمامو باز می‌کردم. صدای گنجشک‌هارو که می‌شنیدم می‌گفتم خدایا شکرت یه روز دیگه می‌بینمش. وقتی میومد بوی عطرش دیونم می‌کرد ولی اون ناچار ماسک می‌زد و دستکش دستش می‌کرد تا زخم‌های منو ضدعفونی کنه. هی می‌گفت پدر نمی‌سوزه که، فقط سرم‌رو تکون می‌دادم و الکی می‌گفتم نه. تو چشماش نگاه می‌کردم و قربون‌صدقه‌اش می‌رفتم. یه روز اینقدر به خودم زور آوردم که بگم عاشقشم ولی نتونستم، گریه کردم. گفت، آخی پدرجون غصه نخور خوب می‌شی. هیچ آرزویی نداشتم، فقط دلم می‌خواست قبل از مردنم بدونه من عاشقشم و هی به من نگه پدرجون...» سکوت کردم و زل زدم به جنازه‌اش. گفت: «انگار کارت تموم شد. ها؟» جواب ندادم. گفت: «حالا که میری منو تنها میزاری چیکار کنم.» گفتم: «تنها نیستی، 80سال فرصت داری هر روز، زندگی هر روزه‌ات‌رو عین‌به‌عین مرور کنی تا بعدش از اینجا بری.» گفت: «کجا؟» گفتم: «نمی‌دونم.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.