|

دو نسل، دو مربی

امیرحسین ناصری

1- وقتی به ایران آمد همه او را می‌شناختند. مغز متفکر فوتبال دنیا به ایران آمده بود اما ایویچ مربی خوش‌شانسی نبود. او خیلی زود فهمید از لیگ فوتبال ایران تیم‌ملی شایسته‌ای به جام‌جهانی نمی‌رسد. پرسپولیس که بازیکنان اصلی تیم‌ملی را تامین می‌کرد از لیگ خارج و اردوهای بلندمدت تیم‌ملی تشکیل شد. بازیکنان عصبی شده بودند. آن نسل از فوتبالیست‌ها را باید جسورتر نامید. یاغی زیاد داشتند. آنها به‌خوبی بلد بودند چطور جو اردو را به هم بریزند. در حقیقت حاشیه‌های آن نسل از فوتبال بسیار بیشتر از امروزی‌ها بود. همان‌قدر که ایویچ کنترل را از دست داده بود مربی این نسلی‌ها یعنی تیمی که به جام‌جهانی2014 رفت، می‌دانست اگر کوتاه بیاید بازیکنان برایش تصمیم می‌گیرند که در جام‌جهانی روی نیمکت بنشیند یا نه. با هر که خداحافظی کرد بدرود گفت و با احترام خیلی‌ها را کنار گذاشت. در نهایت ایویچ جام را در خانه به تماشا نشست و کی‌روش روی نیمکت. 2- نسل جام‌جهانی 1998، نسلی بود که از دل لیگ داخلی به تیم‌ملی رسیده بود. هیچ بازیکن دورگه‌ای نداشت و کسی نبود که تیم‌ملی به مردم معرفی کرده باشد. آن نسل با جام‌جهانی به دنیا معرفی شد و پس از پایان رقابت‌ها، بازیکنان جوان تیم، به لیگ‌های اروپایی مهاجرت کردند. نسل 2014 اما چند بازیکن دورگه داشت، لژیونر داشت و البته بازیکنانی که در لیگ‌های خارجی توپ می‌زدند. نتیجه فوتبال هر دو نسل در جام‌جهانی اما چشمگیر است و نشان می‌دهد کدام نسل پتانسیل بیشتری داشته. آن نسل از لیگ ایران و تیم‌ملی به لیگ‌های اروپایی رسیدند و این نسل از لیگ‌های اروپایی به لیگ کشورهای عربی. آن نسل با پایان جام‌جهانی به درجه‌ای از رشد فوتبالی رسید که لیگ کشورهای عربی برای بازیکنانش رشد فوتبالی محسوب نمی‌شد اما این نسل به آینده مالی زندگی شخصی اهمیت بیشتری می‌دهد و نتیجه کاملا مشخص است. بازیکنان شاخص ما در اروپا به‌خاطر درآمد بیشتر به لیگ‌های عربی می‌روند. 3- ایویچ نسلی از فوتبال را تحویل گرفت که مستعد بودند و البته توسط مایلی‌کهن به‌عنوان نسل جدید فوتبال معرفی شدند. این نسل در جام‌جهانی و با برنامه‌ریزی صحیح ایویچ به اوج رسید و نتیجه آن پس از جام‌جهانی مشخص شد. فوتبال داخلی متحول شده بود. هر چند او جام‌جهانی را بنا بر دلایلی حاشیه‌ای از دست داد اما بعید است از بازیکنان آن تیم بپرسی چه کسی نقش اساسی در ظهور آن نسل را داشت و مربی دیگری جز ایویچ را معرفی کند. با این وجود آن تیم هم گلخانه‌ای بود. نتیجه رشد گلخانه‌ای را در جام‌ملت‌های لبنان و حذف مقابل کره‌جنوبی متوجه شدیم. شاید اگر ایویچ می‌ماند نتیجه، رشد بیشتر فوتبال داخلی بود اما این اتفاق نیفتاد. حالا کی‌روش از همان دستنوشته الگوبرداری کرده و تیم‌ملی در جام‌جهانی بازی عامه پسندی داشته. نتیجه روش کی‌روش را باید در فوتبال ببینیم. شیوه گلخانه‌ای کی‌روش در مورد معرفی بازیکنان و تیم‌ملی به جهانیان موفق نبوده اما از نظر نتیجه چه پیش‌روی اوست؟ جام ملت‌های آسیا در سال آینده پاسخ این پرسش را مشخص می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.